Ariane Bois heeft een prachtige roman geschreven over een vriendschap tussen twee tienjarige meisjes ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. De kinderen wonen in “Klein Istanbul”, een volkswijk in het 11de arrondissement van Parijs. Als de oorlogsdreiging te groot wordt, moet de joodse Hannah onderduiken. Suzon blijft met haar familie in het bezette Parijs.

De rode sjaal is het begin van de vriendschap tussen de twee zeer verschillende meisjes, de rode sjaal werd hun teken van verbondenheid. Het is een kindervriendschap in al zijn onschuld maar vooral Hannah wordt versneld volwassen door de gruwelen van de oorlog en het antisemitisme. Het is een ontroerende roman over de kracht van vriendschap en de tragiek van verlies. Als de dreiging voor Hannah en haar moeder te groot wordt vluchten ze naar Turkije, het land waar haar familie oorspronkelijk vandaan komt. Haar vader zal de volgende trein nemen maar wordt gedeporteerd.

Na de oorlog keert Hannah met haar moeder terug naar Parijs en verneemt dat haar vader en grootouders niet terug gekeerd zijn uit de vernietigingskampen. In het naoorlogse Parijs is er weinig ruimte voor de overlevenden van de Holocaust en Hannah stort zich op haar studie en ontwikkelt zich tot een vooraanstaand journaliste en schrijft indringende reportages. Het lijkt er op dat “het wegvoeren van de Joden leek op een erfzonde die Hannah door eindeloos reizen en buitensporig werken probeerde uit te bannen”. Haar vriendin Suzon voelt zich aangetrokken tot de lichtheid van het bestaan, ze stort zich in het feestgedruis en foute relaties.

Hannah ontdekt bij toeval door een bezoek aan een museum, meer over haar gedeporteerde vader en grootouders en dat zet haar relatie met Suzon op scherp. Dit boek heb ik ademloos gelezen en ik durf de vergelijking met “haar naam was Sarah” en het “ het familieportret” te maken. Ariane Bois heeft een zeer prettige schrijfstijl met oog voor details wat personen, gebouwen en tijdsgeest betreft. Een aanrader!