Van Dick Francis heb ik bijna al zijn boeken gelezen en ik vond ze altijd heel spannend. Spervuur is geschreven door Dick Francis en zijn zoon Felix. Na 2000 was Dick Francis gestopt met schrijven, omdat dat jaar zijn vrouw was overleden. Zij deed veel onderzoek voor hem. Vanaf 2006 is hij weer gaan schrijven met de hulp van zijn zoon Felix. In 2010 is hij overleden. Spervuur is zijn allerlaatste boek.

Captain Thomas Forsyth raakt gewond in Afghanistan door een bermbom, waardoor hij zijn rechtervoet kwijtraakt. Na een periode van revalidatie, krijgt hij een half jaar verlof om te herstellen. Hij heeft altijd in kazernes geleefd, vanaf zijn zeventiende jaar, toen hij na een ruzie met zijn stiefvader het leger inging. Om nu dan op hangende pootjes bij zijn ouderlijk huis in Lambourn aan te kloppen, vindt Thomas niet zo’n goed idee, maar hij weet niet waar hij anders heen moet. Hij wordt niet echt hartelijk ontvangen. Zijn moeders eerste vraag is wanneer hij weer weggaat. De sfeer is niet om over naar huis te schrijven. Zijn moeder en stiefvader hebben steeds ruzie.

Dan komt Thomas erachter, dat zijn moeder, die renpaarden traint, financiële problemen heeft en gechanteerd wordt. Ze hebben veel geld verloren door te investeren in een failliet hedgefonds. Ook bij de paardenrennen moet het paard verliezen, terwijl het hun beste paard van stal is. Als Thomas zich ermee gaat bemoeien, wordt hij opeens wakker in een donkere kamer, vastgeketend aan de muur. Zijn prothese is weggehaald van zijn been. Zo staat hij daar vele uren. Hoe komt hij hier weer uit? De trainingswereld is even dodelijk als het slagveld. Ook hier is het doden of gedood worden. Thomas heeft al zijn militaire vaardigheden nodig om hier uit te geraken.

Spervuur is net zoals de andere boeken van Dick Francis weer een heel spannend boek geworden. Ik heb altijd genoten van zijn verhalen, die zich afspelen in de  paardenwereld. Ik was erg benieuwd of dit boek hetzelfde niveau zou halen. Ik kan nu zeggen, dat dat inderdaad het geval is: een superspannend verhaal met eigentijdse thema ‘s, zoals belastingontduiking en zingeving en een sympathieke hoofdpersoon, wat wil een mens nog meer.

 Op 14 februari 2010 overleed de schrijver van wie ik de meeste boeken in mijn boekenkast heb staan: Dick Francis. Ik ben al tientallen jaren een groot fan van hem en wachtte steeds met spanning op zijn nieuwste boek: met de regelmaat van de klok verscheen er elk jaar één. Tot het in 2000 plotseling stopte: zijn vrouw – die veel onderzoek voor hem verrichtte – was overleden en het heeft jaren geduurd voor Dick Francis de schrijverspen weer oppakte, nu met steun van zijn zoon Felix. Vanaf 2006 verscheen er weer jaarlijks een nieuwe thriller van zijn hand. Helaas is daaraan in 2010 een eind gekomen doordat hij op 89-jarige leeftijd overleed. Mede om die reden wilde ik graag Spervuur – zijn allerlaatste boek – lezen en recenseren.

De boeken van Francis kenmerken zich doordat ze één gezamenlijke factor hebben, namelijk paarden. Paarden en alles wat daarbij hoort spelen zonder uitzondering in alle boeken een grote rol. De ene keer is de hoofdpersoon een jockey, de andere keer een trainer, een bookmaker, een eigenaar van paarden, een transporteur van renpaarden, etc.

In Spervuur is de hoofdpersoon weer een heel nieuw soort karakter: Thomas Forsyth is een infanterie pelotonscommandant van het Britse leger, die bij een bermbomincident in Afghanistan zwaar gewond raakt. Na zijn revalidatie gaat hij terug naar zijn ouderlijk huis: Kauri House Stables, waar zijn moeder een toptrainer van renpaarden is. Hij heeft met zijn moeder en stiefvader een moeilijke relatie, maar wanneer blijkt dat zijn moeder gechanteerd wordt, zet Thomas al zijn kennis en kunde van oorlogsvoering in om ervoor te zorgen dat deze zaak opgelost wordt. Hij wil bewijzen dat hij ondanks zijn handicap nog goed kan functioneren en gaat daarom alleen op de afpersers af, waarbij zijn militaire training van doorslaggevend belang is voor het uitvoeren van zijn missie. Hij laat zich daarbij leiden door de uitspraken van Sun Tzu, de generaal die 500 voor Christus het standaardwerk 'De kunst van het oorlogvoeren' heeft geschreven. Zijn adagium is: neem nooit zomaar iets aan, controleer alles.

Dick Francis is er weer in geslaagd om een goed opgebouwd en spannend verhaal neer te zetten, met als achtergrond de schimmige wereld van hedgefondsen en belastingfraude. Dit boek is een waardige afsluiting van een indrukwekkende schrijverscarrière en is tegelijkertijd een hommage aan de militairen die in Afghanistan gelegerd zijn. Het boek is opgedragen aan de mannen en vrouwen van de Britse krijgsmacht die ledematen hebben verloren in Afghanistan.

Weer een heel goed boek van deze schijfers.

ik begon te lezen en ben pas gestopt toen ik het boek uit had