Toen ik "de vrouw die op Greta Garbo leek" aanschafte, had ik me niet gerealiseerd dat het om een "oudje" ging in een nieuwe kaft...maar gezien de renommée van de auteurs, vond ik dat bij aanvang van mijn lectuur niet echt een probleem.

Het verhaal situeert zich eind jaren tachtig begin jaren negentig van de vorige eeuw. Ab Kroonen, een Nederlandse autodealer, is voor een beurs in Frankfurt, en op hotel stuit hij toevallig op een pornofilmpje dat hem erg shockeert. Niet vanwege de inhoud, maar vanwege de actrice: daarin herkent hij zijn eigen dochter...Christine is 21, en woont sinds enkele maanden in Stockholm. Ze laat zelden iets van zich horen, zodat haar ouders niet echt kunnen volgen waarmee ze bezig is. Ab besluit heel impulsief om naar Stockholm af te reizen en zijn dochter op te zoeken,  zodat hij met eigen ogen kan zien dat ze niet in de problemen is geraakt...

In Stockholm spoort hij het adres van Christine op; haar kamergenote weet te melden dat Christine al meer dan een maand niet 'thuis' is geweest, en dat ze vermoedelijk met haar vriendje op reis is... Zou het datzelfde vriendje zijn dat de pornofilms maakt? Ab ontmoet de journalist Peter Hill, die eveneens geïnteresseerd is in het hoe en waarom van de afwezigheid van Christine. Volgens hem kan ze immers betrokken zijn geraakt bij een chantagezaak...

Zoals het een ouderwetse, degelijke Zweedse plot betaamt, speelt ook de politie een grote rol in dit boek, o.a. om de chantagezaak op te lossen... maar dan blijkt er veel méér aan de hand te zijn, en komen we terecht in een spionage-achtige wending van het verhaal, waarin iedere betrokkene op zijn manier de zaak vooruit wil helpen zonder het achterste van zijn tong te tonen aan de anderen...

Het geheel vond ik vrij sec verteld, het kwam nogal afstandelijk over. Ik vond de titel ook niet echt de lading dekken, want het gaat amper over Christine als persoon. Pas in het laatste hoofdstuk, als de climax van de zoektocht(en) zich aandient, en alle verhaallijnen bij elkaar komen, krijgt dit boek een warmere ondertoon, en voelde ik me als lezer meer betrokken bij het geheel.

Wat nu, twintig jaar later, een beetje raar aandoet, is het leven in het pré-GSM-tijdperk, zonder computers (behalve dan bij de politie, maar dan zijn het nog van die logge dingen...), laat staan internet.  Daaraan merk je pas hoe snel alles evolueert en hoe snel wij daaraan gewend zijn: we kunnen ons amper nog voorstellen dat we zelf ook zo geleefd hebben! Dit aspect gaf aan het boek wel een lichtjes komisch tintje, hoewel dit zeer zeker nooit de bedoeling van de auteurs is geweest. Het boek is gewoon een beetje gedateerd...

Al bij al geen slecht boek, maar er zijn er véél betere... Drie sterren dus.

Indrukwekkend en zeer interssant.

Ergens in Israël wordt "iets" wat van Jezus overgebleven is, gevonden. Enige tijd later wint een advocaat in Den Haag een grote zaak tegen een islamitische 'terrorist'. Als de baas van die advocaat overlijdt, lijkt de opvolger al duidelijk. Maar dan wordt de hond van de dochter van die advocaat doodgereden en vliegt op een onverklaarbare (?) manier de kunsttentoonstelling van zijn vrouw in de brand. Ze besluiten naar een ander deel van Nederland, Limburg, te verhuizen. Daar wordt hij lid van een bekend advocatenkantoor, die ook zaken doet met zowel de Heilig Land-stichting als met een vriend van het Israëlische regime. Niet toevalligerwijs is vlak bij het huis van de advocaat een plaats waar diezelfde Jezus geweest zou zijn. Ja echt, in Limburg!! Er onstpint zich een verhaal over geloof en waanzin. Tomas Ross heeft een aardige thriller geschreven over dit alles. Vooral over godsdienstwaanzin in alle facetten. Toen wij in november 2010 bij een lezing van hem waren, vertelde hij hoe dit boek tot stand gekomen is. Hoe? Ja dag, ga dan zelf maar naar zo'n lezing! Hij vertelde ook dat hij drie dagen na die lezing naar Haïti zou vertrekken. Ben benieuwd waar zijn volgende boek over gaat.........