Nick Hornby is een held. Omdat hij verhalen vindt in het alledaagse en diepgang in het ogenschijnlijk onbenullige, en daarbij ook nog eens ontzettend grappig is. Omdat hij mensen bijna tussen neus en lippen door laat filosoferen over het leven, zonder daar meteen Freud of Griekse mythologieën aan de haren bij te slepen. Hij fileert mensen en hun tekortkomingen op een manier dat je er het hardst om moet lachen als je jezelf er het meeste in herkent.

Vaak zijn zijn personages nooit helemaal volwassen geworden. Zo ook Duncan, een man van een eind in de dertig, die op uiterst puberale wijze geobsedeerd is door de obscure Amerikaanse rocker Tucker Crowe. Midden jaren ’80 is de man na het maken van de in selecte kring legendarische plaat ‘Juliet’ plotseling van het podium verdwenen. En uiteraard zoeken Duncan en zijn collega-geobsedeerden daar van alles achter. Op internet discussieren deze ‘Crowologen’ al jaren uitvoerig over het waarom en de diepere betekenis daarvan en over de werkelijke betekenis van zijn werk.

Duncans vriendin Annie is daarover maar matig enthousiast. Het ergert haar dat Duncan meer passie op kan brengen voor Tucker Crowe dan voor haar. En als er plotseling een akoestische versie verschijnt van ‘Juliet’ en Duncan en Annie daar een knalllend meningsverschil over krijgen (Duncan vindt het het meest briljante dat hij ooit gehoord heeft, terwijl Annie het een ongemotiveerde bak lawaai vindt), zijn de rapen helemaal gaar.

De kwaliteit van wat daarna gebeurt, zit ‘m niet eens in de grote lijnen, maar in alles dat daar tussendoor gebeurt. De typeringen, de dialogen, de onvolkomenheden van de personages. Kortom: lezen. En als je High Fidelity en About a Boy niet ook al gelezen hebt, lees die er dan meteen achteraan!