Een mooi boek, kan niet anders zeggen. En een klassieker, een 'must read'. De tragiek spat er van af, de saaiheid soms ook. Kan me goed voorstellen dat je in dergelijke kringen de zin van het leven zoekt en liever met je voeten in de klei staat (Levin). En Anna? Tsja. Tragisch, verwend, manipulatief, wanhopig. Niet echt sympathiek maar ze zal een kind van haar tijd zijn.

Niet zo bekend deze klassieker. En ten onrechte. De hoofdpersoon is een rijkeluiszoontje en het ontbreekt hem aan niets. Hij is gezond, heeft voorname ouders en woont in een kast van een huis. Op een dag verleidt hij het kamermeisje en dumpt haar. Jaren later ontmoet hij haar toevallig weer. Ze blijkt aan lager wal geraakt. Dan neemt zijn leven een beslissende wending.

Een prachtige roman over een verandering in een mensenziel. Over inzicht, berouw, vergeving en verzoening, zonder sentimentaliteit.

De escapade uit het ongelukkige huwelijk van Anna kent men wel. Maar minstens zo boeiend is de onmogelijke romance tussen Lewin en Kitty. Hij houdt van de vrijheid op het platteland. Zij van het stadsleven. Lewin en Kitty lijken daarmee op Leo Tolstoj en zijn vrouw Sofya Behrs. Het is daarom vrijwel zeker dat Lewin het alter ego is van de auteur. De passage waarin zij woordeloos aftasten of er liefde tussen hen is, waarbij Kitty raadt wat hij bedoelt, is van een onvergetelijke zeggingskracht. In zijn eerste verhaallijn – die van Anna Karenina die overspel pleegt – lijkt het boek op Gustav Flauberts Madame Bovary. Maar door de uitgewerkte tweede verhaallijn stijgt hij er mijns inziens bovenuit. Een mooi gelaagde en veelzijdige roman, een klassiek meesterwerk dat niets verloor aan literaire waarde.