Mijn verwachtingen hebben me parten gespeeld bij het lezen van de stukken van Stine Jensen. Ik had gedacht dat deze te vergelijken waren met columns over de hel die liefde heet. Helaas leek het voor mij meer op recencies van de boeken die ze beschrijft. En veel van deze boeken heb ik nooit gelezen en kon ik niet goed indenken wat ze precies bedoelde. Stine heeft een heerlijke schrijfstijl waardoor ik soms dacht: oh dit boek wat ze nu beschrijf dat ga ik lezen! Maar dan gaf ze helaas de clue van het boek weg en besloot ik het toch niet te gaan lezen. Misschien dat ik me nog eens werp op een roman van Stine, maar haar stukken in de kranten sla ik over. Ik werd er helaas niet vrolijk van, de toon leek mij nogal negatief. Maar goed ik had misschien de verkeerde verwachtingen.

Een onbekende auteur, met een lovende reactie van één van mijn favoriete auteurs Marion Pauw. Die moest ik maar eens gaan lezen, benieuwd of ik ook zo enthousiast zou zijn. Eerlijk gezegd viel dit boek me erg tegen. Het gaat over een oom die naast KNO arts ook maagdenvliezen hersteld, een dochter die het verhaal van haar sexlustige moeder verteld en jazzmuziek. Ik vond het persoonlijk een beetje een onsamenvattend verhaal, of heb ik wat gemist?!

Helder geschreven verkenningen naar wat onze identiteit bepaalt c.q. door welke ideeën, gedrag, voorkeuren, keuzen enzovoort wij onze identiteit bepalen. Is dit wel een bewust proces? Misschien ook wel iets te gemakkelijk geschreven in min of meer hapklare brokken. Heb in ieder geval gemerkt dat ik enkele weken nadat ik het gelezen heb niet meer kan zeggen wat de centrale gedachte in het boek is, terwijl ik onderweg veel plezier aan het boek heb beleefd. De auteurs verkennen, maar nemen geen duidelijk standpunt in. Vermoed ik. Ga het boek binnenkort herlezen om deze indruk eventueel te herzien.