Het leven van Pi van Yann Martel is één van mijn favoriete boeken. Vandaar dat Beatrice en Vergilius al een tijdje op mijn verlanglijstje stond. Waar het leven van Pi je tot op het laatst blijft verrassen en naar een climax toewerkt, doet dit boek iets heel anders met je. Ik vond het dan weer geniaal, dan ontzettend saai, maar hield er uiteindelijk een vieze smaak aan over.

Ook in Beatrice en Vergilius geeft Martel aan dieren een belangrijke rol. Dode dieren welteverstaan, want plaats van handeling is de werkplaats van een taxidermist (weer een woord geleerd: iemand die dieren opzet). De hoofdpersoon is een schrijver (dat moet Martel zelf zijn...), die te hulp wordt geroepen door de taxidermist. De laatste schrijft een toneelstuk over Beatrice en Vergilius, de opgezette ezel en aap die in zijn werkplaats staan. In dit toneelstuk worden parallellen getrokken met de holocaust. Hoe verder je in het boek vordert, hoe zwarter het wordt.

Ik ben benieuwd of Martel nog eens een boek schrijft van het niveau van Het leven van Pi. Dit boek haalt dat bij lange na niet.