Schaduwgrens heb ik in 1 dag uitgelezen. Het verhaal over mensensmokkel met als hoofdpersoon inspecteur Jan Houter is   complex door de verschillende verhaallijnen, maar dat maakt het  boeiend want je krijgt een  meedogenloos inzicht in de manier van denken van de criminelen.

Jenny  is een ex hoer en verslaafd. Omdat ze geld nodig heeft maakt ze een tochtje met illegalen naar Dover. Dat zet haar aan het denken. Ze is best slim en verzint een goed plan om mensen te smokkelen. Zo groeit ze uit tot het brein achter een grootscheeps mensensmokkelnetwerk.

Jenny en  Houter komen elkaar af en toe tegen.  Houter heeft geen enkel vermoeden  van haar rol als smokkelaar... In gesprek met Houter zegt ze: "De meeste mensen denken dat ze kunnen denken omdat ze nu eenmaal de hele dag denken, terwijl hoe ze denken net zoveel met echt denken te maken heeft als vliegeren met vliegen".

Door dit soort gesprekken is het leuk Houter en zijn 'mensensmokkelteam' te volgen op hun speurtocht door Amsterdam. Naarmate het net zich sluit wordt het steeds spannender.  Uiteindelijk worden een aantal figuren opgepakt en de  verhoren die dan volgen zijn ijzingwekkend.

Ik vond het een geweldig leuk boek met al die levendige karakters en goeie grappen.  Barste dan ook af en toe hardop in lachen uit. Wat wel goed werkt bij toch wel een heftig onderwerp. Al die karakters samen gaven ook een mooi beeld van de morele complexiteit. En wordt/is dit nu de 'de Zeeuw' stijl: iemands laatste woord als afsluiter van een hoofdstuk? Vond het glaasje water dat steeds ijziger werd  bij afronding van Anil wel heel sterk.Kijk uit naar het volgende boek!

Met veel genoegen heb ik het boek gelezen, Eerst vond ik dat de hoofdpersoon Jan Houter te veel een 'loser' leek te zijn, maar dat werd geleidelijk minder. Het boek werd steeds beter, steeds spannender en op het laatst  kon ik het niet meer neerleggen.  Ik vond de stukjes met de grootmoeder van Houter ook erg grappig (bruine moten), net als de wraak op de rotzakjes en  de verhouding van Sjef en Jan. Verder vermoed ik ook een paar sleutelfiguren naar de echte wereld. Soms echter vond ik het  iets té gekunsteld.  Zoals de angst van Houter om een poseur te lijken bij gebruik van de memorecorder. Goeie naam trouwens, Houter. Volgens mij is het ontegenzeggelijk een goed boek, goed in elkaar gezet en met meer lagen.  Je kunt er zo een film van maken :-)