De Britse Sharon Bolton volgde een toneelopleiding, haalde een MBA, werkte vervolgens in de pr en marketing én bij de gemeente Londen voordat zij zich toelegde op het schrijverschap. Zielsgeheim is inmiddels haar vierde thriller en de eerste die zij niet laat afspelen in kleine gemeenschappen op het platteland, maar in de grote stad zelf: Londen.

Lacey Flint, het hoofdpersonage in Zielsgeheim, werkt bij de Londense politie op de afdeling Zeden. Op een avond treft zij een vrouw bij haar auto aan, die zwaar toegetakeld met messteken in haar armen sterft. Hoewel ze graag anders zou willen, wordt haar verzocht afstand te bewaren tot het onderzoek. Maar als ze via een journaliste een brief in handen krijgt waarin een link wordt gelegd met de negentiende-eeuwse Jack the Ripper, iemand waarvoor Lacey een buitengewone fascinatie heeft, wordt ze meer dan haar lief is bij de moord betrokken. In de maanden die volgen worden er nog drie vrouwen vermoord, waarvan de modus operandi een treffende gelijkenis vertoont met die van diverse moorden die ooit door Jack the Ripper werden gepleegd. Lacey moet al haar kennis over de allang vervlogen moordenaar aanwenden om de dader te vinden. En dat is niet gemakkelijk, vooral niet als blijkt dat de moordenaar het ook op haar lijkt te hebben voorzien.

Bolton volgt in Zielsgeheim het standaard patroon: een agent(e) die eigenlijk niets met de zaak te maken heeft raakt betrokken bij een moordzaak. Vervolgens wordt halverwege het verhaal een dader opgepakt, die dat niet veel later helemaal niet blijkt te zijn. Dat dat niet verveelt, komt omdat ze het op de juiste manier weet te brengen: in een toch wel originele verpakking van feit en fictie. De moorden die Jack the Ripper zou hebben gepleegd worden tot in detail toegelicht en de vergelijking met de werkwijze in het heden wordt goed gemaakt. Wat enigszins stoorde was het voortdurende gevoel dat Lacey Flint veel geheimen leek te hebben, niet alleen tegenover de lezer, maar, gezien het feit dat het verhaal vanuit de ik-persoon is geschreven, dus ook tegenover zichzelf. Dit brengt zowel de diepgang als de geloofwaardigheid van het hoofdpersonage in gevaar.

Over het algemeen is Zielsgeheim een goed opgebouwd verhaal, met een originele inslag. De eerste helft ontbeert echter de nodige spanning; dit komt pas in de tweede helft. Maar dan wil je ook alleen maar doorlezen. Voor de lezers met de voorkeur voor een fijn verhaal waarbij ze niet teveel hoeven na te denken is Zielsgeheim een prima boek. De puzzelaars echter, die graag meedenken over de eventuele dader kunnen bedrogen uitkomen, omdat het hoofdpersonage nét even teveel informatie achterhoudt, waardoor het onmogelijk wordt de dingen goed op een rijtje te krijgen. En dat is jammer, want door de informatie, die nu pas in de laatste twee hoofdstukken naar voren wordt gebracht, wat meer verspreid vrij te geven, had het geheel, vooral in het begin, een nog spannender verloop kunnen hebben. En dat had wellicht van het boek een ware pageturner kunnen maken.