"Wat doen ze hier zo al de hele dag?" vroeg ze Wangi vermoeid. "Niets." "Helemaal niets"?" "Ze verdrinken en en verdoen hun tijd. Er gebeurt hier niets. Soms is er niets te eten en moet er een vrachtwagen met maïs uit Nairobi komen. Het is allemaal rommel. Daarom haten we de Britten."

Theroux heeft het niet zo op Afrika en ook niet op de zg. westerse hulpverleners die Afrika wel even komen redden. Het verthaal draait om een school ergens in de rimboe in Kenia. Engelse leraressen maken elkaar en de kinderen het leven. De grootste zonde is om om te gaan met de plaatselijke bevolking. Het gegeven lijkt veelbelovend, maar het boek heeft me niet kunnen bekoren. Ik ben van Theroux veel beter gewend.

Een reis rond Groot-Brittannië in 3 maanden. Te voet en met het openbaar vervoer - de auteur zijn transportmiddel bij uitstek - klaart hij de klus. De tocht van deze gerenommeerde reisauteur dateert uit de eerste helft van de jaren 1980, toen Thatcher de first lady was, lady Diana de prille echtgenoot van Charles en het Verenigd Koninkrijk een strijd aanging om de Falklands. Hoewel deze ingrediënten de revue passeren, heeft het boek veel van een tijdloze klassieker, die na bijna 30 jaar nog perfect leesbaar is. Theroux portretteert dan ook liever mensen en landschappen dan historische gebouwen en musea. Kritische en ironische noten zijn rijkelijk aanwezig. Een onvergetelijk boek voor Groot-Brittanniëfans!

Dit is weer zo'n superboek van Theroux zoals hij ze ook kan schrijven. Met een kano bezoekt hij een groot aantal eilanden in de Pacific Ocean. Hij gaat op weg, denkende dat hij ziek is en zijn leven wellicht snel ten einde zal zijn. Toch laat hij zich niet uit het veld slaan en blijft hij reizen en dingen ontdekken. Knap hoor. Een ontzettend interessant boek met veel wetenswaardigheden over de verschillende eilanden, en bovendien een boek waarin hij eens totaal niet zeurt over dingen. Een super positief boek dus!