@Emariken

Over die vertaling en over de afstandelijkheid die misschien wordt opgeroepen wil ik graag iets zeggen.

Als de taal in ‘De tuin van de samoerai’ al een tikje ‘ouderwets’ of 'afstandelijk' overkomt, dan is dat geheel in overeenstemming met de brontekst. Om te beginnen speelt het verhaal zich af eind jaren dertig, vlak voor de Tweede Wereldoorlog, een woelige tijd waarin jongelui - zeker een Chinese jongen en een Japans meisje - niet makkelijk met elkaar in contact kwamen. Dat wil dan ook zeggen dat het ondenkbaar is dat de jongelui in dit verhaal elkaar zouden hebben getutoyeerd, en ook dat draagt bij aan de wat formele sfeer. Bovendien heeft de hoofdpersoon tot dan toe een vrij beschermd, geïsoleerd leven geleid, waardoor hij niet bepaald over een vlotte babbel beschikt.

Ik heb indertijd niet alleen overlegd met een Japankenner maar ook met de schrijfster, en zij bevestigde dat deze aspecten zeker in de vertaling tot uiting zouden moeten komen.

Een jaar of vijf geleden heb ik de vertaling herzien, maar daarbij heb ik alleen enkele ondergeschikte wijzigingen aangebracht en niets aan de sfeer veranderd, die naar mijn gevoel nog helemaal klopte met het origineel en de bedoeling van de schrijfster.

 De vertaalster

Een heel mooi verhaal, heel Oosters ook. Traag, maar met veel om over na te denken over hoe menselijke relaties evolueren onder ongewone omstandigheden.

Een mooi, ingetogen verhaal dat zich grotendeels afspeelt in een klein en sereen kustplaatsje in Japan in de jaren voor de Tweede Wereldoorlog. Een Chinese student uit een gegoed nest uit Hong Kong komt herstellen van TBC in het oude vakantiehuis van zijn overleden opa. Hij raakt bevriend met diverse inwoners van Tarumi, leert Japanse gebruiken en gewoontes en leert uiteindelijk ook de liefde kennen. Op de achtergrond speelt de bezetting van China door het Japanse leger en ook binnen zijn gezin wordt er een strijd gestreden. Naarmate het boek vordert voelt hij zich meer en meer verscheurd door de verschillende belangen van de mensen om hem heen en voelt hij zich gedwongen een keuze te gaan maken. Hoewel het een goed geschreven roman is, vind ik hem minder meeslepend en aangrijpend dan de Straat van de Duizend Bloesems van dezelfde auteur. De taal in het boek komt op mij wat ouderwets over, waardoor het soms wat afstandelijk aanvoelt ondanks dat het verhaal in de ik-vorm geschreven is. Ik weet niet of dit te maken heeft met de vertaling, of dat dit de bedoeling is van de auteur gezien de tijdsgeest waarin het verhaal zich afspeelt.