Het getal pi heeft geen einde: het is wetenschappers nooit gelukt de verhouding tussen omtrek en middellijn van een cirkel exact vast te stellen. Sterker nog: in de cijfers achter de komma is geen enkel vast patroon te herkennen. Rechercheur Lucie Hennebelle wordt in Het einde van pi van de Franse schrijver Franck Thilliez met een raadsel van vergelijkbare proporties geconfronteerd.

Hennebelle, die ook de hoofdrol speelde in Het gruwelhuis, wordt ’s avonds bij haar tweeling weggeroepen als twee jongens uit de buurt op straat een zwaar toegetakelde vrouw aantreffen. Met tegenzin gaat ze erop af. De vrouw die ze aantreft, Manon Moinet, heeft geen idee wat haar is overkomen: ze heeft geen kortetermijngeheugen. De enige aanknopingspunten van Hennebelle zijn geheugenflarden uit een ver verleden en een paar vreemde letters die de vrouw in de palm van haar hand   heeft gekrast. ‘Pr is terug,’ staat er. Dat brengt de ‘Professor’ in   herinnering, een seriemoordenaar die nooit is gepakt. De Professor had de gewoonte ingewikkelde wiskundige raadsels bij zijn slachtoffers achter te laten. Thilliez houdt van sinistere verhalen. In eerdere boeken liet hij al zien een talent te hebben voor horrorscènes. Ook Het einde van pi is een donker boek, dat zich afspeelt tegen het decor van het altijd triestige Noord-Frankrijk, waar het voortdurend lijkt te regenen. Onder dat donkere wolkendek heeft hij een ambitieus plot uitgezet. De lijntjes zijn vernuftig, met dank aan de wiskundige component. Een gelukkige greep is de introductie van een tweede speurneus, inspecteur Hervé Turin. Een vervelend mannetje, deze Turin, en zeker niet vrij van smetten. Maar met zijn humor en relativeringsvermogen brengt hij een iets lichtere toon in het boek. En dat kan Het einde van pi wel gebruiken, want soms dreigt het boek onder zijn eigen gewicht te bezwijken.  © BOEK/Hans van der Klis