De 50/50-moorden

Ik herinner me dat ik een paar jaar geleden op het station op de trein stond te wachten en er op zo’n groot bord reclame werd gemaakt voor een nieuw boek, De 50/50 Moorden van Steve Mosby. De in een grauwe achtergrond gekrast leek met een gebroken hart om de twee 50’s heen, ook gekrast. Eronder stond een korte tekst over twee geliefden waarvan ééntje moet kiezen wie van de twee zal sterven. ‘Dat is een boek dat ik moet lezen,’ dacht ik en ik heb de titel van dat boek nog opgeslagen in mijn telefoon. Daarna ben ik het helemaal vergeten, totdat ik datzelfde boek pas weer tegenkwam. Ik heb het gelijk gekocht. En gelezen.

De 50/50 Moorden is de nachtmerrie van ieder gelukkig, verliefd stel. Een sadistische seriemoordenaar die jou en je lief wekenlang volgt, alles over jullie te weten komt en zelfs jullie huis binnendringt. Als hij genoeg informatie verzameld heeft, ontvoert hij jou en de liefde van je leven en test of je inderdaad bereid bent om voor elkaar te sterven. Letterlijk, want één van jullie zal voor de zon op komt moeten sterven en jij hebt tot die tijd om te kiezen wie van de twee dat is. In de tussentijd worden jullie op gruwelijke wijze gemarteld. Ben je bereid je leven te geven voor je partner en op pijnlijke, langzame wijze te sterven? Of kies je voor jezelf en moet je voor altijd leven met de wetenschap dat je geliefde door jouw keuze gestorven is?

Een situatie waar je nooit in hoopt te belanden en eentje waar rechercheur Mark Nelson op zijn eerste werkdag bij zijn nieuwe baan met zijn neus bovenop gedrukt wordt. Het lijk van een man is namelijk zwaar verbrand in een badkuip aangetroffen en al snel is duidelijk dat deze zaak verband houdt met de onopgeloste zaak van de 50/50 moordenaar. Hebben we hier te maken met dezelfde moordenaar of iemand die in de voetsporen van de sadistische 50/50 moordenaar probeert te treden? Heel veel tijd om daarover na te denken hebben Mark en zijn baas, de haast beroemde John Mercer niet, want het duurt niet lang voordat de moordenaar opnieuw toeslaat. Eén van de slachtoffers weet, zwaar mishandeld en verminkt, te ontsnappen en meldt zich bij de politie. Zijn vriendin heeft hij achtergelaten en is nog in handen van de sadist. Aan Mark en een flink team rechercheurs de taak om haar te vinden, voor de ochtend aanbreekt.

De sadistische elementen en de ‘race tegen de klok’ doen me in eerste instantie erg denken aan de Saw-films. Ook de geestelijke mishandeling en de druk die wordt gezet op het geweten van de slachtoffers vinden we terug in deze reeks sadistische films. Maar waar Saw soms een opeenschakeling van gruwelijkheid, horror en bloederige taferelen, gaat De 50/50 Moorden verder. Steve Mosby heeft erg veel gevoel in het verhaal weten te leggen, waardoor De 50/50 Moorden veel meer diepgang kent en je echt graag wilt dat de vriendin van het ontsnapte slachtoffer op tijd gevonden wordt.

Naast de zoektocht naar de sadistische moordenaar, zijn ook details uit de levens van Mark en John vloeiend door het verhaal geweven en kom je er gaandeweg achter waarom iedereen er zo op tegen is dat John juist op deze zaak gezet is en waarom hij een hele tijd uit de running is geweest als rechercheur. De personages zijn stuk voor stuk heel menselijk neergezet, behalve de moordenaar, die neergezet wordt als de duivel. Dit wordt versterkt door het feit dat hij altijd een rubberen duivelsmasker draagt en de slachtoffers die zijn martelingen overleeft hebben daardook ook zien als de duivel himself.

Ik ben erg blij dat ik dit boek, een paar jaar na zijn release en nadat ik de reclame ervan op een station tegenkwam, alsnog gekocht heb. Niet alleen heb ik op het puntje van mijn stoel gezeten bij het lezen van De 50/50 Moorden, ook heb ik er een getalenteerd schrijver door ontdekt waar ik zeker meer van wil lezen.