Manipulatie

Thriller met op zich een origineel uitgangspunt met de professionele martelbusiness. Helaas is de rest van het verhaal weinig verrassend en soms idd erg toevallig, waardoor het een gemiddelde thriller is.

Ik heb het boek als recensie exemplaar mogen lezen en ik heb het dus ondertussen uit. Ik moet bekennen dat ik daar erg blij om ben. Het boek werd in mijn ogen nergens echt geloofwaardig. Het las niet vervelend, het was wel vlot geschreven, maar door de ongeloofwaardigheid kwam ik gewoon niet in het verhaal. Jammer en ook wel een gemiste kans.Voor mijn gevoel hing het hele boek van toevalligheden aan elkaar, iedereen die elkaar wilde vinden kwam elkaar op wonderbaarlijke wijze tegen en je kon al vanaf het begin af aan aanvoelen dat de zus van Harry op het juiste moment tevoorschijn zou komen...Als het inderdaad klopt dat er een vervolg komt, dan zal ik die zeker aan mij voorbij laten gaan. Ik zou niet weten wat ik nog meer van dit verhaal wil weten.

Twee dingen die je niet direct verwacht bij het lezen van een thriller over een beul. Ten eerste vloeit er betrekkelijk weinig bloed in Manipulatie, terwijl dat doorgaans toch wel aannemelijk lijkt bij beulswerk. Ten tweede heeft Mark Allen Smith zijn hoofdpersonage zodanig neergezet en uitgewerkt dat je wel sympathie voor hem móet krijgen. Of op zijn minst begrip.

Dat komt vooral omdat professionele beul – of fraaier geformuleerd “Information Retriever”- Geiger géén sadist is. Hij is uitzonderlijk goed in zijn werk, weet precies hoe hij de geest van zijn ‘subjecten’ moet bewerken; de angst voor pijn is minstens zo groot en zeker fataler dan de pijn zelf. Hoe hij dit op zich weet is hem overigens een raadsel. Hij herinnert zich niets meer van zijn verleden.

Op crimineel en psychologisch niveau wordt van alles in werking gezet op het moment dat Geiger  weigert voor een opdrachtgever de 12jarige Ezra over zijn vader uit te horen. Geiger on-ontvoert de jongen, zoals zijn compagnon Harry zijn onverwachte daad omschrijft. Geiger en Harry worden vervolgens achtervolgd door een illuster trio dat handelt namens de onbekende opdrachtgever, maar dat keer op keer faalt. Tel hier verder nog de gekke zus van Harry die hij op sleeptouw moet nemen en Geigers pas gescheiden psychiater Corley bij op en de bonte stoet aan bijzondere personages is (bijna) compleet.

Zo omschreven blijkt al dat toon en inhoud van de thriller bijna naar hilariteit kunnen neigen. Dat is echter niet het geval. Hiervoor is Geiger als personage te nuchter, en –het klinkt wat paradoxaal- tegelijkertijd te mysterieus: omtrent hem is niets te vreemd. Zijn onverwerkte verleden wordt door de gebeurtenisssen (bijna letterlijk) opengesneden. Dat er iets in Geigers jeugd is gebeurd dat hem gevormd heeft tot de legende op het gebied van pijn die hij geworden is,  wordt meteen al aangekondigd door Corley, de psychiater. Diverse hints en ook de onverklaarbare sympathie die Geiger voor Ezra opvat duiden hier op. Groot wandelend mysterie als hij is maakt ten slotte dat het uitkomen van zijn verleden abrupt en bijna als een deceptie aanvoelt. Tot dan toe is alles buitengewoon, maar de uiteindelijke verklaring lijkt tamelijk voor de hand liggend.

Welbeschouwd gaat dit een beetje op voor de thriller in zijn geheel. De ingredienten zijn bijzonder origineel en tot twee derde van het boek worden ze in vlotte, beeldende taal uitstekend benut in spannende, vermakelijke, psychologisch sterke gebeurtenissen. Wanneer alles aan het eind is afgehandeld ‘klopt’ alles. Vreemd genoeg doet juist dat een beetje af aan het verhaal. Bij een verhaal met een ongebruikelijk uitgangspunt als dit mag je immers behalve een grillig verloop ook op een minder glad einde hopen. Maar toch. Al blijft het boek hierdoor misschien wat minder lang beklijven, feit is wel dat het lezen ervan allesbehalve een marteling is. Vier sterren dus toch.