De tijgervrouw van Galina

‘De tijgervrouw van Galina’  van Téa Obreht.

Het is mijn stellige overtuiging dat een schrijver uit een schat aan levenservaring moet kunnen putten om een boeiend verhaal neer te zetten. Bovendien geloof ik dat de mens beschikt over slechts een aards leven en beide punten overwegend kan ik niet anders dan vaststellen dat Téa Orbreht wel uitzonderlijk schrijftalent moet bezitten, nu zij op nog jonge leeftijd haar debuutroman ‘De Tijgervrouw van Galina’ zo overtuigend en geloofwaardig weet neer te zetten.

Het verhaal speelt zich af in een Balkanland en kent drie verhaallijnen, die op boeiende wijze met elkaar verweven zijn.De jonge arts Natalia gaat met haar collega en tevens jeugdvriendin Zóra op weg naar een weeshuis aan zee om de kinderen daar te vaccineren. Terwijl zij per auto reizen door een land in oorlog wordt Natalia op de hoogte gebracht van het overlijden van haar grootvader, die naast arts ook haar grote voorbeeld is. Zowel het overlijden van haar grootvader als zijn levensgeschiedenis is beladen met geheimzinnigheid. Natalia is vast besloten uit te zoeken welke geheimen haar grootvader heeft bewaard voor zijn familie, zonder dat zij daarbij haar grootmoeder, moeder en vriendin meteen van haar plannen op de hoogte brengt.Natalia denkt, terwijl zij op zoek gaat naar de ontrafeling van de geheimen rond haar grootvader, aan haar jeugd toen zij veel tijd doorbracht met haar grootvader. Hij nam haar vaak mee naar de dierentuin waar speciaal de tijger hun aandacht kreeg en zij altijd in zijn buurt een plekje uitzochten om te gaan zitten. Haar grootvader las haar dan delen voor uit het ‘Jungleboek’ van Kipling of vertelde haar andere fascinerende verhalen, zoals het verhaal over de tijgervrouw van Galina of dat van de onvergankelijke man. Verhalen die gestoeld lijken op een sterk bijgeloof, passend bij de cultuur van het land en waardoor er voor Natalia stukje bij beetje een compleet beeld van haar grootvader ontstaat, een beeld dat uiteindelijk ook de verlangde rust brengt binnen haar familie.

Téa Obreht schrijft sterk beeldend, haar gedetailleerde beschrijving van het landschap is ook in vertaling van een adembenemende schoonheid. Of het nu gaat om de vele bloedige conflicten die zich voordoen in de Balkanlanden, om de slachtoffers van willekeurig geweld of om de dood van haar grootvader, Téa Obreht schrijft vanuit een beleving die moeilijk is voor te stellen bij een 26 jarige. Zij toont vanuit een mededogen dat oorlog niet zelden in een zinloze- en eindeloze strijd uitmondt als er gevochten wordt vanuit een haat die veelal wordt overgedragen van generatie op generatie. Zij laat in een diepgaande karakterbeschrijving zien hoe de slager Luka in het verhaal heeft kunnen veranderen van een zachtmoedige jongen naar een meedogenloos gewelddadige man.

“Je moet weten dat er een groot verschil zit tussen iets niet geloven en hetzelfde als mogelijkheid overwegen” lees ik op blz 305 in de fraaie vertaling van Anke ten Doeschate . In deze wijsheid schuilt voor mij de ultieme kracht van het verhaal. Hiermee ontneemt de schrijfster haar lezer binnen het totale verhaal de mogelijkheid om de verhalen over de tijgervrouw van Galina en de onvergankelijke man met een schouderophaal naast zich neer te leggen.Zij verplicht de lezer om elke mogelijkheid te overwegen en daarmee heeft Téa Obreht voor mij zowel de tijgervrouw als de onovergankelijke man tot leven gebracht en het overlijden van de grootvader tot een afgerond geheel gemaakt.

Een prachtig eerbetoon aan een geliefd grootvader en een opmerkelijk debuut, dat mij nieuwsgierig maakt naar een volgend boek van Obreht.

Als Natalia, een jonge arts uit een Balkanland, op weg is naar een kinderhuis om kinderen te vaccineren krijgt ze het bericht dat haar grootvader is overleden. Natalia had een sterke band met haar grootvader die haar meenam naar de dierentuin om de tijger te zien, en haar voorlas uit zijn ‘lijfboek’  Het Jungelboek. Dat hij altijd bij zich droeg.

Tijdens de reis en het verblijf komen de belevenissen die zij met haar grootvader had, en de verhalen die hij haar vertelde weer tot leven.  De verhalen van Gavran Gailé ( de onvergankelijke man), en  deTijgervrouw lopen als een rode draad door het boek.  Ook de andere  verhalen  zoals die van Darisa de Beer  zijn verbonden met de tijgervrouw en zijn onvergetelijk.

De herinneringen die zij heeft zijn doorspekt met folklore en bijgeloof uit de Balkan, en maken mede dat het boek als een sprookje leest.

Maar dat is niet het enige wat het boek zo prettig leesbaar maakt. Téa weet prachtige zinnen te maken , haar woordkeus lijkt goed overdacht maar zeker niet gekunsteld. Haar enorme fantasie weet zij zo gepast te brengen dat je bijna gaat twijfelen of de verhalen misschien toch niet echt gebeurd zijn. (Is de mora ontsproten aan de fantasie van Téa, of bestaat hij echt in de folklore van de Balkan?)

 Ik vind het onbegrijpelijk dat iemand op zo’n jonge leeftijd (Téa is 26 jaar oud) zo’n rijp debuut  weet te schrijven, dat  vanaf de eerste tot en met de laatste bladzijde boeit.

Iedereen die dit boek gelezen heeft zal (net als ik) reikhalzend uitkijken naar haar tweede roman.

Als Natalia, een jonge arts uit een Balkanland, op weg is naar een kinderhuis om kinderen te vaccineren krijgt ze het bericht dat haar grootvader is overleden. Natalia had een sterke band met haar grootvader die haar meenam naar de dierentuin om de tijger te zien, en haar voorlas uit zijn ‘lijfboek’  Het Jungelboek. Dat hij altijd bij zich droeg.

Tijdens de reis en het verblijf komen de belevenissen die zij met haar grootvader had, en de verhalen die hij haar vertelde weer tot leven.  De verhalen van Gavran Gailé ( de onvergankelijke man), en  deTijgervrouw lopen als een rode draad door het boek.  Ook de andere  verhalen  zoals die van Darisa de Beer  zijn verbonden met de tijgervrouw en zijn onvergetelijk.

De herinneringen die zij heeft zijn doorspekt met folklore en bijgeloof uit de Balkan, en maken mede dat het boek als een sprookje leest.

Maar dat is niet het enige wat het boek zo prettig leesbaar maakt. Téa weet prachtige zinnen te maken , haar woordkeus lijkt goed overdacht maar zeker niet gekunsteld. Haar enorme fantasie weet zij zo gepast te brengen dat je bijna gaat twijfelen of de verhalen misschien toch niet echt gebeurd zijn. (Is de mora ontsproten aan de fantasie van Téa, of bestaat hij echt in de folklore van de Balkan?)

 Ik vind het onbegrijpelijk dat iemand op zo’n jonge leeftijd (Téa is 26 jaar oud) zo’n rijp debuut  weet te schrijven, dat  vanaf de eerste tot en met de laatste bladzijde boeit.

Iedereen die dit boek gelezen heeft zal (net als ik) reikhalzend uitkijken naar haar tweede roman.