Gelukkig zijn we machteloos

In 2009 debuteerde Ivo Victoria (1971) met de goed ontvangen roman Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt). Met Gelukkig zijn we machteloos komt Victoria met een tweede, mysterieuze roman, een familietragedie op het Vlaamse platteland. Gelukkig zijn we machteloos begint sterk. Van meet af aan wordt de lezer meegezogen in het verhaal omdat hij voelt dat er iets staat te gebeuren. Het is zomer en het land is in de ban van onrustwekkende verdwijningen van jonge meisjes. Daar komt nog bij dat sommigen een vreemde ruis horen. Er zou een verband zijn. Tegen deze achtergrond vindt een familiefeest plaats, in het huis van Hilde en Dirk. We pendelen regelmatig van het feest naar de plaats waar ome Lex, ook één van de gasten, met het bewusteloze lichaam van een jong meisje ronddwaalt. Het desolaat landschap waarin een onheilspellende jan-van-gent. In 2009 debuteerde Ivo Victoria (1971) met de goed ontvangen roman Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt). Gelukkig zijn we machteloos begint sterk en blijft sterk. . Meteen speelt de vraag wat er gebeurd is waardoor een meisje, Billie genaamd, gewond en buiten westen midden in de uitgestrekte velden ligt. Even verderop bevindt zich een oudere man, Ome Lex, die juist bij zinnen komt. Wat heeft hij te maken met de toestand van het meisje? De auteur schetst hieer een geweldig beeld van een familiefeestje zoals je er een kan aantreffen in een wrange Deense film of in het meesterwerk van Hugo Claus Omtrent Dédé. De protagonisten worden één voor één op een grandioze manier voorgesteld. Een van de feesrvoerders zit zelfs te masturberen op het toilet terwijl hij verboden fantasie¨n heeft en net op dat moment moet de groepsfoto gemaakt worden. Gedurende de tweede helft van het boek wisselen het tuinfeest, waarvan de deelnemers inmiddels de vermissing van het meisje en Ome Lex hebben opgemerkt, en de lotgevallen in het weiland elkaar af. Lex getroost zich veel moeite om het meisjeslichaam in de richting van de bewoonde wereld te zeulen. Ondertussen probeert hij een verhaal te bedenken omdat hij zich zal moeten verantwoorden. Schuldig of niet – en aan wat precies -, dat blijft nog steeds de vraag en het levend houden van die vraag is ook een bijzondere sterkte. In het oproepen van nieuwsgierigheid naar de toedracht van het drama in de velden is de auteur goed geslaagd. . Er wordt op een aardige wijze gespot met familierituelen en het feestje zorgt voor wat grappige passages,; Ivo Victoria gaat in heen en weer in zijn flasbacks, maar dat stoort nergens, integendeel het rekt de spanning. Gelukkig zijn we machteloos is een bijzonder goed opgebouwd en geschreven werk dat nog sterker is dan zijn veelgeprezen debuut.