Logboek van een onbarmhartig jaar

Soms stel ik mezelf wel eens de vraag “wat heb ik met de dood”, het valt we wel op dat ik vaak iets lees over dit thema. Met het doodgaan van mezelf heb ik het niet moeilijk, dat gebeuren bekijk ik vrij nuchter, het is immers de enige zekerheid die je hebt in je leven. Maar het wegvallen van een ouder, je geliefde, broer of zus,  een vriend of vriendin hakt echt op me in.  Of het nu is na een lang ziekteproces, door een ongeval, een zelfkeuze, ik kan er echt niet goed mee omgaan.  Het geeft me dan ook troost bij het lezen van boeken met dit onderwerp dat ik hierin niet alleen sta.

Al de hoger aangehaalde overpeinzingen, gedachten en nog veel meer gingen door mijn hoofd bij het lezen van de roman “Logboek van een onbarmhartig jaar”. Dat Connie Palmen kan schrijven staat voor mij buiten kijf. Heeft het schijven van dit logboek haar getroost, haar door deze moeilijke tijd heen geholpen, haar het wegvallen van zo vele geliefden helpen plaatsen , daar kan enkel zij op antwoorden. Dat Connie  Palmen dit Logboek moest schrijven is voor mij een zekerheid. Het heeft naar mijn persoonlijke mening haar helpen overleven. Als lezer heeft het boek mij geen troost kunnen bieden, het heeft me wel andermaal doen inzien hoe sterk een mens kan zijn, hoeveel een mens aankan, maar je moet het tijd geven. Tijd niet in de betekenis van “tijd heelt alle wonden” want tijd heelt niets, tijd verzacht alleen de kwetsuur van het verlies.