Heks in de lucht

Terry Pratchett is een fenomeen. Hij is in zijn eentje verantwoordelijk voor een heel subgenre, namelijk dat van de humoristische fantasy. Deze recensie betreft niet zozeer het onderhavige boek, maar zijn hele oevre. Ik heb alle discworld boeken van Pratchett gelezen (meer dan dertig!). In de originele Engelse versies, om niets van de vele woordspelingen te hoeven missen. In bijna ieder boek neemt Pratchett een specifiek maatschappelijk item op de korrel, zoals Hollywood, voetbal, het bankwezen, religie, etc. Hij maakt gebruik van een waar arsenaal aan regelmatig terugkerende hoofdpersonen, zoals een stel heksen, een onhandige tovenaar, een despotische burgemeester, een adellijke politiecommandant en De Dood en daarnaast vele rassen (dwergen, trollen, vampiers, weervolven, gollems, etc) om verhalen te weven die keer op keer hilarisch zijn. En niet alleen dat, maar onder al die humor en intelligente woordspelingen ligt ook nog een mooie lading maatschappijkritiek verscholen, voor hen die dat zien willen. Het is werkelijk briljant dat iemand in staat is om zóveel boeken te schrijven binnen één wereld, zonder in de loop der jaren een terugval in niveau te laten zien. Het is dan ook ondenkbaar dat ik Pratchett minder dan vijf sterren zou geven. Dit is verplichte kost voor iedere ruimdenkende lezer met een gevoel voor humor.