Suezkade

Suezkade is een boek waar je wel even 'in' moet komen, maar het is een mooi verhaal over doorzettingsvermogen en liefde. De hoofdpersoon Marc is erg goed neergezet, maar ook van Najoua krijg je een goed beeld.

Met redelijk wat verwachtingen ben ik aan dit boek begonnen. De eerste honderd bladzijden vielen mij een beetje tegen. Je maakt kennis met de hoofdpersoon; een rijke dertiger die op een school gaat werken om zijn tijd te vullen en niet thuis te hoeven zijn. Alle collega's en leidingevenden kijken torenhoog tegen hem op. Zijn innemende verschijning zorgt voor heel wat beroering op de school. Na ruim honderd bladzijden begint het verhaal op gang te komen. Dit gebeurt als de leraren en het bestuur zich langzaam tegen hem gaan keren. Dit begint met het roddelen over zijn omgang met een marokkaanse leerlinge. Op dit moment wordt de hoofdpersoon meer mens en krijg je inzicht in hoe een 'gemeenschap' (in dit geval het docentenkorps) in elkaar zit. Met al zijn roddel en achterklap en gemene streken. Bij het naderende van het einde kwam in mijn ogen alles ook meer op zijn plek en begreep ik beter waar Siebelink met zijn verhaal heen wilde.

Hoewel ik door de eerste 100 bladzijden heen moest ploegen, maakte de rest het aardig goed.

Ook voor mij is Suezkade het eerste boek van Jan Siebelink dat ik gelezen heb. Ik heb er een verdeelde mening over. De hoofdpersoon, een jonge en knappe docent van 30 jaar van rijke afkomst, maakte op mij een ouwelijke en weinig invoelbare indruk. Als kind is hij in de steek gelaten; vader is blijkbaar onbekend (want deze wordt nergens genoemd in het verhaal) en moeder is ontvoerd toen hij 5 jaar oud was. Dit laatste roept bij hem vage herinneringen op en overstelpt hem nog steeds met fantasieën over wat er is gebeurd. Deze gebeurtenis zou ook moeten verklaren waarom hij kampt met psychische problemen, zoals sociale angst, erectieproblemen en een voorliefde voor vrouwenkleren. Dat hij als kind liefdevol is opgevoed door een kinderloze tante van moeder lijkt hier weinig aan veranderd te hebben. Hij vindt zijn leven doelloos en ledig hoewel hij voor het geld niet hoeft te werken, dit verandert zodra hij een baan als docent aanneemt op een gymnasium.

En vanaf daar wordt het wat ongeloofwaardig. Want hoe kan hij in hemelsnaam zonder een juiste vooropleiding een baan krijgen als docent? En waarom vindt iedereen hem geweldig terwijl hij met niemand echt contact maakt? Hoe kan het dat hij alle regels kan omzeilen en zelfs een eigen klaslokaal kan bedingen, waarbij hij zelfs een fonteintje aan laat leggen en een kat in de klas houdt? Het feit dat hij veel te ver meegaat in de lotgevallen van een Marokkaans meisje uit zijn klas dat anorexia ontwikkelt (tot thuisbezoekjes, haar de trap opdragen, na school afspreken en verliefd worden aan toe) riep bij mij alleen maar meer irritatie op. Uiteindelijk keert het docentenkorps zich dan ook tegen hem, de manier waarop vond ik wat te bombastisch. Als je Siebelink zou moeten geloven bestaan docentenkorpsen vooral uit nare mensen die uit zijn op onmiddelijke behoeftenbevrediging, manipulatie en wraak.

De plot zelf vond ik daarentegen wel goed, hoewel subtiel en niet alle eindjes aan elkaar knopend. Pas aan het eind kon ik echt met de hoofdpersoon meeleven, maar helaas voor hem is het dan al veel te laat. Het boek liet me met een wrang gevoel achter.