De middagvrouw

Mooi verhaal over een vrouw die moeder is, maar worselt met zoveel gevoelens dat ze geen moeder kan zijn voor haar zoon. Dat maakt haar geen slecht mens, maar voor mij is ze ook geen heldin.

Het verhaal op zich is mooi en boeiend, maar de schrijfstijl vind ik te langdradig. Heb me ondanks dat het een mooi verhaal is, door het boek heen moeten slepen.

Wat een heftig boek is De middagvrouw. Het maakte veel gevoelens bij mij los. Onbegrip en afschuw, waarom laat een moeder haar kind achter. Verdriet over een trieste jeugd, een verloren geliefde. Kortdurende blijdschap over echte liefde. Uiteindelijk begrip over het achterlaten van een kind. En tot slot bewondering voor het mooie, nare ronde einde.Nadat ik De middagvrouw uit had heb ik nog lang zitten mijmeren over waarom Helene, de hoofdpersoon, niet het leven in eigen hand nam.Julia Franck heeft in De middagvrouw een mooie, rustige en poëtische schrijfstijl. Het taalgebruik doet soms wat ouderwets aan, de woorden en het ritme van de zinnen, maar past daarom des te beter bij de tijd waarin het boek zich afspeelt. Klein minpuntje: het ontbreken van aanhalingstekens zorgde hier en daar voor onnodige verwarring.De middagvrouw is een aanrader vanwege de intrigerende hoofdpersoon, het fascinerende verhaal en prachtige taalgebruik.

O wat een mooi boek ook weer. Die tweede wereldoorlog blijft bijzondere verhalen opleveren. Een onderwerp waarvan je denkt... dat kan toch niet waar zijn : een moeder die haar kind achterlaat op een moment dat... En toch wordt het aannemelijk en lees je je begrijpend in haar leven in.