Lucifer

Ik heb heel erg lang moeten nadenken voordat ik wist wat ik van Lucifer vond. Ik ben dan ook erg blij dat ik over dit boek geen vragen kreeg op mijn examen. Hoe kwam dat toch? Waarom wist ik niet wat ik ervan vinden moest?

Clara 'valt' tijden eens vakantie in Griekenland van een rots naar beneden. Ze overleeft het niet. Mensen zijn er nog niet zo van overtuigd dat het een echt ongeluk was. 

Het idee vond ik wel bijzonder. Het ging er namelijk een bepaalde gebeurtenis, en alle gevolgen daarvan voor verschillende personen over te brengen. Dat klonk erg interessant vond ik, maar de uitwerking viel me toch een beetje tegen. Soms vond ik het gewoonweg saai en moest ik mijn best doen bij het verhaal te blijven. Dan de schrijfstijl, dé reden waarom het zolang duurde voordat ik wist wat ik ermee aan moest vangen. Voor mijn gevoel, in mijn beleving was die erg koud, erg emotieloos. Afstandelijk zelfs. En ik weet niet zo goed wat ik daar van moet vinden. Sommige mensen vinden het misschien wel prettig, maar ik niet. Het begint al op de eerste pagina waarin je hoofdpersoon, de verteller, 'de schrijver' wordt genoemd. Het klinkt erg afstandelijk omdat er geen naam aan de schrijver gegeven wordt. Zo krijg je niet het idee dat je iemand leert kennen (ook al is dat niet de bedoeling van dit boek). Er is ook een heel stuk over muziek, maar ik kreeg geen gevoel van bevlogenheid over de muziek van Palmen. Ik kon er daarom ook moeilijk doorheen komen. En als ik haar wel eens op tv gezien heb, kwam ze ook niet over als een echt warme vrouw. Misschien dat ik gewoon een verkeerd beeld van haar, in dat geval 'mea culpa', maar ik was hier niet zo weg van. 

Connie Palmer is denk ik niet mijn schrijfster,vond het saai

Lucifer - Connie Palmen

Een erg goed boek! Zeer onder de indruk van het karakterportret van Peter Schat, en leuk om te lezen over de kring om hem heen, waarin ik veel mensen herken (Reinbert de Leeuw, Vera Beths, Elmer Schönberger, Harry Mulsch. Hugo Claus en nog anderen). Ook een boek dat getuigt van diep psychologisch inzicht in de mens. Ook vol van mooie zinnetjes, zoals

“een kunst die zelfs atheïsten in het bestaan van God doen geloven: de muziek.” (13) of

“Gebeurtenissen vinden plaats bij gratie van hun verhaalbaarheid.” (127) of

“We begrijpen de werkelijkheid dankzij de literatuur, niet andersom.” (178)

Niet iedere (quasi) diepzinnige opmerking krijgt mijn handen op elkaar, wat bijvoorbeeld geldt voor:

“De werkelijkheid heeft af en toe wat creatieve hulp nodig om veelzeggend te worden” (248).

Dit adagium vind ik in verschillende vormen terug in het boek, maar mijns inziens is het eerder andersom, namelijk dat je in de fictie de werkelijkheid af en toe moet afzwakken omwille van de geloofwaardigheid. Een erg boeiende passage vind ik op pagina 300, waar wordt betoogd dat niets per ongeluk gebeurt. Orpheus kijkt niet per ongeluk om naar Eurydice als zij vanuit het dodenrijk achter hem aanloopt. Het is zijn kunstenaarschap die hem dwingt om te kijken.

“Hij zou nooit meer zo mooi kunnen zingen als hij zijn verlangen doodde en haar weer levend naast zich had.” Boeiend!

Een andere echt mooie zin op p 313, over het achterhaald raken van idealismen:

“De tijd leerde ons dat het goede willen het kwade kan veroorzaken.”

De slotalinea is ook ijzersterk, helemaal in de metafoor van Lucas Loos (Peter Schat) als Lucifer. Zijn kist zakt vanuit zijn hemel (het componistenverblijf dat hij voor zichzelf had laten bouwen) naar beneden.

“Ik ben pas weggegaan toen Lucas weer aan de grond stond.”

Ja, ijzersterk, maar ik had niets anders verwacht van La Palmen. Chapeau!