Verdiende straf

Victor Carl is een gewiekste advocaat uit Philadelphia en nooit te beroerd om in voorkomende gevallen de waarheid naar zijn hand te zetten, bewijsmateriaal te ontkrachten of achter te houden. Victor kent dit spel als geen ander. Zijn motto: ‘Beter een geloofwaardige leugen dan een onwaarschijnlijke waarheid’.

Samen met zijn goede vriend en collega-advocaat, Guy Forrest, deelt Victor een relatie met de bloedmooie maar ondoorgrondelijke Hailey Prouix. Guy weet niet van Victor. Victor wél van Guy, maar hij heeft het volste vertrouwen dat Hailey voor hem zal kiezen. Beide mannen zijn volledig in haar ban. Dit kan niet goed blijven gaan en Hailey wordt vermoord. Victor vindt Guy verdwaasd en radeloos bij haar ontzielde lichaam. Overtuigd van Guy’s schuld luistert Victor desondanks naar zijn smeekbede hem te verdedigen. Maar hoe kun je iemand verdedigen wanneer hij je grote liefde heeft vermoord? Victor besluit zelf het zwaard der gerechtigheid te hanteren en sjoemelt met bewijsstukken (hasj, mobieltje, sleutel en zelfs het moordwapen). Hij aarzelt geen moment om alle middelen in te zetten zodat Guy zijn verdiende straf niet ontloopt. Maar is Guy wel schuldig? Langzamerhand begint de twijfel bij Victor toe te slaan.

Kort citaat van Hailey: “Ik ga naar bed met de ene man, ben verloofd met een andere, zit emotioneel vast aan een derde, en zal altijd rouwen om een vierde”. Zie hier de kern van het verhaal in een enkele zin omschreven, waarvan de betekenis u pas veel later op niet mis te verstane wijze duidelijk zal worden.

Verdiende Straf heet een ‘legal’ thriller te zijn, maar is meer dan dat. Het is het een razend spannende en mooi verhalende zoektocht naar het onthutsende verleden van de vermoorde Hailey. Victor, onze sympathieke antiheld, sluit noodgedwongen een deal met de louche en brute detective Skink, ook al is hij als de dood voor hem. Maar niets menselijks is hem vreemd en ze reizen samen naar Las Vegas en West Virginia om de mysterie van Hailey’s leven en dood te ontrafelen.

Lashner trakteert ons op scherpe dialogen, humor en de nodige zelfspot. Geweld komt er nauwelijks aan te pas. Hij is een briljant thrillerschrijver en zet ons continue op het verkeerde been. Niets lijkt hetzelfde, alles kan ineens anders zijn. Het is werkelijk topklasse. Ik weet niet wat het is met Lashner, maar ik betrapte mezelf een aantal keren op de gedachte: “Dit is werkelijk tè goed, tè knap!!”. Al geef ik onmiddellijk toe dat dit een wat dwaze constatering is, want een boek kan nooit te goed of te knap zijn.

De legal kant is – zoals ik al zei – bescheiden. Maar in de knap uitgebouwde kruisverhoren in de weinige rechtbankscènes – pas aan het einde van het boek - herken je de voormalige advocaat in Lashner. Hij verklapt niets maar dan ook niets van tevoren aan zijn lezers. Om de spanning zo lang mogelijk vast te houden, dwong ik mezelf om langzaam te lezen, want ik wilde niet dat het stopte. Kent u dat gevoel ook?

Oh ja, iedere gemaakte parallel met John Grisham is een belediging. Voor William Lashner wel te verstaan. (Fans van Grisham: no offense). Minpuntjes? Waar je aan moet wennen is dat Lashner ineens iets vertelt waarvan het hoe en waarom je later duidelijk wordt. En misschien had het einde wat explicieter gekund, maar ik kan me ook voorstellen dat Lashner het bewust zo heeft gedaan. Maar u hoeft niet bang te zijn: er is geen open einde. En tja, het is een Amerikaanse schrijver, maar who cares. Lashner hoort bij de weinige toppers die dit soort fluweeltjes kunnen schrijven.

Geen boekjes meer op deze site  :(  maar wel de wat universelere sterrenscore: 5 stuks helemaal verdiend!