De eenzaamheid van de priemgetallen (filmeditie)

Ik heb mijn mening nog niet helemaal kunnen vormen over dit boek. Had hoge verwachtingen omdat alle recensies zo laaiend waren. Het boek is nog niet zo lang uit en er zijn al een film en toneelstuk over gemaakt! Dat moest toch wel wat zeggen over het verhaal. 

Het verhaal leest erg snel weg en de schrijfstijl van Giordano bevalt me ook wel, maar ik merkte dat ik soms stukken dubbel moest lezen omdat ik niet alles begreep. Het verhaal zelf is allereerst geen vrolijk verhaal, maar dat maakt het natuurlijk nog wel belangrijk om het te vertellen. Er worden dingen behandeld die niet in elk boek voor komen (automutilatie en anorexia) al ligt de nadruk niet op dat deel en wordt er ook geen oplossing voor geboden. Mattia en Alice vinden vriendschap bij elkaar omdat ze beiden buiten de groep vallen. En hun leven draait om twee gebeurtenissen en de vriendschap met elkaar. Desondanks kiezen ze niet voor elkaar. 

Het einde van het verhaal vond ik niet bevredigend. Meerdere verhaallijnen (niet alleen die van Alice en Mattia) worden niet afgemaakt en ik blijf nieuwschierig naar hoe het iedereen vergaan is. Ik zou het boek ook niet zo snel aanraden, omdat ik nu achterblijf met een leeg vervelend gevoel en niet snap wat het verhaal me wilde bijbrengen. Desondanks wil ik de film graag zien, wellicht biedt die nieuwe inzichten.