|
|
Leka de hond Leka de hondLeka de hond vertelt het verhaal van Ben Edgeworth, een achttien jaar oude Amerikaanse jongen, en zijn opmerkelijke hond Leka. Samen varen ze in een catamaran, die Ben zelf gebouwd... |
|
|
Tussenspel Denemarken, de jaren zestig. Ondanks dat ze een aangenaam leven leidt als journalist en vertaalster en gelukkig getrouwd is met de chirurg Torsten Hammer, gaat Krista gebukt onder verdriet en... |
|
|
De bekentenissen van Kornel Esti |
In de nazomer van 1939 vertelt Jossel Wassermann bij het opmaken van zijn testament over de wereld waar hij vandaan komt: de kleine sjtetl aan de rivier de Pruth, aan de oostgrens van de oude Donaumonarchie.
Het is een wereld die alleen uit verhalen schijnt te bestaan, verhalen waar geen eind aan lijkt te komen, maar waarvan de gruwelijke afloop toch al vaststaat. Zo vormt deze roman een aaneenschakeling van geruchten, anekdotes en wetenswaardigheden uit het leven van de bewoners van een kleine gemeenschap: over waterdrager Jankl en zijn heimelijke liefde voor Rifke, de oude vogelverschrikker en de beroemde geschiedenis van de joodse pekelharing en de Oostenrijkse keizer.
Betoverend en vol weemoed vertelt Edgar Hilsenrath zijn verhalen. Waar hij met De nazi en de kapper vooral in zijn eigen vlees sneed kan De thuiskomst van Jossel Wassermann juist gezien worden als een ode aan zijn achtergrond.
|
11 aug 2011 Gemaakt door: Errem Met dit boek wil Hilsenrath waarschijnlijk een aantal van zijn verste herinneringen vastleggen, bewaren. De stemmen boven op de trein van de vernietiging symboliseren dat. Het beeld van de 'stetl' dat we krijgen is dat van een primitieve gemeenschap, maar ergens toch goed vergelijkbaar met wat bij ons voorkwam in die periode. Er is natuurlijk het typisch Joodse, met levenswetten die gevolgd worden ook door ongelovigen. Misschien moet ik het boek herlezen om ten volle te appreciëren? Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |
|
03 jun 2011 Gemaakt door: TomD Pohodna, Bukowina, 19de-begin 20ste eeuw. De oude, rijke ondernemer Jossel Wassermann dicteert zijn levensverhaal vanop zijn sterfbed. Hij voert ons helemaal terug tot in de 18de eeuw, toen zijn voorvader Mordechai zich vestigde in Pohodna. Pohodna is een dorp in de buurt van Chernowitz in de Bukowina aan de Proet, op de grens van het huidige Roemenië en Oekraïene. De "kaftanjoden" vormen er een meerderheid, er wordt Jiddisch en Duits gesproken en vreedzaam samengeleefd met Roemenen, Polen, Roethenen en zigeuners. Hilsenraths enorme verteltalent en de originele wijze waarop hij dat tentoonspreidt, bepalen samen met de doordachte opbouw de sfeer en het karakter van dit boek, zij het iets minder krachtig dan "Het sprookje van de laatste gedachte". Pohodna, waar de koppelaarster de huwelijkspartners uitzoekt, waar in het joodse café traditionele zoute haring wordt geserveerd, waar waarden en gewoonten diep verankerd zitten, staat in contrast met het mondaine Chernowitz, "klein Wenen" voor de burgerij, "klein Jeruzalem" voor de joden. Hilsenrath vertelt en vertelt, schetst doorheen zijn verhalen het dagelijks leven in het uiterste oosten van het eens zo grote Oostenrijk, met Frans Jozef I aan het hoofd. En hij vertelt er op los, overgiet zijn verhalen regelmatig met een saus uit het geslachtelijke leven en na het laatste verhaal volgt het allerlaatste en daarna is het nog niet uit. Hilsenrath is 85. Leden van het nobelprijscomité: de tijd dringt! tags: aangrijpend, bijzonder, origineel 0 reacties Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |