De kathedraal van de zee

Na een hoop fantasy-boeken had ik weer eens zin in een historische roman. Deze lag er nog, gekocht op een Boekenfestijn. De vergelijking met de boeken van Ken Follett ging voor mij meteen op. Net als dat boek (Pilaren van de Aarde) draaide dit boek om de bouw van een kathedraal. Alleen nu niet in het fictieve Engelse plaatsje Kingsbridge, maar in de bestaande stad Barcelona. Wat ik leuk vond aan de boeken (Pilaren van de Aarde en Brug naar de Hemel) van Ken Follet was dat hij enkele personen uit verschillende lagen van de bevolking aan bod liet komen in het verhaal. Dit miste in het verhaal van Ildefonso Falcones. Hier ging het verhaal vooral over Arnau Estayol, die opklimt van slavenjongen tot een van de rijkste mannen van Barcelona. Arnau is een beetje naief, hij ziet heel veel dingen niet, die de mensen om hem heen wel zien. Ik vond het daarom nogal twijfelachtig dat hij zo'n geweldige geldwisselaar zou zijn, maar goed dat is wel met de hulp van Guillem. Ook met vrouwen is hij niet zo goed, maar over vrouwen wordt sowieso heel minderwaardig gedaan in dit boek, het is duidelijk dat de positie van de middeleeuwse Barcolonese vrouw niet zo goed was (ook een verschil met het Engeland van Follett, waar de vrouwen naar mijn idee een betere positie hadden). 

Ik vond het wel leuk dat verschillende dingen over het gewone volk van Barcelona aan bod kwamen, zoals de positie van de kooplieden, het verhaal over de Santa Maria del Mar, de kathedraal gebouwd door en voor het volk en de positie van de bastaix. Ook over de rechtspraak en hoe de mensen met elkaar samen leefden. Er zaten veel dingen in die ik niet wist, zoals dat je vrij was als je een jaar en een dag binnen de muren van Barcelona leefde. Over de vreemde haven van Barcelona. Over het Via Fora, dat de bevolking dan voor elkaar opkwam. Ook triest om te lezen dat de Joden toen al gehaat gewerden en bij voorkeur in hun ogen wijk moesten blijven en zelfs daar hun leven niet zeker waren.

Ik vond het ook best een vreemde wending dat het straatjongentje Joan naar school mocht, terwijl Arnau die kans niet kreeg en moest werken voor zijn eigen onderhoud en dat van Joan. Joan ontwikkelde zich ook tot een zeer onprettige monnik en inquisiteur. Vond hem als volwassene geen leuk personage.

Het boek was verder goed leesbaar geschreven, daarom las het best vlot door. Ondanks dat wint het verhaal het niet van dat van de boeken van Ken Follett.