Zomertijd

Ik ben een fan van Coetzee, dus ook dit boek heb ik meteen gekocht en gelezen. Het is een soort vervolg op Jongensjaren en Portret van een jongeman, waarin ene John Coetzee op volkomen meedogenloze wijze wordt beschreven door John Coetzee zelf. In geen van die twee boeken gaat het om een echte autobiografie: er wordt in de hij-vorm geschreven, niet in de ik-vorm, en de schrijver houdt erg veel afstand, alsof hij niet zichzelf beschrijft maar een personage. Jongensjaren en Portret van een Jongeman lijken dus wel autobiografisch, maar zijn het niet echt. In Zomertijd doet Coetzee nog iets anders: dat boek is een (fictieve) biografie, zogenaamd geschreven na de dood van Coetzee, over Coetzee's eerste jaren als schrjver. Fragmenten van Coetzee zelf (zogenaamd dan, want alles is verzonnen) in de hij-vorm worden afgewisseld met (fictieve) interviews met mensen die Coetzee  (zogenaamd) hebben gekend, merendeels vrouwen die ooit een -teleurstellende- verhouding met hem hadden. Sommige van die geinterviewden gaan zelfs stevig in discussie met de interviewer over wie Coetzee werkelijk was, en uiten ook kritiek op ook het werk van de interviewer (die een biografie wil maken van Coetzee). De passages over de relatie tussen Coetzee en zijn vader zijn uitermate pijnlijk en tegelijk ontroerend, de desillusie en teleurstelling van Coetzee's 'exen' niet minder. Spannend is dat al die exen toch weer iets anders over John Coetzee vertellen: er is kennelijk niemand die hem echt begrijpt. En helemaal spannend is dat Coetzee in dit boek eigenlijk zelf verzint wat anderen van hem zouden zeggen na zijn dood. Daarbij legt hij vooral nadruk op diverse negatieve uitspraken over zijn emotionele onhandigheid, zijn afstandelijkheid, zijn nogal koele intellectualisme (waaronder een wereld van emoties schuilgaat, maar die emoties worden maar moeizaam getoond) en ontoegankelijkheid. De stijl is schitterend als steeds. Een prachtig boek dus, vooral voor Coetzee-fans.