Die laatste zomer

Wederom een prachtige roman van Tatiana de Rosnay. Het verhaal is gelijk boeiend en het kost geen enkele moeite om de verhaallijnen te volgen.

Antoine neemt zijn zus Melanie mee voor een weekendje weg ter ere van haar 40e verjaardag, naar de plek waar zij vroeger als kleine kinderen op vakantie gingen: Noirmoutier. Eenmaal daar aangekomen komen er herinneringen boven, die een diep verborgen familiegeheim onthullen, waar broer en zus ieder op hun eigen manier mee omgaan.

Na "Haar naam was Sarah" begon ik gretig aan dit boek van dezelfde schrijfster. Vond dit verhaal héél mooi uitgewerkt. Het kunnen meelezen van de brieven (tussen de hoofdstukken in) vond ik wel speciaal. Alleen vond ik het jammer dat de broer-zus relatie verslechterd naar het einde toe. Dit was volgens mij niet nodig. Blijft je boeien tot het einde. Vond dit eigenlijk veel beter dan "Haar naam was Sarah".

Prima boek.  Ik vond het begin soms wat traag en overduidelijke dingen werden onnodig benoemd.  Het is wel erg mooi beschreven, waardoor het boek me toch te pakken had.  Het einde waarvan ik verwachtte dat het voorspelbaar zou zijn, was het toch niet, dus dat viel me mee.  Ik vond het wel wat irritant dat de eerste 80 blz over hun moeder gaat, dan een heel ander verhaal komt over het leven van Antoine, en dat pas op 200 blz (ongeveer) verder gaat. Ik zou 2,5 ster geven, als die er was.