Gevarenzone

Dit boek van Sophie Hannah is een spannende, psychologische thriller. Wel is het heel erg wennen als de hoofdpersoon, Naomi, in gedachte tegen haar geliefde Robert praat. Het maakt wel haar gevoelens duidelijk maar kan soms ook erg verwarrend zijn. Al met al een goed boek dat me echt in zijn greep hield. Ook als ik niet aan het lezen was liep ik me af te vragen hoe het nu precies zou zitten.

Gevarenzone gaat over Naomi Jenkins en haar liefde voor Robert Haworth. Na een zeer ingrijpende gebeurtenis in haar leven, komt deze liefde als geroepen: Robert is precies wat ze nodig heeft. Ze hebben een wekelijks rendez-vous in een motel, aangezien Robert getrouwd is en de relatie geheim moet blijven totdat hij zijn vrouw verlaat. Maar het loopt anders dan gepland. Is Robert wel de man die Naomi dacht dat hij was? Aan de andere kant hebben we inspecteur Charlie Zailey. Ook haar liefdesleven loopt niet op rolletjes. Het zijn twee aparte verhaallijnen, die uiteindelijk onverwacht samen komen in een spannende ontknoping.

Het eerst wat mij opviel, en tegenviel, was de schrijfstijl. Vooral in het begin schrijft Sophie Hannah Naomi's perspectief in de ik-vorm, die daarbij in de 'jij-vorm' refereert aan Robert Haworth. Waarschijnlijk was haar reden hiervoor dat ze Naomi's liefde en verbondenheid met haar minnaar wilde laten zien. Helaas vond ik dit veel te passief beschreven en had dit dus niet het gewenste effect. Het ergerde mij vooral. Wat ik ook raar vond, was het feit dat inspecteur Zailey wel door een auctoriale verteller werd beschreven. Die afwisseling heb ik nog weinig zo gezien in boeken. Verder vond ik de schrijfstijl wat te afstandelijk en passief. Op de een of andere manier kwam ik niet helemaal in het verhaal hierdoor. Jammer, want het plot is daarentegen juist fantastisch!

Al sinds ik van een collega-lezer hoorde over dit boek, leek het plot mij heel spannend en boeiend. Dit viel ook zeker niet tegen. Vooral de verhaallijnen komen op een mooie en onverwachte manier samen die de lezer op het puntje van de stoel houden. Hier en daar is het wat gruwelijk en ongeloofwaardig of té toevallig, maar het grote geheel blijf ik goed verzonnen en onvoorspelbaar vinden.

Over de personages ben ik minder te spreken. De #1 hoofdpersoon, Naomi Jenkins, heeft alle kenmerken van een round character; ze maakt van alles mee, en maakt ook de essentiële ontwikkeling door die het tot een round character maakt. Het probleem is alleen dat Sophie Hannah haar, evenals de andere personages, weinig diepgang meegeeft. Hoe dit komt ben ik zelf nog steeds niet achter, waarschijnlijk heeft dit ook weer met de passieve schrijfstijl te maken: er gebeurt wel veel, maar het wordt niet direct beschreven waardoor het slechts een verteld verhaaltje blijft, in plaats van dat je meegesleurd wordt. Op een of andere manier sprak Juliet Haworth mij nog het meeste aan. Haar karakter beschrijving - van de hardwerkende perfectionist die na haar verkrachting een depressie krijgt - kon mij gelukkig wel raken. Meestal is het alleen niet de bedoeling dat de antagonist de meeste sympathie oproept, dus of dit een compliment is, is een tweede....

Al met al een boeiend boek. Helaas vond ik de schrijfstijl niet zo goed gedaan, waardoor een hoop dingen, zoals de personages, eigenlijk niet goed uit de verf kwamen. Het plot, aan de andere kant, was wel zeer interessant en de samenkomst van alle verhaallijnen is bewonderenswaardig! Daarom toch drie sterren.

Spannend boek, de karakters zijn goed uitgwerkt en langzaam valt alles mooi in elkaar. Aanrader, vele malen beter dan de''literaire' thrillers van Nederlandse bodem.