Bloedlijn

Hedendaags Londen. DCI Grant Foster en DS Heather Jenkins worden geconfronteerd met een lijk op een kerkhof. Bij forensisch onderzoek blijkt dat wat eerst verdedigingswonden leken, een nummer is: 1A137. Wat zou dat betekenen? Het lijkt wel een  nummer voor een bevolkingsregister. Jenkins’ moeder was geinteresseerd in familiegeschiedenis en ze had er een mannetje voor, die Heather maar eens een belletje geeft. Enter Nigel Barnes.

Nigel Barnes is een commercieel genealoog. Hij weet vrij precies waar het nummer naar verwijst: een geboorte – trouw – of overlijdenscertificaat uit centraal of west Londen tussen 1852 en 1946. Nigel is duidelijk een expert en dus wordt hij ter plekke gehuurd door de politie. Hij  vindt het opwindend, en hij vindt Jenkins ook wel een beetje opwindend. Was hij maar niet zo verlegen…

Flink zoeken levert een overlijdensbericht op van een man die op dezelfde plaats is neergestoken, op dezelfde datum als het onderhanden slachtoffer… alleen in 1879. Barnes gaat op onderzoek uit naar deze man en vindt in krantenarchieven dat de moord op de man in de negentiende eeuw in verband wordt gebracht met minstens twee andere moorden, en dat men van een seriemoordenaar uitgaat. Als de hedendaagse moordenaar een copycat is, dan blijft het vast niet bij één lijk.

DCI Foster gaat in het mortuarium zoeken of er op de data van de negentiende-eeuwse moorden ook dubieuze sterfgevallen zijn. Er is een zwerver die zich heeft opgehangen. Foster had niet teveel aandacht aan deze zelfmoord willen schenken, maar nu lijkt het geval verband te houden met het lijk op het kerkhof. De zwerver is niet wie hij lijkt: heeft heel goedverzorgde handen en voeten… dat is raar. Foster komt erachter dat hij twee maanden geleden nog netjes op een kantoor werkte.

Ondertussen probeert de politie een derde moord te voorkomen door zoveel mogelijk aanwijzingen uit het verleden te gebruiken. Dat valt nog niet mee: de stad ziet er natuurlijk heel anders uit en niet alle plaatsen heten nog hetzelfde. Nigel researcht tegen de klippen op om te voorkomen dat de agenten op de verkeerde plek staan. Maar ze zijn te laat; ze vinden een jonge vrouw, vermoord, met de ogen uitgestoken.

Langzaam maar zeker komt de pers erachter dat er een seriemoordenaar aan het werk is en wordt ook de druk op DCI Foster steeds verder opgevoerd. En het is nog niet klaar: de historische moordenaar heeft, zo vindt Barnes, niet drie maar vijf mensen vermoord. Toen is er iemand gearresteerd: een man die volgens de berichten een grote dommekracht was. Het is maar de vraag of hij het ook echt gedaan heeft: hij had vlak voor zijn ophanging gezegd dat hij onschuldig was. Barnes duikt duikt in de familie van de opgehangene. Hij probeert de bloedlijn naar het heden te volgen, en dan komt boven tafel dat alle slachtoffers in het heden nazaten zijn van mensen die een rol gespeeld hebben bij de veroordeling van de zogenaamde moordenaar uit het verleden.

De moordenaar in het heden is de nazaat van de gestoorde serial killer uit het verleden. Hij (heden) neemt wraak op the system die de verkeerde veroordeeld heeft (verleden). Zijn voorouder heeft ook vrouw en kinderen willen vermoorden en heeft toen zelfmoord gepleegd. Alleen was zijn zoontje niet overleden. De moordenaar in het heden, die ook niet helemaal fris in het hoofd is, gelooft dat als de men in het verleden zijn werk goed gedaan had, deze familietragedie voorkomen had kunnen worden en hijzelf een gelukkiger mens was geworden, zonder de last van zijn voorouders op zijn schouders.

DCI Foster is het laatste beoogde slachtoffer: zijn voorvader was politieagent en bij het onderzoek naar de moordenaar in het verleden betrokken. Gelukkig kan Jenkins hem op tijd redden, en kan ze dan eindelijk een biertje gaan drinken met Nigel Barnes…

Dit is een enorm leuke en originele typisch Engelse politiethriller. Heerlijk lezen!