Gezusters Materassi

Italië, de vlakte rond Firenze (Florence), jaren 1920. De oude ongehuwde zussen Materassi runnen een succesvol textielbedrijf met adellijke klanten. Ze hebben veel geld. Hun neef, een charmante profiteur, komt bij hen inwonen en ruïneert hen stukje bij beetje. Toch blijven de zussen hem aanbidden. Van bij het begin valt op dat er een meesterverteller aan het woord is. In vrij klassieke, maar met veel ironie gekruide stijl, bouwt de auteur het decor op waarbinnen het verhaal zich ontplooit en zet hij zijn personages neer. In het huishouden van de zussen gebeurt heel veel zonder dat er gesproken wordt. Met een minimum aan dialoog roept Aldo Palazzeschi een heel herkenbare wereld op van 2 oude, oerconservatieve zussen die volledig in de ban zijn van hun knappe, charmante neef, die elk moment arroganter wordt. En toch gaan hun ogen niet open. Wat iedereen al eens gezien of meegemaakt heeft maar nooit onder woorden gebracht, schrijft Palazzeschi moeiteloos neer. Hij vangt met woorden al hetgeen besloten ligt in een blik, een knik, een zucht of een zwijgen. Zo geeft hij betekenis aan alle nuances uit het non-verbale spectrum. Als een Italiaanse Balzac heeft Palazzeschi de neerwaartse spiraal van het gezin gestalte gegeven. Subliem! Een genot om dat te smaken. Ik kijk met ongeduld uit naar nieuwe vertalingen van zijn andere romans.