1953 (De Storm)

Normaal zou ik zo'n boek niet zo snel gaan lezen, maar ík was op vakantie en had m'n eigen boeken uit en dit boek lag in het vakantiehuisje, dus ben ik dat maar gaan lezen. Als kind ooit het boek van Jan Terlouw gelezen, Oosterschelde windkracht 10, dus dit was mijn tweede boek over de watersnoodramp van 1953. Ik ken Rik Launspach alleen als acteur en omdat ik hem alleen gezien heb ik arrogante rollen, vind ik hem dus een arrogante kwal. Maar zijn acteerprestaties daargelaten, moet ik zeggen dat hij wel flink doorschrijft. Door zijn vlotte schrijfstijl leest het boek dus ook snel weg. Tegelijk is die schrijfstijl heel afstandelijk, het is net of hij een eindje boven de hoofdkarakters zweeft en het hem geen barst interesseert wat er allemaal met hun gebeurd. In het boek vallen als gevolg van de watersnoodramp natuurlijk heel veel doden en ook dit beschrijft hij hele afstandelijk, soms zelfs op het sadistische af, als hij de exacte tijdstippen van overlijden van de familieleden van hoofdpersonage Julia noemt. Nou kun je in zo'n boek natuurlijk niet uitgebreid stil gaan staan bij elke dode, dat gaat gewoonweg niet, maar hier was het medeleven af en toe wel heel erg ver te zoeken. Verder vind ik het behoorlijk ongeloofwaardig dat de meest stevige mannen bij het minste of geringste al verdrinken, maar dat de te vroeg geboren en nog maar net uit de couveuse gehaalde baby van Julia al dit natuurgeweld wel overleefd. Door al deze afstandelijkheid kreeg ik niet echt feeling met de personages, eigenlijk alleen maar een beetje met Julia, die dan ook de meeste playtime kreeg. Met Rutus had ik helemaal niets, nog met de zus (weet haar naam niet eens meer) die de baby ontvoerd. In het verhaal gebeuren zo dus een aantal ongeloofwaardige dingen. Ook is het wel heel erg gemakkelijk dat Launspach werkelijk alle mensen die iets van het bestaan van de baby weten laat omkomen. Vooral de brand in het archief van het ziekenhuis sloeg helemaal nergens op. Maar goed, het verhaal moet natuurlijk ergens over gaan. Wat nieuw voor mij was, was dat de hulpverlening na de ramp zou langzaam op gang is gekomen. Pas na 2 dagen kwam er hulp en 2 dagen is veel in een overstroomd gebied met winterse kou. Dit falen van de Nederlandse overheid kreeg een gezicht in de vorm van het personage Joost. Ja, er zullen best mensen als Joost hebben bestaan, die de zwakte van de Nederlandse dijken al eerder hebben ingezien. Maar dit alles speelde zich wel af in een tijd nog maar 8 jaar na de oorlog, dus het was nog een tijd van wederopbouw.

Het verhaal boeide dus vooral om alle weetjes over de watersnoodramp die erin waren gestopt. Het rode draad verhaal over de zoektocht naar Julia's baby vond ik eignelijk niet zo heel erg boeiend, maar je moet natuurlijk een kapstok hebben om het verhaal aan op te hangen en de meeste vrouwen zullen hier wel flink om moeten huilen. Owh, ik heb de film niet gezien trouwens en naar aanleiding van dit boek ga ik die ook nooit zien. 

Een goed geschreven boek, je wordt als het ware meegezogen in het verhaal. Het verhaal komt een beetje langzaam op gang. Als dan de storm uitbreekt dan wil je nog maar 1 ding en dat is lezen welke verschrikkingen die mensen in die nacht hebben beleefd. Vreselijk om te lezen hoe sommige gezinnen alles in die ene nacht hebben verloren. Bewonderingswaardig wat Julia en Rutus hebben gedaan, maar als moeder doe je alles om je kind te vinden zo blijkt dan maar weer. Een aangrijpend verhaal over de vernietigende kracht van het water, en de drijvende kracht van de liefde.

Mooi aangrijpend boek, in een ruk uitgelezen.