Precious

Ik heb 2 dagen geleden de laatste bladzijde gelezen van 'Push' (in het Engels). Ik voelde verdriet, onmacht en een licht misselijkmakende smaak in mijn mond. Zo reëel kwamen de woorden bij mij binnen, regelrecht naar mijn hart. Tevens gaf het verhaal mij kracht, kracht dat je alles voor elkaar kan krijgen en geluk zeker zelf kan creëren. Je zou Precious zelfs willen ontmoeten, met eigen ogen willen aanschouwen dat dit meisje haar dromen heeft verwezenlijkt. Na al die verschrikkingen die haar niet 1 maal bespaard zijn gebleven.

De manier waarop de schrijfster het verhaal doet in "echt" Harlem straattaal, geeft je het gevoel er midden in te staan. Langzaam de woorden zien veranderen in iets herkenbaars en zinnen die vollediger worden, dragen hieraan bij. Je ziet 'Precious' namelijk groeien, door wat zij leert van haar lerares en dit ook vol overgave toepast voor alles in haar leven.

Het moeilijkste aan het sluiten van het boek was voor mij de wetenschap dat het daarmee niet '" klaar" is. Het is ergens op de wereld het leven van een ander meisje dat voortsleept met dezelfde horror (want dat is het, zeker als je zelf moeder bent) wat zij elke dag onder ogen moet komen.