We moeten het even over Kevin hebben

Kevin, nog geen 16 jaar oud, vermoord een aantal klasgenoten. Het zal je kind maar wezen, is in een dergelijke situatie een veel gemaakte opmerking. Hoe ga je daar als ouder mee om? Blijf je loyaal aan je kind, of is je kind je kind niet meer? Een interessante kwestie. Daarom trok de titel van het boek mij ook erg aan. Moeder Eva doet haar relaas in brieven die ze aan haar man schrijft. Over de tijd van voor de komst van Kevin tot en met de tijd waarin ze haar zoon trouw bezoekt in de gevangenis. Je wordt als lezer heen en weer geslingerd in deze gewetenskwestie. Aan welke kant sta ik eigenlijk? Is het echt mogelijk dat een moeder haar eigen kind haat, of maakt dit haar tot een slechte moeder. Heeft de vader gelijk op de momenten dat hij zijn zoon verdedigt?Je weet niet welke kant je nu moet kiezen. Echter het heen en weer geslinger tussen vader en moeder gaat op den duur vervelen. Je gaat je afvragen of wat er beschreven wordt wel reëel is. En of het niet veels te veel gecharcheerd is. Er wordt erg lang doorgegaan op het gedrag van Kevin in zijn jonge jaren. Op dit moment heb ik dan ook even moeten worstelen om door het boek heen te komen. Ik raakte toch wel een beetje teleurgesteld in het boek. Uiteindelijk komt er toch wel weer een versnelling in het verhaal. Wat uiteindelijk leidt tot een einde wat ik, niet gelogen, met open mond heb zitten lezen. Opeens komt er een vaart in het verhaal en drijft het alle kanten op behalve de kant die je verwacht. Al het onbegrijpelijke voorafgaande valt op zijn plek. En niet alles is zo als het lijkt... 

Het is alweer enkele jaren geleden dat ik dit boek heb gelezen. Zodra het uit was heb ik het mijn dochter aangeraden en bij haar op de plank gezet. Helaas heeft ze het nog steeds niet gelezen. Ik kwam er wat moeilijk in, maar naarmate het boek vorderde kon ik het steeds moeilijker weg leggen. Waar is die man aan wie ze de brieven schrijft? Hoe is het toch zo gekomen? Wat is er nu precies gebeurd? En dan de ontknoping ... Geen boek voor tere zieltjes, maar wat een schrijfster!

Ik kreeg het van iemand als aanrader en hoewel dit zeker geen boek is wat ik zelf zou uitzoeken, heeft het me absoluut verrast in positieve zin. Het boek komt mijn inziens wat traag op gang met iets te veel aandacht voor Kevins baby/peutertijd. Maar zodra Kevin ouder wordt, wordt je steeds meer in het verhaal gezogen en is het einde toch zeer schokkend.