Schaduwgrens

Schaduwgrens heb ik in 1 dag uitgelezen. Het verhaal over mensensmokkel met als hoofdpersoon inspecteur Jan Houter is   complex door de verschillende verhaallijnen, maar dat maakt het  boeiend want je krijgt een  meedogenloos inzicht in de manier van denken van de criminelen.

Jenny  is een ex hoer en verslaafd. Omdat ze geld nodig heeft maakt ze een tochtje met illegalen naar Dover. Dat zet haar aan het denken. Ze is best slim en verzint een goed plan om mensen te smokkelen. Zo groeit ze uit tot het brein achter een grootscheeps mensensmokkelnetwerk.

Jenny en  Houter komen elkaar af en toe tegen.  Houter heeft geen enkel vermoeden  van haar rol als smokkelaar... In gesprek met Houter zegt ze: "De meeste mensen denken dat ze kunnen denken omdat ze nu eenmaal de hele dag denken, terwijl hoe ze denken net zoveel met echt denken te maken heeft als vliegeren met vliegen".

Door dit soort gesprekken is het leuk Houter en zijn 'mensensmokkelteam' te volgen op hun speurtocht door Amsterdam. Naarmate het net zich sluit wordt het steeds spannender.  Uiteindelijk worden een aantal figuren opgepakt en de  verhoren die dan volgen zijn ijzingwekkend.

Ik vond het een geweldig leuk boek met al die levendige karakters en goeie grappen.  Barste dan ook af en toe hardop in lachen uit. Wat wel goed werkt bij toch wel een heftig onderwerp. Al die karakters samen gaven ook een mooi beeld van de morele complexiteit. En wordt/is dit nu de 'de Zeeuw' stijl: iemands laatste woord als afsluiter van een hoofdstuk? Vond het glaasje water dat steeds ijziger werd  bij afronding van Anil wel heel sterk.Kijk uit naar het volgende boek!

Vorig jaar heb ik De Zeeuws eerste boek "De zwarte lady Macbeth" gelezen. Het geeft een realistisch verslag van het politieonderzoek  naar een moord in Amsterdam-West. Het boek viel mij op door een zekere 'observerende koelheid',  waarmee ik op het vermogen doel om als een spin in een web een alledaagse wereld te beschrijven waarin de hoofdpersonen, in al hun menselijkheid en slechtheid, langzaam en onontkomelijk tot wording komen.

Waar in de "Zwarte Lady MacBeth" moord uit persoonlijke motieven een rol speelt, wordt in "Schaduwgrens" het aangrijpende onderwerp mensensmokkel deskundig beschreven. Ik werd geboeid door de criminelen  die het rommelige karakter van de mensensmokkel weten te "professionaliseren" in een ondoordringbaar  netwerk.  Het hoofdpersonage Jenny, een doorgewinterde verslaafde hoer,  is onvervalst Amsterdams assertief:  ze is  een meester in het maken van treiterige opmerkingen, waardoor andere mensen zich compleet genaaid of voor schut gezet voelen.

Wat ik jammer vind is dat de in Engelse  one-liners sprekende, uiterst irritante, op de zenuwen werkende Sjef van Vlodrop, de ex-partner van Jan Houter in het eerste boek,  in Schaduwgrens ontbreekt. In dit boek lijkt de rechter commissaris Guido, de rol van "veel uitspraak zonder werkelijk inzicht" op zich te hebben genomen maar dan als een emotioneel gemankeerde schema-ontwikkelaar.

Schaduwgrens blijft spannend zonder aan het "Kurt Wallander" syndroom te lijden: namelijk spanning op te roepen doordat Wallander steeds het idee heeft dat hij iets is vergeten, iets wat vaak zo voor de hand ligt, dat ieder zichzelf respecterende politie inspecteur het allang uitgezocht zou hebben maar waardoor het verhaal vele bladzijden lang gerekt kan worden. Niet dat de boeken van Mankell niet enorm spannend zijn, maar het maakt sommige verhalen wel ongeloofwaardig. De Zeeuw weet het én spannend én geloofwaardig te houden.