Drie seconden

Ik ben blijkbaar iets minder enthousiast als ik onderstaande recensies lees.  Ik heb persoonlijk niet echt genoten van dit boek, wel uitgelezen omdat het redelijk vlot leest, maar het begin -  als je nog van een begin kan spreken als het over 150 pagina's gaat  -  vond ik vrij saai en langdradig.  Daarna was de clue al snel heel duidelijk.  Geen boek dat ik zou aanraden aan thrillerfanaten

Deze thriller is zeker een reden om meer van het duo Roslund & Hellstrom te gaan lezen! Ik ben blij dat ik het boek niet weggelegd heb, ik kwam er maar moeilijk doorheen de eerste 150 blz. Maar dit is daarna meer dan goed gemaakt! Het boek neemt je mee in de wereld van infiltratie en op wat voor een wijze! Daarnaast is de ontknoping zeer onverwachts en geweldig! Ondanks de eerste 150 blz; 5 sterren.

Wat te doen als alles gezegd is? Als doorgewinterde thrillerspecialisten als Ingrid Verschelling en Adriana in hun recensies al hun taalvaardigheid,  literaire kennis en ervaring uit de kast hebben gehaald om dit boek toch maar de waarde te geven die het toekomt? Als een website als Crimezone.nl dit boek zes sterren gaf op een maximum van vijf? Wat te doen als het dan toch nog lijkt alsof dit alles niet volstaat, alsof dit boek nog meer is dan dat allemaal samen?

Nog een recensie schrijven? Moet hier niet stilaan de conclusie getrokken worden dat onze mensentaal tekortschiet om het karaat van dit juweel in juiste bewoordingen te vatten? Zo ziet het er wel naar uit, maar anderzijds verdient dit boek alle lof die het maar kan krijgen. Voor samenvatting en diepgaande analyse verwijs ik graag naar de twee voornoemde recensies. Ik beperk mij ertoe deze schitterende thriller wat extra glans geven, voor zover dit nog mogelijk is...

Scandinavische thrillers komen doorgaans langzaam op gang. In de aanvangsfase is de spanning al wel aanwezig, maar onderhuids, amper voelbaar, als een deel van de sfeer. Naarmate het verhaal vordert wordt de spanning beetje bij beetje opgevoerd, om in de laatste bladzijden een hoogtepunt te bereiken. Drie seconden verloopt iets minder typisch. Al vrij vroeg in het verhaal stijgt de spanning naar een hoogtepunt en blijft daar dan hangen, honderden bladzijden lang, zonder ook maar een moment aan intensiteit te verliezen. Naar het einde toe - zo typisch is het boek dan weer wel - overschrijdt de spanning zelfs de grens van het draaglijke: ik heb het boek enkele keren letterlijk naast mij moeten neerleggen om even op adem te komen!

In het documenteren van hun verhaal gaan Roslund & Hellström niet over een nacht ijs. De hele plot is zo doordacht dat het wel lijkt alsof de schrijvers het allemaal echt hebben meegemaakt. De manier waarop hoofdpersonage Piet Hoffmann zich technisch voorbereidt op zijn 'vrijwillig' verblijf in de gevangenis deed mij dikwijls denken aan de verbluffende finesse waarmee de moordenaar in 'De dag van de Jakhals' van Frederick Forsyth zijn aanslag op de Franse president De Gaulle voorbereidde. Het is maar één voorbeeld, maar ook een veelzeggende vergelijking waarmee ik Drie seconden meteen op gelijke hoogte zet van een van de beste thrillers uit de geschiedenis. Tot in de allerkleinste details vallen Roslund & Hellström niet te betrappen op een onmogelijkheid of een onjuistheid. En stuit je dan toch op iets waarvan je zegt "hoho, dit bestaat niet" dan blijkt het bij nader toezien wèl zo te zijn. Een dodelijke minipistool dat zes schoten kan afvuren en toch maar 5 cm. groot is: het lijkt onmogelijk, maar het bestaat echt!

Zoals in al hun boeken hekelen ze ook nu weer bewust een aantal maatschappelijke mistoestanden op zo'n scherpe, doordachte manier dat ze de lezer met volle kracht treffen. Deze keer gaat het vooral over hoever machthebbers willen (en kunnen) gaan in het opofferen van mensen om hun eigen positie veilig te stellen.

Ewert Grens, de vaste rechercheur in de boeken van Roslund & Hellström, bloeit in dit verhaal verder open. In voorgaande boeken nog voornamelijk nors, dwars, koppig en soms zelfs brutaal, komt hij in dit verhaal menselijker en socialer dan ooit naar voren, en is hij bij momenten zelfs oprecht vriendelijk. Reden hiervoor is misschien dat hij nu eindelijk begint los te komen van het immense verdriet dat hem anderhalf jaar eerder trof toen zijn geliefde overleed. Aan zijn bijna aandoenlijk rechtvaardigheidsgevoel is echter niks veranderd, en al helemaal niet aan zijn vastberadenheid, zeker nu hij in deze thriller het bloed heeft geroken van de machthebbers, de upper class, het echelon van de bevolking dat hij bijna als zijn natuurlijke vijand ziet.

Het boek werd terecht overladen met prijzen, en onlangs nog, op 22 juli 2011, kreeg het boek de prestigieuze CWA International Dagger Award. Even aanstippen toch dat deze prijs in 2010 ook al aan een Zweedse auteur werd toegekend, namelijk Johan Theorin.

Drie seconden is zonder twijfel een van de beste thrillers die ik ooit las. De plot, de hele opbouw en de spanning scheren ongemeen hoge toppen, en het boek is bovendien goed geschreven in een klare en ondubbelzinnige taal. Ik kijk met enorme belangstelling uit naar het volgende boek van dit schrijversduo, hoewel ik mij niet kan voorstellen dat ze dit niveau nog kunnen overtreffen. Over een eventuele volgende thriller is er op dit moment nog geen nieuws, zelfs niet de minste aanduiding of hint. Ik ben daar niet boos om, want dat kan volgens mij alleen maar betekenen dat Roslund & Hellström zich weer degelijk en diepgaand in hun volgend verhaal aan het inwerken zijn. We zullen al maar beginnen met onze duimen en vingers af te likken!