De vrouw in de kooi

"De vrouw in de kooi" is het eerste boek in de vierdelige serie Dossier Q van de Deense schrijver Jussi Adler-Olsen. De andere drie, "De fazantenmoordenaars", "Noodkreet in de fles" en "Dossier 64" had ik al gelezen. Die waren van een prima niveau, dus begon ik met grote verwachtingen aan dit boek. En die kwamen volledig uit! Inspecteur Carl Morck is vóór de start van het verhaal betrokken geweest bij een schietincident met criminelen op het tussen Kopenhagen en Malmö gelegen eiland Amager, waarbij zijn collega Anker om het leven is gekomen en zijn andere collega Hardy volledig verlamd is geraakt. In het kader van zijn reïntegratie krijgt hij de leiding over een nieuw opgerichte recherche-eenheid genaamd Afdeling Q. Deze mini-afdeling gaat cold cases behandelen. Carl krijgt een van oorsprong Syrische assistent met de thans beladen naam Assad (in de tijd dat de boeken geschreven zijn, was nog geen sprake van de gruweldaden van Bashar al-Assad, anders zou de schrijver ongetwijfeld een andere naam voor zijn karakter hebben gekozen). Deze Assad is een vreemde vogel maar ontwikkelt zich in hoog tempo tot een kundige, gedreven en loyale rechercheur. Morck wordt voor zijn traumaverwerking begeleid door de aantrekkelijke crisispsychologe Mona Ibsen, op wie hij meteen verliefd wordt. Hoe dat afloopt onthul ik hier niet. De plot van het boek betreft de verdwijning van de politica Merete Lynggaard vijf jaar geleden toen zij met haar gehandicapte broer Uffe met de veerboot op weg was naar het vasteland voor een reis naar Berlijn. Gezien de titel verklap ik niet te veel met de opmerking dat zij de vrouw in de kooi blijkt te zijn. Merete wordt al die jaren onder mensonterende omstandigheden vastgehouden in een betonnen kooi. Details zijn voor de lezer. Intussen wordt Carl gekweld door een schuldgevoel over de heilloze situatie van zijn verlamde collega Hardy die hem dan ook nog vraagt een einde aan diens leven te maken. Dat kan Carl niet. De situatie deed me denken aan de hulpeloze man in het zeer indringende item gisteravond in Nieuwsuur over de Levenseindekliniek. In het boek is het honderden bladzijden volstrekt onduidelijk door wie en waarom Merete wordt vastgehouden. Langzaamaan worden er wat mogelijke maar vage sleutels tot het ontrafelen van het mysterie aangereikt. De ontknoping is daardoor niet zeer verrassend meer maar zij wordt uiterst boeiend beschreven. Ik plaats wel een kritische noot bij het verhaal: het komt mij voor dat het volkomen onmogelijk is dat iemand die op de wijze zoals in het boek geïsoleerd onder zware omstandigheden wordt vastgehouden, niet stapelgek wordt. Zo niet Merete, die tot het eind geheel "compos mentis" blijft. Verder niets dan lof over dit boek, het is meeslepend en houdt de lezer voortdurend in zijn greep. Dat ik "slechts" vier sterren geef heeft louter te maken met de onwaarschijnlijke om niet te zeggen onmenselijke geestkracht van Merete Lynggaard.  

Lastig om over dit boek een reactie te schrijven, Ik vond het wel een spannend boek maar op sommige momenten ook wel langdradig.

Toch ben ik blij dat ik 'm gelezen heb, stond al heel lang op mijn "nog te lezen" lijst.

In het begin was het een beetje wennen aan de inspecteur van de nieuwe afdeling Q. Maar langs de andere kant word je al direct nieuwsgierig naar de vrouw in de kooi. Algauw word je meegesleurd in de bloedstollende en uiteindelijk spannende verhaal.