De laatste winter

Ake Edwardson's tiende, 'De laatste winter', zou kunnen worden opgevat als de laatste met Erik Winter als hoofdpersoon. Aan het eind van het verhaal wordt niet duidelijk of Erik Winter het boek overleefd heeft. Zo kan de schrijver kiezen of hij wel of niet verdergaat, en zoja, met of zonder Winter. Een concurrente voor de functie van hoofdpersoon heeft zich aangediend, Gerda Hoffner, al overleeft ze amper haar eerste optreden.

Ake's negende was - kort gezegd - prut, omdat het boek veel te ingewikkeld en warrig was om boeiend te kunnen zijn. Edwardson heeft zich kennelijk van de kritiek iets aangetrokken, want 'De laatste winter' is zeer 'straight' en volgtijdelijk geschreven. Als er flashbacks  zijn (enkele slechts), wordt zelfs netjes de tekst herhaald (gecursiveerd). Klantenbinding, Ake!

De verhaallijn is interessant, en Winter's rol daarin grondig, maar niet te opdringerig. Twee op identieke wijze vermoorde vrouwen en een aangespoelde makelaar lijken niks met elkaar van doen te hebben, maar toch ... Er dreigen nog meer vrouwen vermoord te worden en als ook collega Hoffner verdwijnt, moet Winter een tandje hoger schakelen. Zijn vrouw is daarbij de voornaamste hinderpaal, want zij wil natuurlijk een echtgenote die thuis bij de buis en de kids is. Dan heeft ze in Winter natuurlijk de verkeerde getrouwd, en als ze wat detectives had gelezen, had ze dat al ruim voor het ja-woord van Erik kunnen weten.