Boeiend en toegankelijk overzicht van pluralistische beschaving in Andalusië tijdens de Middeleeuwen.
|
|
De abtenkroniek van Aduard De cisterciënzer abdij van Aduard was een klooster van formaat in middeleeuws Nederland. Ze bezat de grootste kerk van het Noorden en was met haar grondbezit van bijna 6.000 hectare aan vruchtbare... |
|
|
Leken trekken tot Gods woord In deze studie, die zich beweegt op het snijvlak van letterkunde, geschiedenis en theologie, staat de Zwolse auteur Dirc van Herxen, een van de voormannen van de Moderne Devotie, centraal. Zijn... |
|
|
Aeneas Silvius Piccolomini Pius II (1405-1464) De brieven en Gedenkschriften van Aeneas Silvius Piccolomini behoren tot de welsprekendste voorbeelden van de vroege, Latijnse renaissanceliteratuur. Mede dankzij zijn welsprekendheid belandde de... |
Het verhaal van De gouden eeuwen van Andalusië begint in de achtste eeuw, als een jonge balling, de laatste erfgenaam van een Arabische dynastie, in Spanje het koninkrijk al-Andaloes sticht. Andalusië zou gedurende bijna acht eeuwen het beste van moslims, joden en christenen verenigen. Het betekende het begin van wereldse poëzie, van een adembenemende bouwkunst, van inspirerende literatuur en van grensverleggende wetenschap en filosofie. De invloed op de rest van middeleeuws Europa was aanzienlijk. De Arabische aanwezigheid in Andalusië duurde tot aan de Renaissance, toen christelijke koningen niet-katholieken verdreven of hen dwongen zich te bekeren. In 1492, als Granada als laatste stadstaat bezwijkt voor de Reconquista, komt er aan al-Andaloes definitief een einde. Wat er van rest zijn magnifieke steden als Córdoba, Sevilla, Granada en Toledo, en de in dit boek tot leven gewekte moslims, christenen en joden.María Rosa Menocal is hoogleraar Spaans en Portugees aan Yale University en specialist in middeleeuwse Iberische geschiedenis. Zij woont in New York.
|
11 dec 2011 Gemaakt door: TomD Andalusië, ca. 750-1492: de periode die we de Spaanse conquista en reconquista noemen. Schrijfster Maria Rosa Menocal geeft deze periode een gezicht door in de huid te kruipen van moslims, christenen en joden die van invloed waren. Met hen reizen we in de tijd en in de ruimte. Ze brengt een verhaal van kruisbestuiving tussen de 3 godsdiensten. Verscheidene subgroepen in de islam (gematigde Oemajjaden, militante Almohaden) en het christendom worden zichtbaar en concreet. Zij werpt een licht op de rijke poëzietraditie in de islamitische cultuur en stelt dat deze via het Iberisch schiereiland omstreeks de 11de eeuw naar Aquitanië gekomen is en aan de oorsprong lag van de troubadoers. Het is maar één van de vele interessante stellingen die het boek behandelt. Het is vertederend om te lezen met hoeveel liefde de auteur over taal, vertalingen en bibliotheken schrijft. Samen met de middeleeuwse bevolkingsgroepen zijn het aspecten die Spanje hebben gemaakt tot wat het nu is. Ze eindigt met een hoofdstuk over Don Quichot en Cervantes, scharnieren. Haar hele boek zit er vol van. Het boek leest vlot en aangenaam. Maria Rosa Menocal hangt een verhaal op van vreedzaam samenleven. Dit wijkt toch enigszins af met wat we weten uit de traditionele Spaanse geschiedenissen. tags: verrassend, bijzonder 0 reacties Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |
Boeiend en toegankelijk overzicht van pluralistische beschaving in Andalusië tijdens de Middeleeuwen.
Geweldig. Een ontroerend portret van een Iberische wereld, die verloren is gegaan... De schoonheid van Menocals werk ligt in het vakmanschap en geduld, in Menocals oog voor de sprankelende anekdote, voor de toevalligheden die de wonderen van die tijd eruit lichten.