Koudegolf

Koudegolf, oorspronkelijke titel: Kleivarfatn, is de zesde thriller van Arnaldur Indridason met inspecteur Erlendur.

In het meer Kleifarvatn ten zuiden van Reykjavik, wat na een aardbeving gedeeltelijk droog is komen te liggen, wordt een skelet gevonden, vastgebonden aan een oud Russisch zendapparaat. Het heeft lange tijd in het water gelegen. Erlendur, Elínborg en Sigurður Óli nemen de zaak op zich. Hun zoektocht leidt hen naar Leipzig, waar na de tweede wereldoorlog, toen de Koude Oorlog nog gevoerd werd, IJslandse studenten gestudeerd hebben.

Een tweede verhaallijn gaat over een man, die in de jaren vijftig ging studeren in Leipzig. Hij was socialist geweest zolang als hij zich kon herinneren. Hij ging naar politieke bijeenkomsten, waar hij vol enthousiasme meedeed aan de discussies. In zijn laatste schooljaar kreeg hij werk bij het partijorgaan. De Oost- Duitse communistische partij nodigde enkele IJslandse studenten uit om aan de universiteit van Leipzig te studeren, waaronder hijzelf.  Alleen Leipzig was heel anders dan hij zich had voorgesteld. Het was de bedoeling, dat je je vrienden ging bespioneren en zou verraden. Je kon echt niemand vertrouwen. Hij was zo enthousiast en vol van idealen begonnen aan zijn studie, maar toen zijn vriendin verdween, veranderde zijn leven drastisch…

Arnaldur Indriðason weeft in Koudegolf deze twee verhalen door elkaar. Gaandeweg komen deze lijnen  bij elkaar.  De problematische relatie met zijn kinderen vormen ook weer een onderdeel van het verhaal. Het is de eerste keer in de serie dat je kennismaakt met de zoon van Erlendur, Sindri Snær.  Eva Lind kwam in vorige titels voor. Vermissing is een thema, wat veel voorkomt in dit verhaal, net als in het leven van Erlendur. Het team gaat veel adressen langs met vermisten, maar ook in de tweede verhaallijn wordt er iemand vermist. Naarmate het verhaal vordert en Erlendur dichter bij de waarheid komt, worden de betrokkenen steeds weerbarstiger. Erlendur weet als geen ander hoe moeilijk het is als de wond weer wordt opengehaald. Vier sterren is mijn waardering voor dit spannende verhaal.

Ik ken dat boek niet, maar het onderwerp spreekt me aan. Vooral als je schrijft dat je onder de indruk bent dat de mensen in de DDR het zo slecht hadden. Ik heb het communisme zelf ervaren en ik kan alleen maar bevestigen dat heel veel producten schaars waren. Aan de andere kant hadden de meeste mensen voldoende om rond te komen en om een paar keer per jaar op vakantie te gaan. In Oost-Duistland heb je momenteel een sterke trend, genoemd Ostalgie (terug naar de goede oude communistische tijden en vooral naar de zekerheid en de rust van toen). Voor westerlingen is dat onbegrijpelijk, maar wie het communisme meegemaakt heeft, weet hoe dat komt. Lees het boek "Communisme, sex en leugens" voor een kijkje in het leven en de gedachten van de gewone mensen achter het IJzeren Gordijn. Recensies op Bol.com of op de website www.mariagenova.nl