De verzoening

Op negen september 1987 werd Gerrit Jan Heijn ontvoerd. Hij was destijds lid van de raad van bestuur van de Ahold en kleinzoon van de grondlegger van supermarkketen Albert Hein. Deze gebeurtenis en vooral de nasleep ervan was ook in Vlaanderen hot news. Ik krijg nog rillingen als ik aan die mediasensatie terugdenkbij: de contacten tussen de familie en de ontvoerder(s), de afgesneden vinger en de gruwelijke afloop. Deze biografie beschrijft de zeven maanden van onzekerheid waarin de familie Heijn verkeerde. Maar het biedt meer dan dat. Dit is het levensverhaal van Hank Heijn, de vrouw van Gerrit Jan.Het beeld dat van Hank Heijn naar voren komt, is dat van een krachtige en zelfbewuste persoonlijkheid, een liefhebbende echtgenote en moeder, iemand die de harde klappen van het leven neemt zoals ze komen zonder bitterheid zonder wrok. Ze vroeg Alex Verburg om deze biografie te schrijven. Biograaf Verburg kreeg van Hank Heijn alle stukken die ze verzamelde in de zeven maanden die de tragedie duurde, te beginnen met de briefjes die de familie van Ferdi E. ontving. Later schreef ze ook nog zezlf dingen op en natuurlijk hadden de kinderen ook nog hun eigen verhaal. Dus was er een gigantische hoeveelheid aan materiaal. Het moet een immense opdracht geweest zijn om hier iets deftig van te maken, zeker wanneer je weet dat je straks rekenschap aan heel Nederland verschuldigd bent. Maar die auteur is werkelijk een literaire tovenaar. Hij heeft er een schitterend werk van gemaakt waarin hij de zaak, de mediaheisa, het verdriet van de familie en de ontmaskering van de moordenaar glashelder belicht. Maar bovenal is dit een ontzettend mooi portret van een vrouw die nadenkt, van de mooie momenten intens geniet en kwade tijden weet te relativeren.In het boek wordt een parallel getrokken naar de periode van onzekerheid uit haar jeugd. Hank Heijn groeide op in Nederlands Indië en maakte daar de Tweede Wereldoorlog mee.

Het lijkt haast of ze het boek zelf geschreven,zo sterk heeft de schrijver zich ingeleefd in zijn personage. Het is een boeiend boek dat je met moeite kan neerleggen en het bezorgt je als lezer ook een prop in keel, ook al zit er geen druppel goedkoop sentiment in.Nederland leefde enorm mee met de nabestaanden. En dat was een opsteker voor hen. Er was een groot verdriet maar geen haat of wraakgevoelens. Met twee jaar vertraging beantwoordde Hank Heyn zelfs de brief van de moordenaar. En toen de man verongelukte vond ze dat erg voor zijn nabestaanden. Het was de verzoening met een hele uitputtende rouwperiode en verzoening ook met de moordenaar.