Norwegian Wood

Ik heb Norwegian Wood gelezen op aanraden van m'n leerkracht.

Ik heb er zeker geen spijt van dit boek gelezen te hebben! Normaal lees ik nooit graag boeken, maar dit boek heeft me helemaal aangezet meer te lezen! En dan heb ik het vooral over boeken van Murakami. Het centrale thema is de liefde. De gevoelens zijn zeer mooi beschreven en je kan je volledig inleven in het verhaal. Je krijgt hetzelfde gevoel als het gevoel die de personages hebben. Het boek is zeer vlotjes te lezen. Dat vind ik een groot voordeel. Ik heb al boeken gelezen waarbij het lezen zo traag ging dat ik hoopte er zo snel mogelijk van af te zijn.

Voor het eerst heb ik genoten van een boek waar ik normaal gezien nooit tijd wil aan verspillen!

De inhoud van het boek kun je eigenlijk heel mooi uitleggen. De titel verwijst naar een nummer van de Beatles 'Norwegian Wood'. De beginwoorden zijn als volgt:

I once had a girl

Or should I say

Once she had me

En met deze woorden is het verhaal prachtig samengevat. Want Wantanbe heeft maar weinig te kiezen in de relaties die hij aangaat. Ze overkomen hem gewoon. Zelfs als hij op het einde moet kiezen tussen Naoko of Midori wordt die keuze voor hem gemaakt. Hij voelt zich voor een stuk schuldig voor Naoko's dood want hij had beloofd om op haar te wachten, maar had onbewust al voor Midori gekozen. Het zinnetje 'She once had me' verwijst naar het feit dat Wantanabe zijn best heeft gedaan om haar te helpen, maar beseft dat ze uiteindelijk terug naar Kizuki moest. Kizuki nam destijds een deel van hem mee, nu doet Naoko dat ook.                                                    Murakami is een ware woordkunstenaar. Hoe hij zaken of mensen beschrijft en herinneringen bovenhaalt, is prachtig. Norwegian Wood is geen ordinair liefdesverhaal. Het is een intiem en melancholisch boek. Murakami portretteert de karakters kwetsbaar waardoor de emoties zeer echt lijken. Hij kan jou hetzelfde laten voelen als wat de personages voelen.                                        Ik kan besluiten dat het verhaal een mooie balans is tussen liefde, verdriet, leven en dood waarbij geen enkel woord verspild is.

een vlot leesbaar boek met leuke dialogen. mooi, tot het eind toe fascinerend, misschien wel vooral door de bijzondere en gevoelvolle schrijfstijl; subtiel, met (soms humorvolle) metaforen doorspekt. hoewel verder een realistische roman doen beschrijvingen van situaties af en toe toch bijna wat surrealistisch aan, zoals bijvoorbeeld de "psychiatrische kliniek" en de hele sfeer die daar omheen hangt. ook al neemt de dood een centrale plaats in in het verhaal..het is een boek over leven.