Terry Pratchett is een fenomeen. Hij is in zijn eentje verantwoordelijk voor een heel subgenre, namelijk dat van de humoristische fantasy. Deze recensie betreft niet zozeer het onderhavige boek, maar zijn hele oevre. Ik heb alle discworld boeken van Pratchett gelezen (meer dan dertig!). In de originele Engelse versies, om niets van de vele woordspelingen te hoeven missen. In bijna ieder boek neemt Pratchett een specifiek maatschappelijk item op de korrel, zoals Hollywood, voetbal, het bankwezen, religie, etc. Hij maakt gebruik van een waar arsenaal aan regelmatig terugkerende hoofdpersonen, zoals een stel heksen, een onhandige tovenaar, een despotische burgemeester, een adellijke politiecommandant en De Dood en daarnaast vele rassen (dwergen, trollen, vampiers, weervolven, gollems, etc) om verhalen te weven die keer op keer hilarisch zijn. En niet alleen dat, maar onder al die humor en intelligente woordspelingen ligt ook nog een mooie lading maatschappijkritiek verscholen, voor hen die dat zien willen. Het is werkelijk briljant dat iemand in staat is om zóveel boeken te schrijven binnen één wereld, zonder in de loop der jaren een terugval in niveau te laten zien. Het is dan ook ondenkbaar dat ik Pratchett minder dan vijf sterren zou geven. Dit is verplichte kost voor iedere ruimdenkende lezer met een gevoel voor humor. 

Net als vele anderen heb ik last van een Feist verslaving. Ik koop zijn nieuwe boeken automatisch en weet van te voren dat ze me gegarandeerd een aantal uren onbezorgd leesplezier gaan bezorgen. Feist heeft intussen een groot aantal boeken afgeleverd in dezelfde setting (qua wereld en hoofdpersonen), waardoor iedere nieuwe publicatie weer een feest van herkenning vormt. Zijn meeste boeken zijn goed tot zeer goed, met als hoogtepunten Magician en de formidabele Keizerrijk trilogie, maar zo nu en dan levert hij een boek af dat wel érg duidelijk op routine gechreven is. Dat laatste geldt ook voor De Saga van de Demonenoorlog, de eerste van een tweeluik (als ik me niet vergis) over de zoveelste bedreiging van zijn wereld. De signatuur van Feist, zoals hoofdstukken die beginnen met een actie en eindigen met een cliffhanger, is weer duidelijk aanwezig. Het verhaal leest aangenaam en heeft voldoende vaart, maar weet niet te verrassen of buitensporig te boeien, daarvoor is het gewoon teveel van hetzelfde. Ik ga natuurlijk toch het vervolg kopen, want ik wil weten hoe het afloopt. Zoals gezegd, ik heb een Feist verslaving. Desondanks moet ik constateren dat dit een van zijn mindere werken is, niet meer dan pretentieloos leesvermaak dat goed genoeg is voor drie sterren.  

Dit was de eerste Brown waarbij ik het typisch Amerikaanse "iets te" gevoel kreeg. Ofschoon de onderwerpkeuze niet onaardig is had ik voortdurend het gevoel een boek te lezen van een auteur die bezig was een bewezen succesformule om te zetten in een verplichte bestseller. Ik heb het boek uitgelezen omdat Brown en zijn ervaren redactie team een vlot leesbare en behoorlijk leerzame thriller hebben geproduceerd, maar ik legde het na het teleurstellende einde toch met een onbevredigd gevoel weg. Het deed me denken aan een hollywood vervolgfilm die net té gelikt is, of een succesvolle actrice die na de derde cosmetische ingreep haar natuurlijke charme is kwijtgeraakt. Het boek is goed genoeg voor drie sterren, maar ik hoop dat Brown de volgende keer qua onderwerpkeuze en verhaalopbouw méér weet te verrassen.

Ik heb de Elfenridders trilogie van Hennen met evenveel plezier gelezen als zijn eerdere Elfenboeken. Vooral de eerste twee boeken (Broederschap en Alfenmark) zijn erg sterk. De verhalen spelen in dezelfde werelden als de eerdere Elfenboeken en de kennis van die boeken is handig bij het lezen van de Elfenridders serie, ofschoon niet absoluut noodzakelijk. Het introduceren van de streng religieuze menselijke ridderorden (met hun eigen machtsspelletjes) in een wereld waarin Elfen, trollen, kobolds  en andere rassen nog steeds een prominente rol hebben, is een briljante zet van Hennen. Ook de introductie van allerlei ouderwetse, op buskruit gebaseerde schietwapens voegt kleur toe, met name in de mooi beschreven veldslagen. Deze serie zou van mij vijf sterren gekregen hebben als Hennen in zijn derde deel, Fjordland, het hoge niveau had vastgehouden. Dat is echter niet helemaal gelukt. De vele verhaallijnen lijken in Fjordland een beetje met de auteur aan de haal te gaan, waardoor het einde nogal warrig is en niet helemaal bevredigend. Desondanks een serie die zeer de moeite waard is, want Hennen heeft een vaardige pen, dat staat buiten kijf.