In mijn zoektocht naar boeken voor mijn Nederlands literatuurexamen kwam ik ook Mevrouw Verona daalt de heuvel af tegen. Het was in eerste instantie niet het boek dat ik van Dimitri Verhulst zocht, maar ik heb deze toch meegenomen uit de bieb (was het enige boek van hem dat niet uitgeleend was) en ik heb er geen spijt van gehad.

Mevrouw Verona daalt de heuvel (waarop haar huis staat) af naar het dorpje aan de voet ervan in de wetenschap dat ze de kracht niet meer zal hebben de heuvel opnieuw op te klimmen. Mevrouw Verona neemt afscheid van het leven en denkt daarbij terug aan haar man, de liefde van haar leven en de geschiedenis van het dorpje, dat ook langzaam maar zeker uitsterft.

Ik vond het een mooi boekje. Het verhaal is niet erg lang, maar het is lang genoeg om het verhaal te vertellen. Mevrouw Verona is de spil tussen een heel aantal zeer korte verhalen uit het dorp. Het las lekker, de schrijfstijl was wel duidelijk Vlaams, maar dat vind ik vaak net wel leuk. Het is een boek waarmee je 's middags ergens lekker gaat zitten, en weer opstaat als je het uithebt. Dat kan ook prima, vanwege het feit dat het maar een ruime 100 pagina's lang is. Het heeft mij wel benieuwd gemaakt naar andere boeken van deze schrijver...

Twee vrouwen, een boek over twee vrouwen. En ook het eerste boek dat ik ooit en tot op heden van Harry Mulisch gelezen heb. Misschien dat ik meer van hem had moeten lezen, aangezien hij toch tot de Grote Drie behoort, maar het is er niet van gekomen. En zo net na mijn examen sta ik ook nog niet echt te springen om meteen weer allerlei literatuurboeken te gaan lezen. Ik heb nog genoeg boeken liggen die ik eerst maar eens uit moet zien te krijgen. 

Twee vrouwen was een boek van Nederland leest, die wij steeds gekregen hebben via school. En dat was ook de reden dat ik het heb gelezen. Het verhaal trok mijn aandacht niet zo (toen ik de achterkant las), maar ach, ik had het boek toch en toen heb ik het ook maar even gelezen. Het is een boek dat je, naar mijn mening, makkelijk even uitleest. Ik heb er dan ook niet erg lang over gedaan. Het verhaal was best interessant, ik zag het einde ook niet aankomen en de schrijfstijl was niet zo irritant als ik misschien gedacht had. (Soms zijn mensen helemaal weg van iemands schrijfstijl en dan lees ik iets en vind het verschrikkelijk, maar dat was hier gelukkig niet het geval). Ik lees dat er allerlei symboliek in zat, maar ik kan me niet meer herinneren of ik die er ook allemaal uit gehaald had. Best een aardig boek dit, al met al.

Ik heb heel erg lang moeten nadenken voordat ik wist wat ik van Lucifer vond. Ik ben dan ook erg blij dat ik over dit boek geen vragen kreeg op mijn examen. Hoe kwam dat toch? Waarom wist ik niet wat ik ervan vinden moest?

Clara 'valt' tijden eens vakantie in Griekenland van een rots naar beneden. Ze overleeft het niet. Mensen zijn er nog niet zo van overtuigd dat het een echt ongeluk was. 

Het idee vond ik wel bijzonder. Het ging er namelijk een bepaalde gebeurtenis, en alle gevolgen daarvan voor verschillende personen over te brengen. Dat klonk erg interessant vond ik, maar de uitwerking viel me toch een beetje tegen. Soms vond ik het gewoonweg saai en moest ik mijn best doen bij het verhaal te blijven. Dan de schrijfstijl, dé reden waarom het zolang duurde voordat ik wist wat ik ermee aan moest vangen. Voor mijn gevoel, in mijn beleving was die erg koud, erg emotieloos. Afstandelijk zelfs. En ik weet niet zo goed wat ik daar van moet vinden. Sommige mensen vinden het misschien wel prettig, maar ik niet. Het begint al op de eerste pagina waarin je hoofdpersoon, de verteller, 'de schrijver' wordt genoemd. Het klinkt erg afstandelijk omdat er geen naam aan de schrijver gegeven wordt. Zo krijg je niet het idee dat je iemand leert kennen (ook al is dat niet de bedoeling van dit boek). Er is ook een heel stuk over muziek, maar ik kreeg geen gevoel van bevlogenheid over de muziek van Palmen. Ik kon er daarom ook moeilijk doorheen komen. En als ik haar wel eens op tv gezien heb, kwam ze ook niet over als een echt warme vrouw. Misschien dat ik gewoon een verkeerd beeld van haar, in dat geval 'mea culpa', maar ik was hier niet zo weg van. 

Ik had de film van Karakter een aantal jaren geleden al gezien en ben het altijd een bijzondere film blijven vinden. Bovendien stond het bij ons in de kast. Daarom was dit een duidelijke keus toen ik boeken moest gaan lezen voor mijn Nederlands literatuurlijst.

Karakter gaat over de moeizame relatie tussen de jonge Katadreuffe en zijn vader Dreverhaven. Beide zijn ze ongekend koppig en de relatie is dan ook zeer moeizaam. De zoon groeide niet op bij zijn vader, die zijn moeder verkracht had, maar bij zijn al even koppige moeder. We zien de ontwikkeling van Katadreuffe.

Een bijzonder boek. Ik vond het mooi. Het verhaal was me al bekend vanwege het feit dat ik de film al gezien had. Wat ik zo bijzonder vond aan het verhaal vooral, was dat het zich afspeelt in het Rotterdam voordat het werd platgegooid. Het heeft een bepaalde sfeer (vrij Amsterdam-achtig) zonder dat het gekunstseld voorkomt, wantja, dit is gewoon geschreven toen Rotterdam er nog zo uitzag. Als ik nu in Rotterdam kom, vind ik het altijd zo ongezellig door al die torens die een zo onnederlands beeld geven. Toch zou ik er niet vaak genoeg aan denken dat het eerst een heel andere stad was. Ik vond dat het boek goed te lezen, het was allemaal goed te volgen. Ik heb het gelezen voor mijn lijst, er verder geen vragen over gehad tijdens mijn examen, maar ik vond dat dit een boek was dat goed is om op je lijst te zetten. Het is niet dik, het leest niet te moeilijk, kortom, Karakter is zeer goed geschikt om te lezen voor je literatuurlijst.