Met veel genoegen heb ik het boek gelezen, Eerst vond ik dat de hoofdpersoon Jan Houter te veel een 'loser' leek te zijn, maar dat werd geleidelijk minder. Het boek werd steeds beter, steeds spannender en op het laatst  kon ik het niet meer neerleggen.  Ik vond de stukjes met de grootmoeder van Houter ook erg grappig (bruine moten), net als de wraak op de rotzakjes en  de verhouding van Sjef en Jan. Verder vermoed ik ook een paar sleutelfiguren naar de echte wereld. Soms echter vond ik het  iets té gekunsteld.  Zoals de angst van Houter om een poseur te lijken bij gebruik van de memorecorder. Goeie naam trouwens, Houter. Volgens mij is het ontegenzeggelijk een goed boek, goed in elkaar gezet en met meer lagen.  Je kunt er zo een film van maken :-)