In De groene pen is de hoofdrol weggelegd voor een 40 jarige man die vast zit in de sleur van het leven. Hij is een gevangene van de tijd. Alles is gepland van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat, zelfs het vinden van een parkeerplek dat 20 minuten per dag kost. Zijn huwelijk is in het slop geraakt, ze leven samen voor hun zoontje en de zondagen bieden ook geen soelaas meer. Zijn werk is in dezelfde stroomversnelling terecht gekomen en slechts het uit vinden van wie zijn pennen steeds jat geeft hem een doel om door te gaan. Door allerlei misverstanden en het ontbreken van communicatie lijkt alles als zand door zijn vingers te glippen.

Het is een beklemmend verhaal die een ieder die in die tredmolen van het leven vast zit veel herkenning zal geven. Het is een verhaal dat goed aansluit bij de huidige tijdgeest en kan veel ogen openen en zal zeker de nodige emoties oproepen. Want wie herkent dat niet, de gewoontes die er insluipen, de dingen die niet gezegd worden en een eigen leven gaan leiden. De behoefte om het roer om te gooien en meer tijd vrij te maken voor de dingen die echt belangrijk zijn in het leven. In het tweede deel van het boek gaat de hoofdpersoon zijn dromen, min of meer verplicht, ten uitvoer brengen. Dat gaat letterlijk en figuurlijk met vallen en opstaan en dat is waar het verhaal je niet meer loslaat en onder je huid gaat zitten. Een prachtig boek dat de tijd verdient om gelezen te worden.© Anoushka Rood www.theSword.nl

“Heel spannend om een boek van je eigen hoofdredacteur te lezen en te recenseren” dacht ik toen ik met het boek Desiderio begon. Maar toen ik er eenmaal aan begonnen was dacht ik er helemaal niet meer aan, ik werd gevangen door de romantiek in het boek…. Je zult maar als jonge meid mogen werken in een veilinghuis en dan de liefde van je leven tegenkomen. De klik tussen Gianna en Vincenzo is enorm. Ik zag ze helemaal voor me.

Soms kwam het even onrealistisch over maar dat heeft denk ik meer met mezelf te maken dan met het boek. Wie gaat er nu ineens mee naar Italië voor een weekendje als je iemand helemaal niet kent en waarvan je vermoed dat hij een duister geheim met zich meedraagt? Na een paar hoofdstukken was ik ook overtuigd van de oprechtheid van Vincenzo en wilde ik het boek echt niet meer wegleggen.

Het verhaal en de personages zijn mooi uitgewerkt en het plot is heel erg spannend. Op een gegeven moment dacht ik dat ik het wist en dat het boek uit was (ik las het e-book) maar dan komen er nog een heleboel “nagelbijtmomentjes” achteraan. Het plot is goed uitgewerkt, het klopt allemaal en Evelien maakt het heel spannend.

Ik ben benieuwd wat haar volgende boeken met mij zullen doen. Desiderio is in ieder geval een mooi boek voor in de vakantiekoffer straks om heerlijk bij weg te dromen in het zonnetje.

© Diane Kooistra www.theSword.nl

De Nabucco moorden (***1/2) is het laatse deel in het tweeluik van Dermaux dat gaat over de avonturen van Arthur Doringen en Suzanne Flores.

In het eerste deel hebben de twee elkaar leren kennen en zijn zij betrokken geraakt bij moord en corruptie. De delen zijn goed apart te lezen maar het is wel leuk om de avonturen van de twee in de goede volgorde mee te maken. In dit tweede deel ligt de nadruk nog wat meer op de energieproblemen, de oplossingen en de corruptie die hier mee gepaard gaan. De schrijver gebruikt echte namen van bedrijven en instellingen maar het verhaal is fictief. Maar daardoor ga je als lezer toch anders aan kijken tegen deze problematiek. Ook in dit tweede deel worden er weer de nodige moorden en misdaden gepleegd en moeten Arthur en Suzanne alle zeilen bijzetten om ook hier weer zonder kleerscheuren vanaf te komen. Alleen alles heeft zijn prijs. Toch wordt het in dit deel toch pas later spannend dan in het eerste en dat komt omdat de aandacht wat meer verschoven is naar het bedrijf waar Arthur nu hoofd van is en alle perikelen die zich in het energielandschap afspelen.

Het verhaal wordt met kennis van zaken verteld en dat is prettig lezen. Het is ook een origineel verhaal dat spannend is maar je ook het gevoel geeft dat er van alles in de maatschappij gebeurd waar je gewoon geen weet van hebt als je van de ene verplichting na de andere holt. Tijd om even stil te staan en dit boek te lezen. Het is jammer dat het een tweeluik is want volgens mij laat het einde toch nog wel een opening voor deel 3! De toekomst zal het leren!

© Anoushka Rood www.theSword.nl

Hoe vaak zou de vraag” Hoe leefde je voor je mij kende?“ niet reeds uitgesproken zijn door een man, een vrouw in het prille begin van een relatie? Het antwoord kan van schouderophalen tot een ellenlang relaas variëren. In elk geval is dit de aanvangszin in de nieuwste roman “ Het onvermijdelijke toeval” van Martin Mosebach. Nooit van gehoord hoor ik menige lezer denken. Kan best zijn want het is zijn eerste roman die een Nederlandse vertaling kent. Daar zal het megasucces van deze, luid bejubelde literaire, roman op de Duitse boekenmarkt niet geheel vreemd aan zijn.

De door een jonge vrouw gestelde vraag kennen we reeds maar we gaan natuurlijk voor het antwoord van haar partner. Een antwoord dat er op menig vlak mag zijn! Via de vijfendertig jarige bankbediende vernemen we hoe hij zijn eerste zes maanden in Frankfurt doorbracht. We komen te weten waar hij een appartementje betrok. Hoe hij door de uitnodiging van een vriend, om deel te nemen aan het “zondagse treffen” met zijn familie en vrienden, toegang krijgt tot de high society. Hij valt voor de dochter des huizes, voelt al snel aan dat het bij deze samenkomsten niet alleen gaat om netwerken, dat niet alles is wat het lijkt te zijn en dat de waarheid meer dan eens geweld wordt aangedaan. In het beschrijven van dit alles toont Mosebach zich een meester. Het verhaal is totaal ondergeschikt aan de precieze, met ironie doorspekte, detaillistische beschrijvingen. De schrijver reikt je als lezer een geschreven portret aan van de maatschappelijke normen en waarden in de hogere kringen. Van elk personage weet hij, heel subtiel, “een laagje vernis” te verwijderen waardoor je een nieuw beeld te zien krijgt, vaak minder fraai dan eerst gedacht. Deze roman is rijk aan beeldspraak wat, niet in het minst, wijst op het grote observatie- en inlevingsvermogen van de schrijver. Prachtige voorbeelden hiervan zijn de beschrijving van een Kaketoe en een kastanjeboom. Voor wie van taal houdt is dit puur genieten.

Iedere lezer zal het antwoord op de vraag interesseren. Maar het door Mosebach neergeschreven antwoord is er geen voor de gemiddelde lezer. Het is een antwoord voor de liefhebber van woord en taalkunst, die niet op zoek is naar een inhoudelijk sterk verhaal, die niet wil lezen naar de plot toe, die niet de spanning met elke gelezen bladzijde wil voelen toenemen. Mosebach schreef zijn antwoord duidelijk voor de “feinschmecker”, de taalgourmet!© Agnes Poesen www.theSword.nl