
|
24 mei 2012 Gemaakt door: ChantalH Hoewel de titel Sevenster en de opvallend exotische naam van de auteur –Alexandra Penrhyn Lowe, onbekend of dit een pseudoniem is- anders doen vermoeden is dit eerste deel van de Laatste Wachter serie wel degelijk oer-Hollands. Een goed geslaagde mix van onze nuchtere “ doe-maar-normaal-dan-doe-je-al-gek-genoeg”-instelling en bovennatuurlijke spanning. Een spookverhaal. Een opmerking moet worden gemaakt: de serie wordt gepresenteerd als een reeks voor Young Adults (15+), maar dat gaat met dit eerste deel (nog) niet op. Met zijn nog vrij kinderlijke personages en dito perikelen – zoals de Eerste Kus- is het al geschikt vanaf 13 jaar en ouder. En zal het vijftienplussers die zich met andere dingen bezighouden wellicht minder aanspreken. Al zal dat overigens niet aan de spanning liggen. Want spannend is het boek. Zeker in het eerste deel wanneer de dertienjarige Eveline in haar eentje worstelt met haar pas ontdekte geheim. Na een avond glaasje draaien (we weten het; nooit doen) kan ze namelijk plotseling geesten zien. En erger nog: ook demonen. Allemaal willen ze wat van haar en allemaal vallen ze haar lastig. Eveline tast letterlijk in het duister- wat heeft haar geheimzinnige verleden met deze gave te maken? Haar geheugen gaat na een ernstig ongeluk, waarbij haar ouders omkwamen, niet verder terug dan vier jaar. Ze denkt gék te worden, maar gelukkig zijn daar haar maffe beste vriendin Cleo en die ene leuke gozer die wel eens geschikt zou kunnen zijn voor de Eerste Kus. Of toch niet? Als ze één ding leert tijdens haar speurtocht naar een ontvoerd jongetje waarbij ze meer ontdekt over haar verleden en haar precieze functie als zogenaamde “Wachter”, dan is het wel dat het niet zozeer de geesten zijn waar ze voor moet vrezen, maar de levende mensen. Vanaf het moment dat de getergde Eveline eindelijk haar geheim deelt met haar vrienden gaat er een flink deel van de beklemmende spanning en frisse originaliteit van het verhaal af. Neemt niet weg dat het een lekker en meeslepend boek blijft. Met name de interactie tussen de vrienden – en de minder populaire figuren- is erg aanstekelijk. Dialogen en gedrag zijn ongeforceerd en heerlijk naturel. Niet verwonderlijk, als je weet dat Alexandra Penrhyn Lowe de dialogen voor de inmens populaire tv-serie Het Huis Anubis –evenals de boeken naar de serie- geschreven heeft. Sevenster heeft een knagend open einde. Zo’n einde waar je echt alle kanten mee opkunt, terwijl je zo graag méér wil weten. Binnenkort volgende ‘aflevering’? tags: spannend, verrassend, verslavend, hilarisch, actueel 0 reacties Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |
|
16 mei 2012 Gemaakt door: ChantalH Bloedstollend en tergend mysterieus, zo kun je De genoegens van mannen van Kate Williams het beste omschrijven. Een uitzonderlijk intrigerend plot waaraan je blijft denken wanneer je het boek –onverhoopt- even terzijde moet leggen. Deze historische thriller speelt zich af in het Londen van de Victoriaanse tijd. Een donkere tijd van economische crises waarin men zich (schijnheilig) preuts gedraagt. Negentienjarige Catherine komt als wees bij haar rijke oom te wonen. Haar verleden is duister, de omstandigheden waarin ze zich bevindt zijn grauw. Als de stad geplaagd wordt door een seriemoordenaar die het à la Jack the Ripper bloederig voorzien heeft op arme meisjes, voelt Catherine een soort connectie. Als een profiler avant la lettre leeft ze zich op papier in zijn persoonlijkheid in om hem op het spoor te komen. Ondertussen verdwijnen er in haar directe omgeving steeds meer meisjes. Behalve een nagelbijtend spannend verhaal waarin beetje bij beetje het vreselijke verleden van Catherine wordt ontsluierd is De genoegens van mannen ook een metaliteraire tekst. Uit bijzonder subtiele hints –soms zelfs lijkend op (vertaal)fouten – blijkt gaandeweg dat het wisselende ik-perspectief van de diverse betrokken personages niet erg betrouwbaar is. Het gevoel dat je voortdurend op de verkeerde been gezet wordt bekruipt je. Wat is feit en wat is fictie? Wat is er ontsproten aan het duidelijk overspannen brein van Catherine en wat is er nu precies écht gaande? Een meeslepend spannende thriller over de kracht van woorden, zich afspelend in sfeervolle setting. Aanrader voor mensen met sterke zenuwen. (NB: isbn-nr 9789045879369, verschenen bij Mouria november 2011)
tags: indrukwekkend, intrigerend, spannend, verrassend, verslavend, bijzonder, deskundig, origineel 1 reactie - Stem op deze reactie!
Goed! (1) Slecht! (0) Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) claar - 16 mei 2012 heel blij met je positieve reactie over De genoegens van mannen, in mijn zoektocht naar goede thrillers voor maand spannend boek ga ik het boek meteen bestellen, dank ChantalH! |
|
13 mei 2012 Gemaakt door: ChantalH Bloedstollend en tergend mysterieus, zo kun je De genoegens van mannen van Kate Williams het beste omschrijven. Een uitzonderlijk intrigerend plot waaraan je blijft denken wanneer je het boek –onverhoopt- even terzijde moet leggen. Deze historische thriller speelt zich af in het Londen van de Victoriaanse tijd. Een donkere tijd van economische crises waarin men zich (schijnheilig) preuts gedraagt. Negentienjarige Catherine komt als wees bij haar rijke oom te wonen. Haar verleden is duister, de omstandigheden waarin ze zich bevindt zijn grauw. Als de stad geplaagd wordt door een seriemoordenaar die het à la Jack the Ripper bloederig voorzien heeft op arme meisjes, voelt Catherine een soort connectie. Als een profiler avant la lettre leeft ze zich op papier in zijn persoonlijkheid in om hem op het spoor te komen. Ondertussen verdwijnen er in haar directe omgeving steeds meer meisjes. Behalve een nagelbijtend spannend verhaal waarin beetje bij beetje het vreselijke verleden van Catherine wordt ontsluierd is De genoegens van mannen ook een metaliteraire tekst. Uit bijzonder subtiele hints –soms zelfs lijkend op (vertaal)fouten – blijkt gaandeweg dat het wisselende ik-perspectief van de diverse betrokken personages niet erg betrouwbaar is. Het gevoel dat je voortdurend op de verkeerde been gezet wordt bekruipt je. Wat is feit en wat is fictie? Wat is er ontsproten aan het duidelijk overspannen brein van Catherine en wat is er nu precies écht gaande? Een meeslepend spannende thriller over de kracht van woorden, zich afspelend in sfeervolle setting. Aanrader voor mensen met sterke zenuwen. tags: intrigerend, spannend, verrassend, verslavend, bijzonder, deskundig, origineel 0 reacties Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |
|
10 mei 2012 Gemaakt door: ChantalH Auto’s die massaal op z’n engels links beginnen te rijden en ook nog eens achteruit. Mensen die spontaan alleen nog achterstevoren praten. Een kok die zich laat bedienen door zijn klanten en bibliothecaressen die de boeken uit de handen van lezertjes rukken om ze terug te zetten in de kast. Schoolkinderen die beteuterd moeten toe kijken hoe hun meesters en juffen de speelplaats hebben ingenomen. Chaos! Die ontstaan is na het eten van de “Draai-om-binnenstebuiten-ondersteboventaart “. Een magische taart naar recept van oudoom Albatros die juist alle ellende die al gebeurd was had moeten terugdraaien… Roos en haar broertjes en zusje van Bakkerij Bliss zijn een weekje met de oppas alleengelaten door hun ouders. Ondanks hun uitdrukkelijk verzoek het geheime, in de koelruimte verborgen magische receptenboek te beschermen, kan Roos de verleiding niet weerstaan. Ze wil zó graag een goede bakker worden en eindelijk eens ergens in uitblinken. Maar magische recepten uitvoeren, dat is wel andere koek… Tranen van kabouters, de adem van iemand die nog nooit heeft gelogen, eieren van een zwarte papegaai… Een greep uit de ingrediënten. Het bakken valt alleen wat tegen en de uitwerking van de baksels al helemaal. Liefdeskoekjes, waarheidcakejes: hoe goed bedoeld ook, het pakt niet helemaal uit zoals verwacht. Roos en haar broer Tijm proberen de boel te redden, maar hun zogenaamde tante Lilian, die volgens Roos duidelijk op het Bliss Kookboek aast- werkt zij nou mee of tegen? Heerlijk boek dat er aantrekkelijk uitziet en waar je smakelijk om kunt lachen. Een (wél) goed geslaagde mix van magie en vrolijke kolder waar je blij van wordt. De boodschap (je bent goed zoals je bent, en familie is het belangrijkste wat er is) ligt weliswaar als een dikke suikerlaag over het verhaal heen, maar net niet zó zoet dat het glazuur van je tanden springt. Het smaakt naar meer en dat komt er ook. Auteur Kathryn Littlewood heeft nog twee delen beloofd waarin het verhaal verder loopt. Benieuwd wat ze er van bakt! tags: verrassend, hilarisch, actueel 0 reacties Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |
|
02 mei 2012 Gemaakt door: ChantalH De tekst op de achterflap van Between van Jessica Warman is best wel bewonderenswaardig. De strekking van het verhaal in een paar zinnen zonder de clou te verraden. Dat gaat in een uitgebreider bespreking van het boek echt niet lukken. Een feit die het uitgangspunt vormt van het hele verhaal. Een feit die je –als nietsvermoedend lezer- aan het eind van het eerste hoofdstuk raakt als een slag om het hoofd. Wie die dreun graag zelf wil ervaren, kan beter nu hier stoppen met lezen. De hoofdpersoon en ik-verteller komt er namelijk achter dat ze is verdronken en staat op haar eigen lijk te staren. Liz Valchar is/was mooi, rijk en populair en nu dus door mysterieuze omstandigheden dood. Eigenlijk is dit gegeven in Warmans plot heel simpel. Maar wat pakt het geniaal uit. Om nog onduidelijke redenen kan Liz haar oude leven niet los- en verlaten. Haar geheugen zit vol hiaten; aanvankelijk weet ze niets meer van haar laatst geleefde, blijkbaar heftige jaar. En dan is er de geest van Alex. Een veel getreiterde nerd die een jaar eerder omkwam bij een auto-ongeluk. Liz en hij zijn nu min of meer op elkaar aangewezen. In de hoop meer te weten te komen over hun beider dood blijven ze hangen bij de nabestaanden, hun familie en vrienden. Naar schijnbare willekeur kunen ze terugstappen in hun herinneringen, die ze als toeschouwer herbeleven en die achteraf van grote betekenis blijken te zijn. En zo ontvouwt zich tergend langzaam het drama dat achter hun sterfgevallen schuilt. Liz’ leven is getekend door een moeder die stierf aan annorexia en haar achterliet in een-achteraf beschouwd- geforceerd en onnatuurlijk gezin. Het leverde haar een stiefzusje dat haar beste vriendin was op én een vader die haar alles gaf wat haar hartje begeerde. Alex –die mee kan gaan in de herinneringen- geeft meedogenloos commentaar op Liz en haar snobbistische vriendenclubje. En zelf ziet Liz het nu ook: ze was verwend, verwaand en onvoorstelbaar egocentrisch. En naïef. Toekijkend hoe het leven van de nabestaanden wordt hervat, komt Liz tot schokkende ontdekkingen. Haar vrienden hebben geheimen, doen zich anders voor dan ze zijn. Tegenover zichzelf en anderen in het heden, maar terug bezien in haar en Alex’ herinneringen ook in het verleden al tegenover haar. Het is verbazingwekkend hoeveel zekerheden puur stoelen op aannames. Die worden nu genadeloos ontrafeld en steeds meer puzzelstukjes vallen op hun plek. Hoewel je al halverwege het boek begint te vermoeden hoe de vork wel eens in steel zou kúnnen zitten, blijft het tot op het laatst toe onzeker. Behalve de hoe-en-wat-spanning creëert Warman een groeiend gevoel van onbehagen. Psychologisch blijkt er onderhuids veel te spelen bij Liz. De spiegel die haar wordt voorgehouden is er een die ook voor de lezer pijnlijk reflecterend kan zijn. Wat drijft een mens tot bepaalde daden? Hoe komt iemand tot zijn genomen beslissingen- en hoe gaat hij daarmee om? Ten koste van wat? Between brengt uiteindelijk het op zich weinig verrassende inzicht dat er geen zwart/wit bestaat –wel véél grijs- en dat je pas door kunt gaan als je met jezelf in het reine weet te komen. Maar de weg naar dat inzicht is veel verheffender en bovenal intrigerender dan dat. Between is spannend, confronterend, schokkend, soms afschuwelijk en toch troostrijk tegelijk. Het is een thriller die psychologisch ijzersterk in elkaar zit en vooral als Young Adult aangewezen wordt omdat het een coming of age thema heeft. De vlotte stijl, het natuurlijke gebruik van afwisselend de o.t.t. en o.v.t. voor het heden en in de herinneringen, het groeiende respect voor elkaar tussen de nerd en de beauty, de kleine (en grotere) verrassingen binnen het verhaal, het rotsvaste en overtuigende geloof in de liefde- het zijn allemaal aspecten die het vermelden waard zijn. Between ontstijgt het gemiddelde niveau van zowel veel thrillers als young adult romans. tags: aangrijpend, intrigerend, ontroerend, spannend, verrassend, verslavend, bijzonder, actueel 0 reacties Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |
|
02 mei 2012 Gemaakt door: ChantalH Wat doe je als een baardaap het leven dat je leidt als man van het gezin met je moeder en zusjes binnendringt? Als hij zelfs met je moeder wil trouwen? Dan maak je hem het leven flink zuur. Dat doet Jon met verve, tot hij naar een kostschool in Salisbury wordt gestuurd. Daar is alles stom. Maar helaas kan het natuurlijk nog erger. Als nazaat van een ridder die zijn moordenaar vervloekt heeft wordt Jon nu door de geesten van diezelfde moordenaar en trawanten belaagd. Gelukkig zijn daar Ella en haar oma Zelda. Ze roepen de hulp in van een dolende geest, die op zoek is naar zijn hart om weer verenigd te kunnen worden met zijn vrouw. Maar dan wordt Ella ontvoerd, begint Jon te twijfelen aan de goedheid van ‘zijn’ ridder… en duikt ook nog eens de Baardaap op als halfbakken ghostbuster. Over pech gesproken. Ridder zonder hart is een droogkomisch spookverhaal dat qua combinatie van ironie en de licht naïeve toon van Jon als ik-verteller in de verte (opvallend ‘on-Duits’) doet denken aan een prepuberale Adrian Mole. Qua fantasie lekker “helemaal Funke”, hoewel wat minder sprankelend dan bijvoorbeeld De dievenbende van Scipio. Gebaseerd op legendes en feiten uit de geschiedenis en met historische figuren. Voor wie het interesseert is daarover achter in het boek een vrij uitgebreide woordenlijst toegevoegd. Wars van overdreven moderne poespas heeft dit boek in al zijn bescheidenheid het potentieel van een tijdloze klassieker. tags: intrigerend, spannend, hilarisch 0 reacties Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |
|
22 mei 2012 Gemaakt door: claar In Verloren grond wordt de geschiedenis van Mehmet en zijn familie verteld. Hij groeit op Sobyan Turkije.
Zijn vader is een begenadigd verteller. Met zijn passie voor verhalen vertellen worden vele avonturen door overlevering vastgelegd. Zo verteld hij aan Mehmet over de levensloop van zijn grootouders, deze gebeurtenissen en de gevolgen ervan in het dorp Hemgin aan het begin van de vorige eeuw zijn hartverscheurend. Door een verschrikkelijk ongeluk verliest hij de kunst om mensen te amuseren en dooft de kracht in zijn leven. Zijn sterke, nog jonge, vrouw vormt dan een front met hun overgebleven kinderen tegen alle ontberingen en onverwachte vijandige bewoners. Veel later is het Mehmet, de jongste zoon die de belofte van zijn oude opgeleefde vader kan inlossen.
Verloren grond is een aangrijpend en smartelijk boek waarin schrijver Murat Isik op prachtige wijze de tijdgeest van de jaren zestig in Oostelijk Turkije beschrijft. Wanneer Murat Isik steeds meer de familiegeschiedenis van Mehmet doet herleven wordt mijn belangstelling voor historische en geografische feiten geprikkeld. Zijn sfeervolle en kleurrijke beschrijvingen over het lot van het gezin van Mehmet hebben mij ontroerd en verrast. Murat Isik is zelf de verhalenverteller geworden en heeft mij met zijn fantastische roman enorm geboeid.
Verloren grond is bovenal een eerbetoon van Murat Isik aan zijn geboortegrond, zijn ouders en voorouders.
tags: aangrijpend, indrukwekkend, ontroerend, bijzonder, deskundig 0 reacties Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |
|
17 mei 2012 Gemaakt door: AnnekeG Er zijn werkelijk geen woorden voor het nieuwste boek van Arnaldur Indriðason. Kan hij nóg beter worden? Bestaat er een Indriðason in de overtreffende trap? Het verhaal van Verdwijnpunt ontroerde me diep, wat een emotie, wat een menselijkheid. Hoe kun je diepgang en eenvoud zo prachtig met elkaar verenigen? Woorden die je gewoon optillen! Potverdorie! Ook geeft de altijd maatschappijkritische Indriðason mooie sneren naar macht en geld. De aluminiumfabriek in Reyðarfjörður, het grote Amerika dat ‒ met veel gemengde gevoelens vanuit de IJslandse bevolking ‒ daar financieel en commercieel overwicht krijgt. Het gebeurt allemaal ‘as I speak’. Het indrukwekkende verhaal van de zestig Britse soldaten die in 1942 door een zware storm werden overvallen, is eveneens op waarheid gebaseerd. Maar het meest overweldigend is Erlendurs persoonlijke verhaal, zijn gevoelens van machteloosheid, zijn wanhopige zoektocht naar en het verdriet om zijn verdwenen broertje, de beklemmende dromen en de wonderschone jeugdherinneringen. Geen enkel spoortje van vals sentiment en je voelt tot in elke vezel van je lichaam de impact ervan. Er is al eerder gesproken over het tijdelijke afscheid van Erlendur en de vervanging door Sigurður Óli en Elínborg. Beiden prachtige personages, helemaal niets mis mee, uitstekend gekarakteriseerd en voortreffelijk neergezet. Maar Indriðason en Erlendur zijn een eenheid, onlosmakelijk met elkaar verbonden, laat dat vooral zo blijven. De kracht van Verdwijnpunt is dat de lezer zich naadloos bij deze verbondenheid kan aansluiten. De intensiteit van het woord van Indriðason, 'the master’s voice'! Verdwijnpunt is voor mij een van de meest emotionerende thrillers die ik las. Geen recensie deze keer, want ik heb er al drie over Indriðason geschreven, en wat kun je nog meer over zijn meesterschap zeggen? Maar eigenlijk is dit al min of meer een (mini-)recensie. Voor alle Indriðason-fans: heel gauw lezen dit boek! tags: aangrijpend, indrukwekkend, ontroerend, bijzonder 4 reacties - Stem op deze reactie!
Goed! (4) Slecht! (0) Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) gerda thibaut - 21 mei 2012 Anneke , WAT EEN RECENSIE !!! Moet ik nu echt al mijn boeken opzij leggen ? Ik lees snel mijn derde neuhaus uit en dan stap ik naar Indridasson , de andere boeken moeten maar wachten , het spijt mij . het boek ligt al op mijn kastje . Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) robertvdm - 21 mei 2012 Goede wijn behoeft geen krans, maar deze krans is wel heel goed! Het boek staat helemaal bovenaan mijn lijst! Wanneer is het ook alweer vaderdag? Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) zusje - 18 mei 2012 da's weer mooi gezegd, Anneke ! duidelijk dat je superenthousiast bent, het spat eraf ! je maakt me erg nieuwsgierig, en ik zet het boek bij op mijn lijst ! Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) ingridverschelling - 17 mei 2012 Wow, Anneke! Die moet ik dan zeker gauw gaan lezen! Verdwijnpunt staat boven aan mijn lijst. |
|
14 mei 2012 Gemaakt door: mieppie Wat een heerlijk eerste deel van deze serie. Als je er eenmaal in begint hou je bijna niet meer op met lezen, oke misschien om te eten dan.. Dit is echt weer zo'n verhaal waarbij je alles om je heen vergeet. Een echte aanrader. Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |
|
13 mei 2012 Gemaakt door: claar De Bakkersdochter van Sarah McCoy is het verhaal van Elsie Schmidt. Ze woont in een Bäckerei in Duitsland. Het is ook het verhaal van Reba Adams, afkomstig van Virginia-Amerika. Ze ontmoeten elkaar in El Paso, Texas(2007) en langzaam wordt hun levensverhaal verteld.
Elsie Schmidt groeit op bij haar ouders en haar zus Hazel. Tijdens de Tweede Wereldoorlog worden de zussen van elkaar gescheiden en ontstaat er een briefwisseling. Het is ontstellend om te lezen hoe de twee zusjes Hazel en Elsie zijn toegewijd aan het Naziregime. Ze zijn ervan overtuigd dat alle nazivoorschriften er zijn met de beste bedoelingen en het nastreven van de enige echte Arische mens alle aandacht verdiend en gerespecteerd moet worden. Uit de briefwisseling van de twee zusjes blijkt dat Hazel zo zwaar geïndoctrineerd is dat ze zich vrijwillig ‘in naam van het Vaderland’ heeft laten opnemen t.b.v. het Lebensborn programma. Ze krijgt er een tweeling die ze niet als de hare mag beschouwen maar die vanaf de geboorte het Reich dienen. Als een van de kinderen zwak blijkt te zijn spreekt het moederhart van Hazel. De gevolgen zijn hartverscheurend. Ook voor Elsie blijft de oorlog niet zonder gevolgen, al vroeg wordt ze de oogappel van Jozef Hub, Nazi-officier bij de SS. Hij heeft zijn eigen beweegredenen om in de nabijheid van de familie Schmidt te verblijven.
Sarah McCoy grijpt de ontmoeting in El Paso, tussen Reba en Elsie aan om de levensloop van Reba te vertellen. Ze wordt verliefd op Riki, zoon van immigranten echtpaar uit Mexico. Voordat ze samen kunnen leven moeten ze doordringen tot de bodem van hun bestaan. De jonge mensen dragen, net als Elsie Schmidt, geheimen mee die uiteindelijk door schrijfster Sarah McCoyontrafeld worden.
De bakkerij als werkplaats en winkel vormt een rode draad in De Bakkersdochter. De gedetailleerde beschrijvingen hierover van Sarah McCoy laten de geuren ruiken en het water in de mond lopen. Om zelf de lekkernijen, die de tijd hebben doorstaan, te proeven is de receptuur toegevoegd.
De Bakkersdochter is een meeslepende en soms huiveringwekkende verhaal waarin de lotgevallen van twee zussen centraal staan in Garmisch – Duitsland-WO2, het lot van de ongrijpbare Reba in Texas is al even aangrijpend. Goed boek.
tags: aangrijpend 0 reacties Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |
|
08 mei 2012 Gemaakt door: claar Na haar succesvolle thrillers waaronder Rendez-vous en Alles te verliezen heeft Esther Verhoef met Tegenlicht in een stevige gebonden editie haar eerste roman gepresenteerd. Esther Verhoef verteld in Tegenlicht het verhaal een jonge vrouw die door haar jeugd ernstig getraumatiseerd is.
Ze doet dat in eerste instantie door hoofdstukken te laten afwisselen tussen heden en verleden, later neemt de tegenwoordige tijd alle ruimte in. Door de beschrijvingen van Esther Verhoef over de moeilijke jaren als klein kind van Vera Zagt tekent ze ook een fraai tijdsbeeld op met de toen heersende maatschappelijke opvattingen. Ook in de latere jaren van Vera trekt Verhoef haar prettige en vlotte schrijfstijl ruimschoots door. Ze geeft een realistisch en voorstelbaar beeld van de leefwijze van Vera Zagt. Esther Verhoef laat de zorgvuldig opgebouwde façade van Vera barsten vertonen door veranderde familieomstandigheden en neemt het hele gezelschap rondom Vera Zagt mee naar Amerika, daar wordt de basis gelegd voor het verloop van Vera’s verdere leven.
Vera worstelt met haar verleden, ze is verwikkeld in een buitenechtelijke relatie en het vertrouwen in haar echtgenoot neemt af. Er komen demonen op haar levenspad die onmogelijk te voorzien zijn.
Het turbulente leven van Vera strekt zich verder uit naar het eiland La Palma en Zuidelijk Spanje. Verhoef voegt er mooie sfeervolle beschrijvingen aan toe, het geeft Tegenlicht een meerwaarde.
Met een vleugje erotiek, momenten van gelukzaligheid maar ook pijnlijke jeugdherinneringen, jammerlijke keuzes en schrijnend verdriet geeft Esther Verhoef voorzichtige liefde en hoop. Tegenlicht is een feit. tags: intrigerend, verrassend 0 reacties Stem op deze reactie!
Goed! (0) Slecht! (0) |
|
07 mei 2012 Gemaakt door: AnnekeG Aan het begin van De reddingsboot is het alsof je in een slotscène van ‘Titanic’ bent beland. Een groep mensen in een overvolle reddingsboot staart naar de zinkende oceaanstomer en jeremieert over het wel of niet teruggaan om drenkelingen te redden. Maar net als in de film denkt ieder aan zijn eigen hachje. ”Roeien tot je erbij neervalt, of willen jullie soms meegezogen worden, je ondergang tegemoet!” schreeuwt de stuurman. Het is kenmerkend voor de sfeer waarin negenendertig mensen drie weken lang op een krappe 15 m2 in doodsangst op de grote zee ronddobberen. De 57-jarige Charlotte Rogan schreef een imponerende roman, gebaseerd op een waargebeurd scheepsverhaal uit 1841 toen de kapitein besloot twaalf personen overboord te gooien om de overige passagiers te sparen. Het toevoegen van spannende elementen completeert dit ongemeen sterke debuut. Reddingsvesten vereist! De 22-jarige Grace maakt met haar kersverse echtgenoot een huwelijksreis op de Empress Alexandra. Het luxeschip is minder groot dan de twee jaar eerder gezonken Titanic, maar overdadige grandeur en klassenverschillen zijn eender. Het door haar huwelijk met de jonge bankier Henry verkregen aanzien maakt Grace hooghartig en naïef. Haar wereld van geromantiseerde schijnveiligheid wordt ruw verstoord als de Empress Alexandra door een explosie tot zinken komt. Grace krijgt nipt een plek in een van de weinige reddingsboten, Henry blijft achter. Te midden van doden, drijvend wrakhout en gillende overlevenden probeert het door het lot bijeengebrachte gezelschap, onder de autoritaire leiding van volmatroos Hardie, aan de zuigkracht van het zinkende schip te ontkomen. Redding moet nabij zijn, er is immers een noodsignaal uitgegaan? Maar hulp blijft uit, godvruchtige zegeningen en prediking van Bijbelverhalen door de diaken ten spijt. Het eerst zo rustige weer slaat om en beurtelings hoost men om te overleven. De sanitaire stops zijn gênant, droge opgezwollen tongen en bloederige blaren eisen hun tol. De bedreigingen zitten hem echter niet alleen in lichamelijke ontberingen of de zwaarbeladen boot op een wisselvallige zee, maar vooral in de onderlinge verhoudingen. De al zo alarmerende situatie verergert wanneer men te kampen krijgt met de psychische bijwerkingen van uitdroging: desoriëntatie en hallucinaties. En dan vraagt Hardie wie zichzelf wil opofferen, want de boot is te vol. De rebellerende Ursula en Hannah pikken Hardies tirannieke gedrag niet langer, maar Grace lijkt een geraffineerd spel te spelen in deze hel op zee. Verwacht geen spectaculaire plotwendingen of een jachtig spanningsveld zoals in doorsneethrillers. De spanning zit hem vooral in wie weet te overleven of wie als volgende ‘het haasje is’. Roddel en achterklap, jaloezie, gemanipuleer en de psychische gevolgen van groepsdruk geven De reddingsboot een waarheidsbevinding mee over de menselijke aard, die als bij toverslag verandert bij tegenslag en rampspoed. Rogan legt het meedogenloos bloot. De reddingsboot verdient lezers die geduld en rust kunnen opbrengen voor Rogans tienjarige, haast filosofische bouwwerk. Een ware inspiratiebron voor aspirant-schrijvers, want gedurende die tien jaar wist Rogan ‒ binnen de reuring van banen en gezinsleven ‒ zichzelf in het schrijven te bekwamen. Het is billijk om te zeggen dat haar vertelstijl diverse elementen bevat van de eenvoud van Claudel, de filosofie van Márai en de verbeeldingskracht van Martel. In de herfst van haar leven vond Rogan nog een bereidwillige uitgever. Veel spijt zal ‘Little, Brown and Company’ niet hebben van deze literaire tewaterlating.
Hoewel ik deze recensie schreef voor Crimezone.nl (op 24 april 2012), www.crimezone.nl, plaats ik hem ook hier, omdat De reddingsboot geen specifieke thriller maar eerder een literaire roman met spannende elementen is. tags: aangrijpend, indrukwekkend, intrigerend, bijzonder 0 reacties Stem op deze reactie!
Goed! (2) Slecht! (0) |