Vijf jaar na de dood van zijn in de oorlog gesneuvelde zoon Uri slaagt David Grossman zijn verdriet en wanhoop te ventileren. Uit de tijd vallen verkent in precieze en tegelijkertijd poëtische taal de pijn en het verdriet van ouders die een kind verloren hebben. Waar het nodig is zelfs met vertwijfelde humor. Na het avondeten staat hij plotseling op, neemt afscheid van zijn vrouw en vertrekt naar ‘daar’ om – één keer, heel kort – hun dode zoon te zien. Anders is het verdriet niet meer uit te houden, na er vijf jaar over gezwegen te hebben. Onderweg sluiten zich tot zijn verbazing meer en meer mensen bij hem aan, allemaal vaders en moeders die geen vrede kunnen vinden met de dood van hun kinderen. In de veelstemmige stoet bevinden zich een stadsschrijver, die alles moet optekenen, een regent, een wiskundige, een vroedvrouw en een schoenmaker. Zij passeren in een lange optocht de Centaur. Deze ongelukkige – ‘half schrijver, half schrijftafel’ – probeert het verdriet om de dood van zijn zoon al jaren in woorden te vatten. Schrijven, zegt hij, is de enige manier om iets te begrijpen. Het lukt hem uiteindelijk om daar de juiste woorden voor te vinden, maar de prijs die hij betaalt is hoog. Met het afronden van zijn verhaal, het beëindigen van zijn herinneringswerk, is hij zijn zoon definitief kwijt. In dit boek heeft Grossman de toon, de woorden, en vooral de vorm gevonden om iets onuitsprekelijks op papier te krijgen. Het is een toneeltekst, een rouwzang en gedicht ineen. Het is geschreven in de vorm van een theaterstuk en alle personages kunnen op hun manier hun onmacht en hun pijn kwijt. Grossman heeft al lang naam en faam als een groot verteller. Uit de tijd vallen leest dan ook als een verhaal, maar wel als een beeldverhaal. Dit proza tekent immers indrukwekkende beelden die zich op het netvlies branden.