Met "Nacht in Parijs" won Michaël Berg onlangs de Gouden Strop 2013. Daarom begon ik met hoge verwachtingen aan dit boek. Evenals in enkele andere boeken van Berg is hoofdpersoon de journaliste Chantal Zwart, die in Parijs woont en werkt. Het begin van het verhaal is intrigerend: de gehuwde Franse politicus Guy Lavillier bezwijkt ogenschijnlijk aan een hartaanval terwijl hij met een kennis van Chantal, Naomi Eggers, de lakens deelt. Naomi vlucht in paniek weg uit het huis waar het zich afspeelt. Korte tijd later brandt het huis af, maar er wordt geen lijk aangetroffen. Dan gebeurt er vele tientallen pagina's lang weinig. Het verhaal kabbelt voort in mooie sfeertekeningen en beschrijvingen van weinig spannende gebeurtenissen. Dan wordt het zwaar verminkte lijk van Lavillier aangetroffen in een vuilcontainer, voorzien van een briefje met de tekst: Wie leeft als een zwijn, sterft als een zwijn."

Vanaf dat moment komt er (eindelijk) weer spanning in het verhaal. Er komen harde criminelen in beeld, die Chantal en anderen belagen. Over de plot zwijg ik hier verder. De ontknoping van het verhaal is verrassend te noemen, zij het dat de lezer na de laatste pagina van het boek toch met enkele onbeantwoorde vragen achterblijft.

Guy Lavillier vertoont enige gelijkenis met Dominique Strauss Kahn, de Franse politicus die vanuit zijn in zijn eigen beleving erotiserende macht meende zich ook op seksueel gebied alles te kunnen veroorloven. Opmerkelijk is dat Michaël Berg in een interview verklaarde dat hij de figuur Guy Lavilllier al had bedacht vóór de beruchte affaire van DSK met het kamermeisje.

Al met al een redelijk goed verhaal, maar vijf sterren haalt het voor mij niet. Daarvoor zijn we inmiddels té verwend met schrijvers als onder meer Kepler, Rosenfeldt en Adler-Olsen.

Na Hersenschimmen is dit het 2e boekje dat ik van Bernlef las. Mooi geschreven over een jongen die door zijn opvoeding een achterstand oploopt. Het is een goedzak, waar misbruik van gemaakt wordt. Het komt mede door zijn onderwijzeres van vroeger toch nog op zijn pootjes terecht. Dun boekje dat je in één adem uitleest.

Ik zat te twijfelen of ik dit boek nu 3 of 4 sterren zou geven maar uiteindelijk heb ik toch voor 3 sterren gekozen. Ik vond het boek net iets te voor de hand liggend. Ik had (onder andere na aanleiding van de titel en de flaptekst) verwacht dat het meer de de reunie te maken zou hebben dan voornamelijk met het leven van Sabine. Ook werd er in het verhaal teveel nadruk op de slechte kan van Olaf gelegd dat ik meteen al in de gaten had dat hij het niet zou zijn. Daarom heb ik gekozen voor 3 sterren ipv 4. Wel vroeg ik me af wie het dan wel gedaan kon hebben en had bij de schermutseling tussen Olaf en Sabine in de gaten wie het dan wel had gedaan.Het verhaal is vlot geschreven daardoor blijft het boek je vasthouden en blijf je gewoon lezen.

Het korte verhaal gaat over 2 mensen die niet echt 'normaal' zijn. Maar beide kunnen ongelofelijk goed schaken. Ze komen elkaar uiteindelijk op een cruise tegen en gaan dus het duel aan. Best aardig geschreven, het houdt je aandacht vast. Je leest het werkelijk in één adem uit. Het is een boeke van de  serie "verboden boeken" van de Volkskrant. Het verboden zal er dan wel in zitten dat één hoofdpersoon  heeft vastgezeten in de Hitler tijd op verdenking van verkeerde praktijken.