Dit boek staat al een hele tijd te verstoffen op mijn boekenplank, maar zonder het te weten heb ik gewoon al die tijd een prachtig boek laten liggen. Ik wist ook niet precies waar het over ging omdat er op de achterkant geen beschrijving stond. Maar wow wat is het een mooi boek. Dit had ik niet verwacht. Het is ontzettend mooi geschreven. Het uitgangspunt om het vanuit het oogpunt van de dood te laten vertellen is heel orgineel. Het onderwerp is zowieso al beladen en ontroerend. Dit boek krijgt een plaatsje in mijn top 10.

Ik hoopte dat dit boek weer wat spannender zou zijn dan het vorige. Dit is wel het geval, maar het kan nog steeds niet tippen aan de '50/50 moorden'. Het verhaal wordt verteld vanuit het heden en vanuit fragmenten uit het boek wat Neil bij zijn vader thuis vindt. Dit is op zich best een orginele manier om uiteindelijk toe de clue van het verhaal te komen. Het leest ook best lekker weg. Maar er mist toch een stukje spanning. Ik vind ook best wel voorspelbaar. Het einde komt er niet echt verrassend uit. Als je dit boek leest als eerste boek van de schrijver, zal het misschien als ontzettend spannend overkomen. Maar aangezien ik alle eerdere boeken heb gelezen, staat deze niet heel hoog in mijn lijstje.

Twee (ex-)geliefden schrijven samen een roman over de liefde: Het grote vuur. Dit meer dan geslaagde experiment van de Italiaanse schrijver Cesare Pavese en Bianca Garufi is -eindelijk- na vijftig jaar ook in het Nederlands vertaald.Pavese (1908-1950) en Garufi (1918-2006) schreven elk om beurt een hoofdstuk. Pavese nam de aanvang voor zijn rekening. De roman werd na Pavese's dood ontdekt en uitgegeven (1959). Pavese en Garufi leerden elkaar kennen toen ze beiden werkten voor de uitgeverij Einaudi. Pavese raakte helemaal in de ban van Bianca Garufi. Zij was een vrouw die naar intelligentie zijn gelijke was. Zij beantwoorde echter zijn liefde niet. Hun relatie vormde ongetwijfeld de voedingsbodem voor dit prachtige werk. 

Een land en zijn bewoners zijn in de ban van onrustwekkende verdwijningen van jonge meisjes. Alsof dat nog niet genoeg is , geloven sommigen,  dat er een verband zou zijn tussen het oorgeruis dat bepaalde vrouwen hebben opgelopen sinds de verdwijningen en de verdwijningen zelf.

Het hoeft dan ook geen betoog dat deze toestand het onderwerp van gesprek is op mening familiefeest. Zo ook op het tuinfeest van Dirk en Hilde. Hilde en Dirk hebben in het belang van hun oogappel , hun geadopteerde tiener dochter,  niets aan het toeval overgelaten. Bewakingscamera’s en een alarminstallatie moeten hun voor het ergste behoeden.  Een Oom , die geen echte oom is, maar door iedereen Ome Lex genoemd wordt , neem de taak op zich om de aanwezigen tot ratio op te roepen. Hij preekt  de houding van neutraliteit, van kalmte en van redelijkheid . Alles is terug te brengen tot een algemeen gevoel van angst dat wil hij aan de aanwezigen overbrengen. Maar daar slaagt hij in het geheel niet in. Zeker als blijkt dat het kind des huizes, het  meisje Billie,  plots is verdwenen!  Paniek alom! Als ome Lex dan ook nog eens-  in geen velden  of wegen-  terug te vinden is , heeft menigeen zijn conclusie  getrokken.

Ivo Victoria weet als geen ander te beschrijven wat “angst” met een mens kan doen. Niet alleen het individuele angstgevoel ,maar des te meer  het collectieve angstgevoel  brengt hij, door het  gebruik van beeldspraak en  symbolen,  sterk onder woorden.  De beknotting van het individu, niet enkel in doen en laten, maar vooral  in denken voel je als lezer sterk aan. Ook de dramatische, nefaste gevolgen die deze houding over zowel het  individu als een gemeenschap  afroepen brengt hij haarscherp over.  Daarnaast  laat hij de lezer nadenken over  vragen als  “waarom willen wij elke gebeurtenis kunnen verklaren?”  ,”Waarom kan of mag er geen toeval zijn?”  Met “Gelukkig zijn we machteloos” heeft Ivo Victoria een actuele zedenschets geschreven. Een roman die niet echt gemakkelijk te lezen is . Daarvoor laat de schrijver de lezer te veel zelf invullen.  Ook het zeker niet alledaags te noemen einde voelt moeilijk aan en zal door menige lezer als “te” ervaren worden en  daardoor  - onterecht  - afbreuk doen aan een schitterend geschreven roman.