Wat een leuk boek is dit. Het zit vol met geestig en origineel woordgebruik, en het houdt je een slim in een flinterdun bladerdeegromannetje verpakte spiegel voor: wat moeten we toch met die leeghoofdige, oppervlakkige celebritycultuur waar we iedere dag van achter de Boulevardburelen zo vrolijk mee bekogeld worden? Waar gaat het allemaal over?

Nergens over dus. maar laten we er dan vooral om lachen.

Kortom, lees dit boek.

Dit is echt een ongelooflijk boek, waar je na lezen nog heel lang over na blijft denken. Ik vond het fascinerend, pijnlijk, bewonderenswaardig, verrassend (wist je dat als je je hele leven in een kamer hebt geleefd en nooit de zon hebt gezien, direct vreselijk verbrandt als je buiten komt? En dat je overdag een zonnebril op moet, zelfs al schijnt 'ie niet?)

Het is ook een bewijs van de kracht van liefde, en van menselijk aanpassingsvermogen. lees dit boek, lees dit boek, en laat het je veranderen!

Ig Perrish wordt wakker met een kater, sleept zichzelf de badkamer in en ziet dat de reden van zijn bonkende kop twee hoorns zijn, die zich ’s nachts op zijn hoofd gevormd hebben. Hij kan zich nauwelijks meer herinneren wat er de vorige nacht gebeurd is, hij weet alleen nog dat hij naar de oude smederij is gereden met teveel drank op, omdat het precies een jaar geleden was dat zijn jeugdliefde en beste vriendin Merrin Williams daar gevonden is, verkracht en vermoord in het bos. Hij moet iets onuitsprekelijks gedaan hebben om die hoorns te hebben gekregen, maar hij weet eigenlijk alleen nog dat hij van dronkenschap over zijn eigen voeten gepiest heeft. De rest kan hij zich niet herinneren.

De moord op Merrin was een grote schok in de gemeenschap. Ig was de hoofdverdachte, maar hij is vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs. Sindsdien hebben de bewoners van Gideon, het stadje in Maine waar zowel Ig als Merrin zijn opgegroeid, hem met de nek aangekeken, maar Ig is daadwerkelijk onschuldig. Hij rouwt nog steeds om het verlies van Merrin, hoewel hij ondertussen inwoont bij een ander meisje dat hij uit zijn jeugd kent: Glenna, een vriendelijk maar wat ordinair type die in de schoonheidssalon werkt. Ze zijn meer huisgenoten die het met elkaar doen dan een echt stel, daarvoor zit Merrin nog teveel in Ig’s hart.

Ig loopt de woonkamer in, bezorgd om de groeisels op zijn hoofd. Hij vraagt zich af of hij misschien een hersentumor heeft of zoiets, of hij hallucineert, maar hij komt er al snel achter dat de hoorns er toch echt zitten. Glenna ziet ze namelijk ook, maar gek genoeg reageert ze niet geschrokken. Tot Ig’s stomme verbazing begint ze hem te vertellen wat haar onuitgesproken, immorele wensen zijn (eigenlijk heel onschuldig: ze zit een donut te eten en wil eigenlijk niets liever dan als een varken de hele doos donuts naar binnen schuiven) en ze vraagt zijn toestemming. Verbaasd geeft hij die, en ze begint te vreten met een glazige blik in haar ogen.

Ig rijdt naar zijn huisarts, en naar zijn ouders, maar iedereen met wie hij spreekt reageert op dezelfde vreemde manier als ze hem zien. Ze schrikken niet van zijn hoorns, maar in plaats daarvan beginnen ze met een glazige blik in hun ogen te bekennen wat ze eigenlijk zouden willen doen. Vooral wat Ig’s ouders vertellen choqueert hem: ze schamen zich voor hem, haten hem zelfs, voor de smet die hij op het keurige familieblazoen heeft geworpen met zijn moord op Merrin. Ze hebben hem eigenlijk altijd al raar gevonden; een treurig figuur naast zijn zo succesvolle oudere broer Terry.

Ig’s familie heeft het goed. Zijn vader is een medium-bekende trompetspeler uit het big band-tijdperk; Terry heeft een succesvolle muziekshow op nationale televisie. Ig komt erachter dat eigenlijk iedereen, zijn oma, zijn vader en zijn moeder, denken dat hij ook daadwerkelijk de moord gepleegd heeft. Zijn vader heeft zijn invloed aangewend om te zorgen dat wat er aan bewijs was, in vlammen is opgegaan waardoor Ig niet beschuldigd kon worden, maar in zijn hart veracht hij hem. Alleen Ig’s broer Terry is hem goed gezind, en hij kan niet anders dan Ig vertellen, zodra hij onder de invloed van de hoorns komt, dat hij en Ig’s beste vriend sinds school, Lee Tourneau, Merrin nog gezien hebben vlak voor haar dood. Terry denkt zelfs dat hij iets met haar dood te maken heeft gehad, al weet hij niet meer wat omdat hij zo dronken en stoned was op de bewuste avond. Lee heeft er zeker iets mee te maken gehad, en Terry waarschuwt Ig voor Lee. Lee is niet te vertrouwen.

Ig rijdt in de rondte om te proberen te verwerken wat hij allemaal voor informatie binnenkrijgt, en om te wennen aan het idee dat hij blijkbaar een duivel aan het worden is. Van binnen is hij gek genoeg nog steeds dezelfde Ig: een vriendelijke, zachtmoedige jongen die de wereld graag een beetje dromerig bekijkt, een astmapatient die nooit zo goed heeft leren toeteren als zijn broer, omdat hij het er benauwd van kreeg. Blijkbaar kun je zowel en goeie jongen als een duivel zijn.

De lezer wordt meegenomen naar Ig’s vroege tienertijd, toen hij en zijn broer speelden bij de oude smederij en de rivier. Terry was op de een of andere manier aan een paar enorm heftige vuurwerkbommen gekomen en de hele zomer hadden ze allerlei dingen opgeblazen. Bij een van de bijeenkomsten om iets op te blazen haalt Ig het in zijn hoofd om in een boodschappenkarretje van een heuvel af te rijden, waarbij hij met een klap in de rivier terecht komt en bijna verdrinkt. Hij denkt dat hij uit de rivier gehaald wordt door Lee Tourneau (later blijkt dat dat helemaal niet zo was, maar dat weet Ig nog niet), waardoor Ig zich moreel verplicht voelt om Lee’s beste vriend te zijn. Lee doet zich voor als een jongen uit een arm gezin, en Ig geeft hem van alles: CD’s, en het kettinkje met het kruisje dat een heel leuk meisje de afgelopen zondag in de kerk heeft achtergelaten. Ze zat ermee te spelen en het leek of ze met het zonlicht morse zat te seinen naar hem, hij had haar nog nooit gezien en hij vond haar ongelooflijk mooi met haar vlammend rode haar. Lee Tourneau zat achter haar in de kerk en vond haar ook heel leuk. Ig was van plan het kapotte kettinkje te repareren en het aan haar terug te geven als hij haar weer zag in de kerk, maar hij voel zich verplicht zelfs dat aan Lee te geven als hij erom vraagt.

Ig voelt zich enorm stom dat hij zijn kans om het meisje, van wie hij ondertussen te weten is gekomen dat ze Merrin heet, opnieuw aan te spreken heeft weggegeven met het kettinkje, en hij ruilt het terug tegen Terry’s laatste zware bom.

Merrin en Ig worden al snel beste vrienden en daarna verliefd. Het lijkt wel het lot. Ze passen op elkaar: Merrin geeft Ig zijn inhalator als hij een astma-aanval heeft; Ig helpt Merrin over het verdriet van het verlies van haar oudere zus door een agressieve jeugdkanker te komen. 

Lee is hun beider beste vriend, hij gaat vaak mee als ze iets gaan doen, en zowel Merrin als Ig denken dat Lee en aardige jongen is, maar niets is minder waar. In zijn jeugd is Lee een keer hard op zijn hoofd gevallen, en hij heeft daarbij een soort hallucinatie gehad dat hij de maan kon repareren, dat hij enorm groot was, dat hij dingen zag die hij niet had kunnen weten. Hij snapte ineens dat het huwelijk van zijn ouders op knappen stond, hij begreep dat ze zouden gaan verhuizen, maar het was alsof hij geen emoties meer kon voelen. Nergens meer over. Hij haatte zijn moeder, die teveel dronk, hij stal en loog, en deed zich anders voor dan hij was. Van binnen wilde hij niets liever dan iedereen vermoorden die niet deed wat hij wilde. Hij bleef met Ig omgaan om te snappen hoe hij net moest doen of hij een moreel mens is en hij bleef met Merrin omgaan omdat hij het niet kon uitstaan dat ze met Ig was en niet met hem, terwijl hij ook met haar naar bed wilde.

Als ze volwassen worden krijgt Ig de kans om een half jaar in Londen te gaan werken. Merrin moedigt hem aan om dat te doen, hoewel ze al die tijd onafscheidelijk zijn geweest, maar wat Ig niet weet is dat Lee haar heeft ingefluisterd dat zowel zij als Ig het nodig hebben ook eens een relatie met iemand anders te hebben in plaats van de hele tijd met elkaar. Tot Lee’s stomme verbazing (en blijdschap) gaat Merrin, die er de laatste tijd niet zo gezond meer uitziet, dit inderdaad tegen Ig zeggen, en wel op de nacht voordat hij naar Londen zou vertrekken. Lee’s motieven zijn duidelijk, hij wil eindelijk ook eens met Merrin naar bed, maar waarom Merrin dit doet weet nog niemand. 

Het overvalt Ig als een donderslag bij heldere hemel dat Merrin het uitmaakt, en na een lelijke ruzie rijdt hij weg van het restaurant waar ze hadden afgesproken. Hij slaapt in zijn auto omdat hij te dronken is om verder te rijden, en de volgende morgen ligt Merrin verkracht en vermoord bij de smederij en wordt Ig als verdachte uit de rij gehaald op het vliegveld.

Nu, een jaar later, komt Ig er langzaam maar zeker achter dat Lee en zijn broer Terry nadat hij was vertrokken, langs het restaurant zijn gereden en Merrin hebben opgepikt. Merrin stond buiten in de regen. Terry was half bewusteloos van de drank en de dope. Bij de smederij in de buurt moet Merrin overgeven van de drank en de spanning, en dus stopt Lee de auto. Hij vindt dat het niet anders kan gaan dan dat Merrin nu met hem mee naar huis gaat (we hebben ondertussen begrepen dat Lee op zeer sadistische wijze zijn oude zieke moeder langzaam heeft vermoord, terwijl hij de schijn ophield liefhebbend voor haar te zorgen), maar Merrin wil alleen maar naar huis. 

Lee biedt haar zijn sportkleren om haar natgeregende goed uit te kunnen doen zodat ze stopt met bibberen, en Merrin loopt het bos in om zich te verkleden. Lee volgt haar, terwijl Terry achterin de auto in slaap valt. Als Terry weer wakker wordt heeft Lee Merrin verkracht en haar hersens ingeslagen met een grote steen en heeft hij bewijs verzameld zodat het lijkt of Terry meegedaan heeft. Terry kan hem niet aangeven zonder zelf in de gevangenis te belanden. In de loop van het daarop volgende jaar probeert Terry zichzelf van het leven te beroven, omdat hij gek wordt van het schuldgevoel.

Met behulp van de bovennatuurlijke krachten en inzichten die de hoorns hem verlenen komt Ig achter al deze feiten, en hij plant een grote afrekening met Lee bij de smederij. Daar komen alle lijntjes bij elkaar en komen we erachter hoe Ig aan zijn hoorns is gekomen, waarom Merrin het zo plotseling met hem uitmaakte (ze was erachter gekomen dat ze net als haar zus de agressieve kanker had gekregen, en dat ze niet lang meer te leven had) en wat voor monster Lee eigenlijk echt is.

Niemand is helemaal wie hij lijkt in dit verhaal. De goeien zijn de slechten en de zwakkelingen en verschoppelingen zijn de grootste wreedaards of juist de sterkste, weerbarstigste bondgenoten. Alleen Ig blijft eigenlijk dezelfde vriendelijke jongen, duivel of geen duivel. Hij heeft er ook helemaal geen problemen mee om een duivel te zijn: is de duivel niet eigenlijk de rechterhand van God, als hij de zondaars straft voor hun misdaden? Dat is best een eervolle baan. Het leven is helemaal niet zo zwart-wit.

De lezer komt binnen met precies 61 uur te gaan voordat… we weten het nog niet maar het moet iets vreselijks en crimineels zijn, en de klok tikt.

 Een small-time advocaat heeft een afspraak in de nieuw gebouwde gevangenis bij Bolton, een plaatsje in South Dakota. Het is midden in de winter, bitter koud, en buiten ligt overal sneeuw. De advocaat ontmoet een niet zo intelligente gevangene, die een uit het hoofd geleerde rij instructies opdreunt. De advocaat stampt ze in zijn hoofd en onthoudt ze allemaal, en rijdt dan weer naar huis om ze door te geven aan Plato, een grote, internationale crimineel die hofhoudt in Mexico. Drugshandel is Plato’s expertise, en hij is stinkend rijk en extreem meedogenloos. Hij is ook maar 1.40 m lang. Hij heeft geen afwijkingen of misvormingen, hij is gewoon een heel klein uitgevallen testosteronbommetje. Maar waag het niet er iets over te zeggen, want dan word je de volgende dag wakker in het ziekenhuis met je beide voeten en een stuk van je benen geamputeerd, zodat je precies zo lang bent als hij.

De weg is glad, en de advocaat, die zijn instructies voor zich uit mompelt, slipt op een bevroren brug juist als er een bus vol oude mensen op een dagtochtje hem tegemoetkomt. De bus slipt ook. Maar veel ernstiger, en hij eindigt total-loss in de berm. Jack Reacher zit toevalligerwijze ook in de bus: hij heeft de chauffeur betaald om mee te mogen rijden naar Mount Rushmore. Nu gaat hij, met alle oude mensen, naar Bolton. De buspassagiers worden ondergebracht bij bewoners van de stad, totdat er een nieuwe bus gestuurd kan worden. Dat duurt even, want door het strenge winterweer is Bolton min of meer van de buitenwereld afgesloten. Reacher zit dus ook een paar dagen vast in Bolton, hij logeert een nachtje bij Andrew Peterson, de uiterst capabele second-in-command van hoofdcommisaris Holland van de politie van Bolton. Chief Holland wordt gerespecteerd, maar sinds hij na de dood van zijn vrouw met een bijna-volwassen dochter is achtergebleven is hij niet meer de man die hij was.

Zoals het Reacher betaamt, raakt hij direct betrokken bij wat er in Bolton allemaal gebeurt. Bolton is een stadje waar meer aan de hand is dan op het eerste gezicht: er is een groep bikers, meth-gebruikers, die hun kamp hebben opgeslagen aan de stadsgrenzen, in een oude verlaten militaire installatie die met enig mysterie omgeven is. Ze gebruiken de drug niet alleen, ze fabriceren hem waarschijnlijk ook, en bij een transactie tussen een van de bikers en een afnemer (een Rus die naam probeert te maken in de meth-handel) is alles gezien door Janet Salter, een bewoonster van Bolton die in de zeventig is en die het als haar morele plicht ziet om te getuigen, ookal is dat voor haar heel gevaarlijk. Janet Salter is, zo merkt Reacher als hij maar eens met haar gaat praten, veel meer dan een broos omaatje. Ze is een heel slimme dame: ze heeft jarenlang college gegeven in Cambridge en is bibliothecaris geweest in de Bodleian, en ze snapt maar al te goed welke gevaren er aan haar beslissing kleven. Ze wordt echter goed bewaakt door een hele batterij politieagenten. Vier vrouwelijke agenten wonen ongeveer bij haar in: twee voor ‘s nachts en twee voor overdag.

Het politie-apparaat in Bolton is verdubbeld sinds de gevangenis er gebouwd is: een geweldige bron van inkomsten voor de stad, vooral ook met al die gevangenenbezoekers die moeten overnachten en eten, en die er enthousiast hun geld uitgeven. Maar die medaille heeft maar liefst twee keerzijdes: de ene is dat de nieuwe helft van de agenten niet goed getraind is en dat de hoofdcommisaris de nieuwe agenten lang niet goed genoeg kent en beheerst. De tweede is dat als de sirenes afgaan in de gevangenis, alle politieagenten uit hun handen moeten laten vallen waar ze op dat moment mee bezig waren en dat ze erheen moeten. En dat ze in dat geval dus Janet Salter onbewaakt achter moeten laten.

Plato is het meesterbrein achter de meth-operatie van de bikers die in de verlaten militaire installatie buiten Bolton hun kamp hebben opgeslagen. Plato geeft ook opdracht om de advocaat te vermoorden, en hij wil natuurlijk ook Janet Salter het zwijgen opleggen. Degene die de opdracht moet uitvoeren lijkt echter niet heel erg op te schieten. De advocaat is op een gegeven moment wel doodgeschoten (in zijn auto, en hij is zelf gestopt, heeft zijn raampje opengedraaid en zijn radio zacht gezet om te communiceren met wie zijn moordenaar is gebleken) maar het lukt de huurmoordenaar almaar niet om Janet Salter te pakken te krijgen, zelfs niet als er een opstand in de gevangenis uitbreekt. En dat komt omdat Reacher zijn intrek bij Janet heeft genomen en hij haar met zijn leven bewaakt. Wat voor hem nog niet meevalt: Janet kijkt met al haar levenservaring en mensenkennis dwars door hem heen. Ze aarzelt ook nog eens niet om hem confronterende vragen te stellen of beangstigende observaties over zijn karakter hardop te zeggen.

Reacher probeert ondertussen, door zijn oude contacten bij het leger in te schakelen, uit te vinden wat de militaire installatie is waar de bikers zich in verschanst hebben. Hij komt er zo achter dat zijn vroegere eenheid, 110th MP division, nu geleid wordt door een vrouw, majoor Susan Turner, en hij vindt haar stem zo aantrekkelijk dat hij er gedachten bij krijgt. Hij weet niets van haar en ze wil hem ook niets over zichzelf vertellen. Ze wil hem echter wel helpen, en ze weet boven tafel te krijgen dat de militaire installatie een oude vliegbasis is. Het vermoeden bestaat dat er ook een heel groot ondergronds complex onder verborgen ligt, waar dan het meth-lab in zou moeten zitten. Reacher besluit de bikers maar eens met een bezoekje te vereren, en hij merkt tot zijn verbazing dat ze op het punt staan te vertrekken. Ze hebben ook nog eens alles heel netjes gemaakt: alle sneeuw is van de weg af en nergens ligt vuil. Dit moeten de meest hygiënische bikers ter wereld zijn. Reacher gluurt in een van de gebouwen op het terrein en ziet binnen al evenveel netheid. Binnen zit ook een jonge vrouw, die bij Reacher een gevoel van herkenning oproept, maar hij kan haar niet plaatsten. Misschien is ze gewoon een South Dakotan: blond, tanig en bestand tegen kou.

Het vertek van de bikers lijkt goed nieuws voor Bolton, maar Reacher is er niet zo zeker van: hij heeft sterk de indruk dat de militaire installatie als een huis dat je in de verkoop zet, is schoongemaakt en opgeknapt voor een volgende crimineel. Ondertussen is Plato de Mexicaan in zijn privé Boeing 737 gestapt om de boel in South Dakota persoonlijk te overzien. Het uur U nadert (de 61 uur verstrijken gestaag) en Janet Salter is nog steeds niet dood: de huurmoordenaar krijgt het maar niet voor elkaar door de aanwezigheid van die lastige ex-militair. Plato besluit dan dat Reacher er ook aan moet geloven.

Susan Turner vindt ondertussen uit dat de verlaten vliegbasis ooit bedoeld was als opvangplaats voor kinderen die een nucleaire aanval zouden hebben overleefd. Het onderaardse deel is een enrom gangenstelsel, veilig voor straling en fall-out, maar alleen gebouwd op kinderhoogte. De rotsbodem was zo hard dat dit de beste oplossing was. Met het wegvallen van de dreiging van de koude oorlog is de basis vergeten en in onbruik geraakt.

Alle puzzelstukken vallen pas echt op hun plaats als Turner erachter komt wat in de onderaardse gewelven onder de oude vliegbasis opgeslagen ligt, vergeten door het leger en onzichtbaar voor het oog van de wereld. Het is army issue meth: heel zuiver spul, dat gebruikt werd om piloten tijdens de tweede wereldoorlog wakker te houden tijdens de moordende vluchten. Het is een beetje een vlek op het blazoen van het leger: ze konden de overtollige voorraad moeilijk in dumpstores verkopen, en daarom hebben ze het een tijdje van hier naar daar verscheept en uiteindelijk opgeslagen in de gewelven, die vanwege hun geringe hoogte eigenlijk nergens bruikbaar voor zijn. Plato moet er lucht van gekregen hebben en iemand binnen het leger hebben omgekocht, en vervolgens heeft hij de bikers gebruikt om iets van de meth in de wereld te verspreiden en zo een koper aan te trekken. Maar niet een koper voor een kilo, maar een koper voor honderden kilo’s reeds geproduceerde, superzuivere drugs. Het is de deal van de eeuw. De koper is de Rus.

Waar Plato met zijn minimale fysieke lengte en omgekeerd evenredige ego zich op verkeken heeft is dat de Rus nog een veel grotere crimineel is dat hij, met nog veel meer geld te besteden. De Rus heeft al Plato’s mannen op sleutelposities omgekocht, en terwijl Plato van plan is om stiekum een deel van de meth-voorraad in zijn vliegtuig te laden en mee terug naar Mexico te nemen terwijl hij zijn mannen laat afrekenen met Janet Salter en Jack Reacher, heeft de Rus geregeld dat enkele van die mannen Plato zullen omleggen. Hoe? Door de kerosine die in een tank in de ondergrondse gewelven ligt opgeslagen, om een terugvlucht van Plato’s vliegtuig te kunnen faciliteren, in de gewelven te laten lopen. Terwijl Plato daar beneden  zijn goederen inspecteert. Het zal niet alleen het eind van Plato betekenen maar ook dat van de drugs, maar daar zit de Rus niet zo mee. Het komt hem beter uit zo, en het is niet alsof hij er al voor betaald heeft.

Reacher krijgt ondertussen van chief Holland de vraag Janet Salter’s huis te verlaten en naar het bureau te komen. Maar juist dan gaat nogmaals de gevangenissirene, en nu is Janet echt onbewaakt. Iedereen is weg en Reacher moet te voet, door een sneeuwstorm waar je in vijf minuten in dood kunt vriezen, naar haar huis zien te komen om haar te redden. Maar hij is te laat. Hij had haar nog zo geïnstrueerd zich in de kelder te verschansen, maar ze is haar moordenaar tegemoet getreden alsof ze hem kende. Holland is snel ter plaatse, en Reacher zegt dat hij weet wie het gedaan moet hebben. Hij stelt voor dat ze naar de vliegbasis rijden, omdat hij daar de moordenaar verwacht. Ze gaan in Holland’s auto.

Eenmaal aangekomen confornteert Reacher hem: Holland is de moordenaar. Reacher heeft eindelijk het meisje dat hij bij de bikers heeft gezien herkend: het is Hollands dochter en zo heeft Plato hem kunnen corrumperen. Bij het gevecht dat volgt vindt Holland de dood, maar kort daarna landt het vliegtuig van Plato, en Reacher heeft geen andere keus dan net te doen of hij Chief Holland is. Plato heef hem immers nog nooit gezien.

Plato dwingt Reacher mee te gaan de gewelven in, waar Plato een immens voordeel heeft. Hij kan er rechtop lopen, terwijl de lange Reacher er dubbelgevouwen doorheen moet. Ze vechten, maar dan begint de boel vol te lopen met kerosine en moet Reacher Plato snel uitschakelen en de immens lange trap op zien te klimmen, naar buiten voordat hij in de explosie en brand die ongetwijfeld gaat volgen ook het leven zal laten…

De vliegbasis heeft gebrand als een fakkel. Alle meth is verdwenen. Plato is dood. Susan Turner wacht naast haar telefoon op een belletje van Jack Reacher dat maar niet komt. En de enige aanwijzing die we hebben dat hij er levend uitgekomen zou kunnen zijn is dat alle handlangers van Plato doodgevroren in de sneeuw liggen, met wonden die voor hun overlijden zijn toegebracht...

Een werkelijk OERspannende Reacher. Lees dit boek, lees dit boek, want al heb ik nog zo mijn best gedaan, ik kan het natuurlijk niet zo goed vertellen als Child.